15-11-2005 Esfahan (Iran)

Logeerpartijtjes en illegale handel

We zijn nog steeds in Iran. We hebben inmiddels ons 30-daagse visum met 30 dagen verlengd dus we mogen nog even blijven. Het fietsen in Iran is niet zo mooi, de dagafstanden zijn lang en het landschap is saai en niet echt boeiend. Maar in de steden maken we kennis met de prachtige oude Perzische cultuur en de ontmoetingen met de Iranese mensen zijn onvergetelijk.
Eigenlijk is het een ideaal vakantieland voor Nederlanders want het is hier ook nog eens erg goedkoop. De prijs voor een liter benzine (die wij niet nodig hebben) is € 0,07 en de prijs voor een liter mineraalwater (waar wij heel wat van drinken) is € 0,15. Verder kost een brood € 0,12, dit is overigens niet te vergelijken met een nederlands brood, en voor € 1,00 kun je met een taxi de hele stad doorkruisen. Wat soms wel erg vermoeiend is dat zoveel mensen je aanspreken, ze kunnen dan maar een paar standaardzinnetjes engels zoals “Welcome in my country”, “What is your name?” en “Where you come from?”. Dat is natuurlijk wel erg vriendelijk maar we horen dat tientallen keren per dag en dan word je daar wel eens een beetje moe van. Als Rob zijn naam zegt moeten ze soms lachen. We weten inmiddels waarom, ‘Rob’ betekent in het farsi ‘tomatenketchup’.

007-rob-op-de-fietsOmdat je hier als buitenlandse toerist geen geld kunt pinnen of travellercheques kunt inwisselen, moesten we in Turkije een pak lira’s voor dollars wisselen. Ondanks dat het regime in Iran niets van Amerika moet weten (we zien hier veel anti-Amerika leuzen) pakken ze hier de Amerikaanse dollars wel aan als we deze wisselen voor rials. De grootste coupures die we krijgen zijn biljetten van 10.000 rial, in de volksmond ook wel Khomeini’s genaamd, dit is € 0,95. We hebben hier in Iran dus naast alle dollars vaak pakken met geld in de fietstassen (niet verder vertellen). Wanneer we met Iraniërs praten, verontschuldigen ze zich vaak voor het regime. Ze zijn het meestal niet eens met hoe de zaken hier geregeld zijn. Sinds de revolutie in 1979 zijn de Mullah’s aan de macht en zijn de vrijheden van de Iraniërs enorm beperkt. Bijna iedereen heeft dan ook een grondige hekel aan de Mullah’s. Wat ons opvalt, is dat bijna iedereen ons hier goedendag zegt maar de Mullah’s, waar er erg veel van rondlopen, zullen ons nooit aankijken, ze negeren ons. 

007-in-een-theehuis-esfahanVanuit Zanjan fietsen we naar Abhar. Hier gaan we aan het eind van de middag op zoek naar een hotel. We vragen verschillende inwoners waar een hotel is maar iedereen stuurt ons een andere kant op zonder dat we bij een hotel komen. Na ruim een uur kriskras door de stad gefietst te hebben komen we uiteindelijk bij een basic hotelletje terecht. Een douche hebben ze niet. Wel een keuken die we kunnen gebruiken om te koken. Na alle kebabs is dat wel fijn. Lucie kookt spaghetti en we gaan om 20.30 uur naar bed. Om 21.15 uur wordt er op onze deur geklopt. In het engels zegt een jongen dat hij iemand bij zich heeft die ons wil spreken en die cadeautjes bij zich heeft. Rob kleedt zich aan en stapt de gang op. Hij ziet een man die we deze middag al eens naar een hotel hebben gevraagd. Het blijkt de Islamitische versie van een Jehovagetuige te zijn. Via de jongen die engels spreekt en die hij als tolk heeft meegenomen, wordt Rob overgehaald om zich tot de Islam te bekeren. Rob houdt de boot af en zegt dat hij heel erg moe is na een lange fietsdag en slaap heeft. De man geeft hem een stapel islamitische tijdschriften en the Holy Koran op Cd-rom in het engels, verder krijgt Rob een grote doos met koekjes en snoep. De man vraagt hoe laat wij de volgende morgen vertrekken en of hij nog eens langs mag komen. Rob zegt dat we om 10.00 uur wegfietsen. Het is jammer voor de Islam maar wij zitten de volgende morgen om 7.30 uur op de fiets!  

