18-01-2006 Delhi (India)

Koud weer en toch last van muskieten

009-wecome-in-indiaOp 18 december fietsen we op een zeer slechte weg het laatste stuk door Pakistan. Bij de Pakistaanse douane gaat Rob met de paspoorten in de hand voor een gebouw in de rij staan. Na 20 minuten komt hij naar buiten en moet een ander gebouw in. Even later mogen we verder, er wordt ons wel gevraagd om de paspoorten in de hand te houden. We begrijpen al snel waarom. We moeten nog zeker drie keer de paspoorten afgeven en telkens worden onze namen in weer een ander boek geschreven. Na een stukje niemandsland komen we bij de Indiase douane. Hier staat een X-ray apparaat waar iedereen de bagage op de band moet leggen. De douanebeambte bekijkt onze fietsen en we zien hem denken, die passen niet door dit apparaat. Hij bedenkt niet dat we onze tassen van de fietsen kunnen halen en we maken hem maar niet wijzer dan hij al is. We moeten even zeggen wat er zoal in onze tassen zit, dit wordt genoteerd en we mogen verder. We zijn in India!

Later gaan we nog een keer terug naar deze grensovergang omdat hier iedere dag voor zonsondergang met groot ceremonieel en veel theater de grens officieel wordt gesloten. Zowel aan Pakistaanse als aan Indiase zijde zijn tribunes gebouwd. Iedere dag komen hier duizenden toeschouwers op af om dit schouwspel mee te maken. Wij zitten uiteraard aan de Indiase zijde en daar komen op een gegeven moment een groepje militairen, strak in het militaire pak, naar buiten gemarcheerd en wel in een heel hoog tempo, gewoon komisch om te zien. Ze marcheren tot aan de grenspoorten en daar staan ze oog in oog met de Pakistaanse militairen. Er wordt gesalueerd en hierbij gooien sommigen hun been zo hoog in de lucht dat deze boven hun hoofd uitkomt(!) Ondertussen wordt het publiek aan beide zijden opgehitst om te laten blijken welk land het beste is. Het is een gejuich, gejoel en geklap van jewelste, het lijkt net een voetbalwedstrijd tussen twee rivaliserende landen. Op een gegeven moment worden de vlaggen tegelijkertijd heel langzaam gestreken, de ene vlag mag niet hoger dan de andere zijn om hierbij aan te geven dat beide landen gelijk zijn. Na dit spektakel, dat zo’n 20 minuten duurt, is de grens vandaag officieel gesloten. En dan te bedenken  dat dit toneelstukje hier al meer dan 50 jaar iedere dag wordt opgevoerd.

009-golden-templeAmritsar is het kloppende hart van de Sikh religie. Hier bevindt zich de Gouden Tempel, die gezien wordt als de meest heilige plaats voor de Sikhs. Om het complex te betreden moeten we onze schoenen uitdoen, onze voeten wassen en alle twee(!) een hoofddoek dragen. We wandelen langs een groot meer waarin de tempel is gebouwd. Sommige Sikhs gaan in het heilige water om zich ritueel te wassen. Wij vinden het al te koud om hier met blote voeten rond te lopen. In de tempel zelf zitten een aantal priesters die continue in het Punjabi uit het heilige boek voorlezen, dit is via luidsprekers in het gehele complex te horen. Het is een indrukwekkende plek om te bezoeken. Amritsar is verder een rommelige stad met veel verkeer, veel mensen, veel heilige koeien, veel tempels, veel winkeltjes en ook enkele slijterijen. We zijn blij dat we weer kunnen genieten van de BOB (Borrel Op Bedrand). Op een morgen lopen we ons hotel uit en zien bij het ernaast gelegen hotel twee ligfietsen staan. Het blijken de fietsen van Nicole en Ingrid te zijn. Dit zijn twee Belgische vrouwen die 17 april 2004 in België op de fiets zijn gestapt voor een reis van 5 jaar. We volgen ze al een tijdje via hun website omdat ze ook door Iran en Pakistan zijn gegaan. Zij reizen echter niet alleen per fiets maar met alle vormen van niet gemotoriseerd transport. Zo hebben ze inmiddels al gebruik gemaakt van een tandem, rolschaatsen, een vlot, een duwslee en paard en wagen. En ze hebben nog heel wat ideeën voor de komende jaren. Op een ‘plezante’ manier vertellen ze over hun ervaringen en plannen. Ze reizen al vele jaren en zijn eind jaren tachtig al eens naar China gefietst. Daar hebben ze destijds een boek over geschreven: 14.895 km. met de fiets naar China. Rob heeft dat boek ooit al eens gelezen (en misschien heeft hem dat wel op een idee gebracht).