007-fatima-en-amirVia Qazvin gaan we richting Karaj. Als we deze stad na een fietsdag van ruim 100 km. binnenfietsen stapt er voor ons een man uit de auto die ons groet en vraagt te stoppen. Wij zeggen “Salam” en fietsen door. Als we iedere keer stoppen wanneer men dat vraagt dan komen we niet ver op een dag. Een kilometer verder staat echter dezelfde man weer bij zijn auto en vraagt ons nogmaals om te stoppen. Nu doen we het en de man, Amir Salmani, nodigt ons uit om bij hem te komen eten. We volgen hem nog 6 km. achter zijn auto en worden in een mooi huis verwelkomd door zijn vrouw Fatima die ons koekjes, fruit en alcoholvrij bier voorzet. Zelf nemen ze niets vanwege de Ramadan. We kletsen wat met Amir, Fatima en hun drie kinderen en als om 17.40 uur de TV aangeeft dat de zon is ondergegaan zit iedereen heel snel aan tafel voor Iftar (een soort kleine lunch). Daarna vraagt Amir jr. of hij ons de stad zal laten zien. Dat lijkt ons wel leuk. Hij rijdt echter met zijn auto naar het 50 km. verderop gelegen Teheran. Het is op vrijdagavond (te vergelijken met onze zondagavond) vrij rustig op de weg en we doorkuisen half Teheran langs vele bezienswaardigheden. We vragen af en toe voorzichtig of zijn moeder niet met het eten zit te wachten, maar dat is volgens hem geen probleem. Als we om 22.00 uur terugkomen heeft de hele familie op ons gewacht en volgt een heerlijk diner. Na nog wat thee gedronken te hebben kan Lucie in het bed van Amir jr. slapen en Rob op zijn slaapmatje ernaast. Om 4.00 uur ‘s nachts horen we de hele familie opstaan om te bidden en ontbijten voor zonsopkomst. Daarna gaan ze weer naar bed. Wij krijgen om 7.30 uur door Fatima een lekker ontbijt voorgeschoteld en nemen daarna afscheid van de familie. Amir sr. rijdt nog 8 km. voor ons met zijn auto om ons uit de stad te leiden en ons de oude weg naar Teheran te wijzen.  

Nog geen 100 mtr. verder, nadat we afscheid van Amir hebben genomen, staat er een man langs de weg naast zijn auto en vraagt ons te stoppen. We zeggen “Salam” en fietsen door. Iets verderop haalt hij ons in met zijn auto, stopt en vraagt ons nogmaals om te stoppen. We knijpen nu maar in de remmen en maken kennis met Ali en Shabnam Afarnyad. Ali vertelt dat ze ook fietsers zijn en nodigt ons uit om in Teheran bij hen te logeren. We krijgen het adres en fietsen in een paar uurtjes door het drukke verkeer naar hun appartement in Teheran. Na een douche en een diner vertellen ze uitgebreid over hun fietsreis vorig jaar in Europa. Na bijna een jaar gewacht te hebben op een Schengen-visa voor West-Europa zijn ze door Zweden, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Nederland, België, Frankrijk en Italië gefietst. Erg leuk was het om de foto’s te zien van Arnhem, Zevenaar en Babberich waar ze ook gefietst hebben. Hun plan was om na een half jaar Europa nog via Griekenland naar Afrika te fietsen maar Shabnam bleek inmiddels zwanger te zijn waardoor ze in Rome het vliegtuig naar huis hebben genomen. Met de nu twee maanden oude zoon Arian hebben ze hun leventje in Teheran weer opgepakt.

007-ali-shabnam-en-arjanHet is voor ons interessant om de tegenstellingen bij de verschillende families te zien. Lucie hoeft hier binnen geen hoofddoek op en aan de Ramadan doen Ali en Shabnam niet. Te pas en te onpas komen er vrienden binnenvallen en iedereen kan mee-eten of blijven slapen. Dat is hier ook wel gemakkelijk want er wordt ergens een matrasje met een deken neergelegd en iedereen slaapt op de grond.
Met Ali gaan we naar de wekelijkse vergadering van de Davimond Mountaineering Club. Ali kondigt ons in het farsi aan voor een club van zo’n 60 mannen en vrouwen en zegt dat wij wat komen vertellen over onze fietsreis. Wij doen ons verhaal in het engels en een engelse lerares van de club vertaalt alles. Er komen nog veel vragen van de leden over de praktische kant van onze reis en over onze ervaringen en meningen over de Iranese bevolking. Naderhand volgt er een dik applaus.
De avond voor een nationale feestdag, waarop de dood van Imam Ali wordt herdacht, gaan we met Ali en een stel vrienden naar de moskee. Er is een aparte ingang en ruimte voor mannen en vrouwen dus wij moeten even afscheid van elkaar nemen. Veel moslims nemen dozen met lekkernijen mee, die ze ergens neerzetten of mee rond gaan en waar iedereen van kan eten. Ook wordt er veel thee gedronken. Terug naar huis gaan we met een gammele pick-up van een vriend van Ali. Maar goed dat we geen politie tegenkomen. We zitten met z’n drieën voorin, we hebben geen veiligheidsgordel om, de auto heeft überhaupt geen lichten meer en af en toe rijdt Ali in de verkeerde richting van een eenrichtingsweg. Nu is dat hier in Iran niet allemaal zo bijzonder maar wij voelen ons er wel behoorlijk ongemakkelijk bij. We gaan met Ali en z’n vrienden ook nog een dag wandelen in de bergen ten noorden van Teheran. De natuur is niet spectaculair maar het is wel gezellig in het clubhuis van de Mountaineering Club. Ali zorgt voor de lunch met thee, brood en een pan vol gebakken eieren. 

007-bazaar-esfahanIn Teheran moeten we ook een visum regelen voor Pakistan en India. Eerst moeten we naar de Nederlandse Ambassade omdat we voor beide landen een aanbevelingsbrief van onze eigen ambassade nodig hebben. Bij de Pakistaanse Ambassade leveren we de ingevulde formulieren, kopieën en pasfoto’s in, er moeten van de beambte nog wat puntjes op de i worden gezet en er wordt ons meegedeeld dat we moeten wachten op het interview. Welk interview? Even later komt er een bullebak van een man binnenlopen die een kantoor binnengaat. Vervolgens worden er door de beambte mensen bij hem geroepen, die overigens veel later dan ons binnenkwamen. De man achter het loket negeert ons gewoon. We moeten beleefd blijven omdat we graag een visum willen maar Rob heeft de neiging om die man even door het loket naar buiten te trekken. Na anderhalf uur wachten, worden we geroepen en mogen we op audiëntie bij de Visa counselor. Er wordt ons in niet mis te verstane woorden meegedeeld dat we het visum in Nederland hadden moeten aanvragen en dat hij ons zo maar geen visum kan geven. Wij zeggen dat we al heel lang onderweg zijn en daarom destijds in Nederland nog geen visum konden aanvragen in verband m007-ingang-bazaar-shirazet de geldigheidsduur. Daar heeft hij niets mee te maken. Vervolgens zegt hij dat hij in Islamabad zijn best zal doen voor ons maar dat hij niets kan garanderen. Rob heeft de neiging om die man even achter zijn bureau vandaan te halen maar we blijven netjes. Tot slot zegt hij dat we over een paar dagen maar weer eens langs moeten komen. Wanneer we na een paar dagen teruggaan, laten ze ons weer lang wachten en moeten we nog een keer bij de Visa counselor op het matje komen. Deze deelt ons mee dat hij in ons geval een uitzondering zal maken maar dat we onze collega’s in Nederland moeten vertellen dat ze altijd een visum bij de Pakistaanse Ambassade in Nederland moeten aanvragen. We kunnen de paspoorten inleveren en deze later met de visa weer ophalen. Bij de Indiase Ambassade moeten we onze naam op een lijst zetten en blijken we nr. 25 te zijn. Nu zou je denken, dan weet je tenminste wanneer je aan de beurt bent maar zo werkt dat hier niet. Er komen mensen binnen die zich nergens iets van aantrekken, ze lopen zo door naar het loket en stellen hun vraag of geven papieren af. Soms staan er wel vijf mensen tegelijk tegen de beambte achter het loket te praten. Deze chaos zullen we straks in India wel vaker meemaken maar hier begint het ons toch een beetje te irriteren. Dus denken wij, wat zij kunnen, kunnen wij ook en gaan ook richting loket terwijl we nog niet aan de beurt zijn. We leveren onze papieren in en er wordt ons gezegd dat we na een paar dagen maar weer eens langs moeten komen.
Om een lang verhaal kort te maken zijn we na één bezoek aan de Nederlandse Ambassade, vier bezoeken aan de Pakistaanse Ambassade en vijf bezoeken aan de Indiase Ambassade in het bezit van de benodigde visa om onze reis per fiets te kunnen vervolgen.   