Na een paar dagen verlaten we Amritsar. Het is steenkoud en we fietsen door dikke mist zodat we geen hand voor ogen zien. Het zicht is amper tien meter en we moeten dicht bij elkaar blijven om elkaar niet uit het oog te verliezen. Het is onvoorstelbaar maar af en toe horen we een harde aanhoudende claxon en presteert een chauffeur het om in te halen in deze dikke mist. Opeens zien we dan uit het niets een bus opdoemen op onze weghelft. Dat het ook niet altijd goed gaat zien we later op de dag aan de vele gekantelde bussen en vrachtwagens in de berm.  Na 40 kilometer trekt de mist weg en zien we een mooi groen landschap. We fietsen door dorpjes waar we veel bekijks hebben en als we ergens stoppen komen de mensen uit alle hoeken en gaten tevoorschijn om ons aan te staren. De route wordt steeds heuvelachtiger en we zien veel apen en roofvogels. Wat ons flink tegenvalt, is de kou, we moeten iedere morgen goed ingepakt op de fiets stappen. In de loop van de morgen kunnen we dan de helft wel weer uitdoen maar we hadden ons het klimaat in India toch iets anders voorgesteld.

009-church-of-st-johnOp 23 december fietsen we van Dharamsala verder omhoog naar McLeod Ganj op 1.775 mtr. Hier in de uitlopers van de Himalaya bevindt zich ook de residentie van de Dalai. Lama. Hij verblijft hier al sinds 1959 in ballingschap en er is inmiddels een omvangrijke Tibetaanse gemeenschap ontstaan. Af en toe geeft de Dalai Lama cursussen waar mensen van over de hele wereld op af komen. Verder worden er in McLeod Ganj veel meditatie-, reiki- en yogacursussen gegeven. Dit trekt veel geitenwollensokken figuren met een hoog dreadlocksgehalte aan, die je op straat een beetje wazig aankijken. Op kerstavond wandelen we naar “the Church of  St. John in the Wilderness” waar om 18.00 uur een kerstviering wordt gehouden. Als we in het donker door het bos aan komen lopen zien we op ieder graf rondom het kerkje uit de 19e eeuw een kaars branden. We zijn meteen in kerststemming. Wanneer de viering begint is het kerkje stampvol met reizigers uit veel verschillende landen en Indiase mensen. Iedereen heeft een 009-aankondiging-kerstmiskaars meegenomen, wij ook, en er worden Christmas Carols in het Engels en in het Hindi gezongen. Verder worden er psalmen voorgelezen en er komen enkele mensen naar voren om te vertellen hoe de kerst in hun eigen land wordt gevierd. We vinden het heel bijzonder om zo’n internationale sfeervolle kerstviering bij te wonen. Na de viering wordt er achter de kerk zoete koffie met melk geschonken en trakteert de kerstman op biscuitjes.  We wandelen terug naar de stad en bestellen in een restaurantje een schotel met kip, rijst, sausje, patat en groente. Heerlijk. Een fles bier en een fles appelwijn maken het diner compleet. Dat is Eerste Kerstdag wel even anders. De hoteleigenaar heeft ons twee dagen geleden al uitgenodigd voor het kerstdiner ‘s avonds om 20.00 uur. Er komen nog meer gasten dus dat lijkt ons wel wat. We gaan om 20.00 uur naar boven, gaan bij de eigenaar en zijn hulpje op het vloerkleed zitten en wachten af. Er komen geen andere gasten meer en het kerstdiner is hij helemaal vergeten! Hij gaat naar de keuken en komt even later terug met wat rijst, een groentencurry en gebakken aardappelen en daar moeten we het dan maar mee doen. Dat is wel even een afknapper.  

009-lucie-en-rob-kerstmutsenIn de “kerstvakantie” wandelen we door de omliggende dorpjes en bergen, bezoeken Tibetaanse tempelcomplexen, internetten wat, kijken veel televisie en we geven de fietsen nog eens een goede poets- en onderhoudsbeurt. Ook zien we nog enkele films in de plaatselijke bioscoop, dat eigenlijk meer een huiskamer met een groot Tv-scherm is.
Oudejaarsavond gaan we tegen 20.00 uur naar het McLLo restaurant, dat al helemaal vol zit. Er worden ergens twee stoelen vandaan gehaald, er moeten wat mensen opschuiven en wij worden nog ergens tussengepropt. We komen aan tafel te zitten bij twee Tibetaanse jongens (hun moeilijke namen zijn we inmiddels vergeten) en bij Gary en Jagtar uit Engeland. Jagtar is in India geboren maar woont al 20 jaar in Engeland. Het bier en de wijn dat gedronken wordt moet aan het eind van de avond worden afgerekend op basis van het aantal lege flessen dat op tafel staat. Al snel staat de tafel natuurlijk erg vol en we moeten het goed in de gaten houden want er wordt zo links en rechts flink geschoven met lege flessen. Het is een gezellige avond en om 00.00 uur klinkt er een flink gejuich en wenst iedereen elkaar “Happy New Year”. We drinken nog wat en om 01.30 uur wandelen we met Gary en Jagtar door de stad richting onze hotels.  

009-tib-tempel-bij-weeshuisMaandag 2 januari stappen we weer op de fiets voor een prachtige route door de bergen. We zien een mooie tempel en als we stoppen om de tempel te bekijken komt er een meisje naar ons toe. De tempel hoort bij een weeshuis en een school voor lichamelijk en verstandelijk gehandicapte kinderen. Het meisje geeft ons een rondleiding door het complex en het is indrukwekkend om te zien wat de kinderen hier allemaal leren en doen. Ze maken schilderijtjes, sieraden, wierook en veel knip- en plakwerk. Iedereen is erg enthousiast en ze vinden het geweldig om voor de camera te poseren. ‘s Middags begint het te regenen! Sinds eind mei hebben we tijdens het fietsen geen regen meer ge009-weeshuis-2-kinderenhad. Dat is wel weer even wennen. We halen de regenbroeken, jassen en overschoenen helemaal onder uit de tassen en komen kletsnat aan in Palempur. De volgende morgen willen we verder fietsen maar het regent, dondert en bliksemt zodat we ons nog maar een keertje omdraaien en besluiten om hier nog een dag te blijven. Later op de dag wordt het droog en wandelen we door de theeplantages naar de “Palempur Co-operative Tea Factory Ltd”. In de wintermaanden wordt er niet geproduceerd maar we krijgen van een aardige medewerker toch een uitgebreide rondleiding door de fabriek met uitleg over de fabricage. De theebladeren worden geselecteerd op grootte en kleur en zo ontstaan er verschillende kwaliteiten thee. Dan blijft er iets over dat niet meer op thee lijkt en dat wordt gebruikt in de theezakjes. De man weet te vertellen dat wij in het westen altijd erg druk zijn en geen tijd hebben om een echte pot thee te zetten maar hij drukt ons op het hart om dat in de toekomst toch wel te doen. 

009-lucie-fietst-in-himalayaDe volgende dagen gaat het verder door de bergen langs theeplantages, terras-rijstvelden en kleine dorpjes. Het is mooi fietsen over deze bergweggetjes met steeds de besneeuwde toppen van de Himalaya op de achtergrond. De problemen met het eten onderweg vallen ons reuze mee. We hadden veel pittige curries met bijbehorende darmproblemen verwacht. Op de meeste menukaarten staan echter ook Chinese gerechten, zoals Chow mein en Fried rice in verschillende variaties. Daarnaast eten we veel vegetarische gerechten. Voor het ontbijt en de lunch kopen we meestal zelf de boodschappen. Bruin brood kunnen we tot op heden steeds kopen en op de hotelkamer bakken of koken we dan zelf onze eitjes.

009-nek-chands-rock-gardenVia Mandi komen we in Chandigarh. Deze stad is begin jaren vijftig ontworpen door de Franse architect Le Corbusier. Volgens de reisboeken is het de meest groene en netste stad van India, waar meer ATM’s zijn dan koeien en meer mobiele telefoons dan bedelaars. Dat klopt ook wel met wat wij tot op heden gezien hebben. Mooie woonwijken, rechte straten met trottoirranden, groene middenbermen en veel parken. Het rommelige, hectische en lawaaierige Indiase leven dat er ontbreekt, maakt het echter ook wat sfeerlozer. We blijven hier een aantal dagen om onze diarolletjes te laten ontwikkelen, dat zijn er inmiddels heel wat. Na het verprutsen van vier diarolletjes door een fotozaak in Konya in Turkije zijn we iets voorzichtiger geworden. We leveren er eerst twee in en als blijkt dat het er goed uitziet verdelen we de rest in twee porties en laten we ze na elkaar ontwikkelen. Alle negentien rolletjes zijn goed ontwikkeld en het is een genot om de kleine dia’s voor het licht te houden en alle mooie herinneringen de revue te laten passeren.  

009-indiase-fietser-pelgrimOnderweg zijn we in de bergen nog een Indiër op een mooi versierde fiets (zonder versnellingen!) tegengekomen, die op pelgrimstocht was. We hebben hem gefotografeerd en hem beloofd de foto toe te sturen. Bij een andere fotozaak in Chandigarh zegt Lucie dat ze van de digitale foto een afdruk van 10×15 wil hebben. We kunnen er op wachten. Na 20 minuten komt de man tot onze schrik met een poster aanzetten. We hebben er niet aan gedacht dat alle afmetingen hier in inches zijn, dus 2 1/2 keer groter. De man neemt het misverstand goed op, gooit de poster in de afvalbak en maakt voor € 0,20 een afdruk van 4×6, die beter in een envelop past. In Chandigarh bezoeken we de Nek Chand Rock Garden. Voormalig weginspecteur Nek Chand heeft van afval, zoals stekkers, porselein, jutezakken etc. hele legers van menselijke en dierlijke figuren gemaakt. Dit alles staat in een immens door hem aangelegd park van rotsen, watervallen en bruggen. Het park is een populaire attractie maar op een gegeven moment zijn wij een nog grotere attractie dan de creaties van Mr. Chand. We zijn de enige buitenlandse bezoekers en iedereen wil met ons op de foto. We voelen ons net twee bekende artiesten. In het begin is het nog wel leuk maar na een uur wordt het aardig vermoeiend. 

009-buffelkar-met-suikerriet-en-robVanuit Chandigarh fietsen we richting Delhi. Eerst fietsen we op de National Highway, hier is een strook voor langzaam verkeer en het wegdek is mooi glad. Omdat er verder niet zoveel te zien en te beleven valt verlaten we deze weg om binnendoor via kleine wegen naar Delhi te fietsen. We komen nu door een gebied met veel suikerrietplantages, waar mannen en vrouwen het riet met de hand kappen. De stengels worden vervoerd op buffelkarren die af en aan rijden. 

Vrijdag de dertiende is voor ons een gedenkwaardige dag: We hebben de eerste 10.000 fietskilometers er op zitten!

Op weg van Karnal naar Baraut komen we bij een tolpost. We hoeven als fietser geen tol te betalen maar we moeten wel eerst een melkthee drinken voor we verder mogen. Nog geen kilometer verder is er een politiepost. We moeten stoppen en mogen niet verder voor we een melkthee gedronken hebben. Dat schiet lekker op. Bij de volgende controleposten spreken we af dat we druk met elkaar in gesprek zijn, nergens op reageren en ons achteraf omdraaien, vriendelijk de hand opsteken en snel doorfietsen. De thermometer passeert inmiddels moeiteloos de twintig graden en we fietsen weer in T-shirt. Omdat in Iran en Pakistan onze armen en benen bedekt moesten zijn, voelen we sinds begin oktober weer zon op onze ledematen.   

009-persmuskietenIn Baraut komen we, met aanwijzing van de politie, terecht in het enige hotel van de stad. We zijn druk bezig met de BOB als er op de deur wordt geklopt. De hoteleigenaar staat met drie verslaggevers en een fotograaf voor de deur. Het blijkt dat wij de eerste buitenlandse gasten in zijn hotel zijn en daarvoor heeft hij de pers uitgenodigd. We worden geïnterviewd op de bedrand, de hoteleigenaar fungeert als tolk en er worden enk009-kranteartikelele foto’s gemaakt voor de krant. Na de volgende BOB staat er een vierde verslaggever met fotograaf voor de deur. We liggen dubbel van het lachen.
De volgende morgen wordt ons een van de kranten gebracht. Niemand kan ons op dat moment het artikel uit het Hindi vertalen. Wanneer we later op de dag de inhoud vernemen, blijkt dat of de hoteleigenaar of de verslaggever er een geheel eigen draai aan heeft gegeven. Er klopt niet veel van. Waarschijnlijk hebben de krantenartikelen ons toch enige bekendheid gebracht want onderweg worden we eerst aangehouden door twee fotografen die ons uitgebreid fotograferen en even later stopt er een brommer met een verslaggever. Hij wil graag een artikel over ons schrijven. Het moet niet gekker worden met die persmuskieten!

Omdat er veel aparte stroken voor langzaam verkeer zijn, fietsen we redelijk eenvoudig Delhi in en vinden een leuk hotel in Connaught Place, in het centrum van de stad. Evenals de vele toeristen hier bezoeken we de bezienswaardigheden zoals het immense Rode Fort uit de 17e eeuw, de Jama Masjid Moskee en de crematieplaats en het museum van de vader des vaderlands Mahatma Ghandi. Het is prettig weer even in een grote stad te zijn met moderne winkels, leuke restaurantjes (de Griek was heerlijk) en alle mogelijke voorzieningen. Over een paar dagen fietsen we verder om een rondje door de provincie Rajasthan te maken.
009-mahatma-gandhi