In Teheran bezoeken we verder nog het Golestan Palace. Hier krijgen we een beetje een indruk hoe de sjah’s van Perzië in vroegere tijden hebben geleefd. Het is overal pracht en praal. In het National Jewelry 007-qom-shrine-bij-nachtMuseum zien we veel gebruiksvoorwerpen en juwelen van de sjah’s, waaronder een leuke collectie van Farah Diba, de laatste vrouw van de laatste sjah van Perzië. In 1979 zijn ze het land uitgevlucht toen Khomeini aan de macht kwam na de revolutie. Vanuit Teheran fietsen we naar Qom. Twintig kilometer buiten Teheran zien we nog een enorm groot complex met minaretten en koepels. Het is de heilige rustplaats van Ayatollah Khomeini en daardoor een soort bedevaartsoord voor de Iraniërs. Van veraf ziet het er indrukwekkend uit maar als we de “Holy Shrine” van binnen bezoeken is daar weinig meer van over. In een onooglijk soort vliegtuighal staat een klein gebouwtje met groen glas waarin de overblijfselen van Ayatolloh Khomeini zijn geplaatst.

Qom echter heeft wel een prachtige “Holy Shrine”. Het is de begraafplaats van Imam Reza’s zuster Fatemeh. Er zijn prachtige moskeeën, minaretten en een mooie gouden koepel. Qom is ook één van de meest conservatieve en religieuze steden van Iran. We hebben dan ook nog nooit zoveel vrouwen bij elkaar gezien die de zwarte chador dragen die hen van hoofd tot voeten bedekt. Vervolgens fietsen we naar Kashan waar we een aantal traditionele huizen uit de 18e en 19e eeuw bezoeken. Deze huizen zijn destijds door rijke handelaren (meestal in tapijten) gebouwd. De rijkdom straalt er nu nog vanaf en hier kun je je echt een voorstelling maken van de sprookjes uit duizend-en-een-nacht. 

007-imam-mosque-2Esfahan is Iran’s mooiste stad. Het heeft prachtige moskeeën met mooie mozaïeken, een grote bazaar, oude bruggen over de Zayandeh rivier, leuke parken om door te wandelen en theehuizen waar je heerlijk kunt zitten. De Imam Moskee, die ligt aan het immense Imamplein, is één van de mooiste moskeeën ter wereld. We zijn er alle twee van onder de indruk en bezoeken het complex verschillende keren. Ook bijzonder007-imam-mosque-1 is de Christelijke Armeense wijk in Esfahan met zo’n 7.000 inwoners en 13 kerken. We bezoeken de Vank Cathedral en the Church of Betlehem uit de 15e eeuw. Beide kerken zijn van boven tot onder beschilderd met fresco’s uit het oude en nieuwe testament.

In Esfahan zijn erg veel fastfood restaurantjes. Als Rob in één zo’n restaurantje iets wil bestellen wordt de manager erbij geroepen omdat hij engels spreekt. Rob bestelt een hamburger, patat, mineraalwater en bier (dat is hier in Iran altijd non-alcoholisch). “Een echt biertje?” vraagt de manager. “Heb je dat dan?” vraagt Rob. “Jazeker, maar niet hier, wel bij me thuis” is het antwoord. Er wordt wat gelachen en even later komt de man bij ons zitten en nodigt ons uit om de volgende avond bij hem thuis te komen eten en daar een biertje bij te drinken. De volgende avond haalt hij ons op met de auto en hebben we een gezellige avond met Shapoor, zijn vrouw Mahrash (die geen engels spreekt) en hun kinderen Shabnam (20) en Roozbeh (17). Rob drinkt een paar Tuborg biertjes samen met Shapoor en we eten kip met rijst, spaghetti, salade en als toetje een gebakje. Om 24.00 uur worden we weer netjes naar ons hotel gebracht.   

007-eten-bij-fam-hassaniVanuit Esfahan nemen het vliegtuig naar het 500 km. verderop gelegen Shiraz. We zijn uitgenodigd door M007-fam-hassaniohammad om bij zijn familie te komen logeren. Mohammad is een Iraniër die een fietsreis door zijn eigen land maakte en die we geregeld onverwacht weer tegenkwamen. Omdat we inmiddels ook via de mail contact met elkaar hadden en tegelijkertijd in Teheran bleken te zijn, hadden we hem ook bij Ali en Shabnam uitgenodigd en hebben daar een leuke dag met elkaar gehad. In Shiraz worden we hartelijk verwelkomd door de familie Hassani, die bestaat uit vader Yosef, moeder Mohtaram, de zonen Mohammad, Hassa, Mahdi, Hossein en de dochters Maryam en Mahsa. Het is onvoorstelbaar hoe gastvrij deze mensen zijn. Vooral Mohtaram is erg zorgzaam en het ontbreekt ons aan niets. Er worden ons heerlijke maaltijden voorgezet die wij eten op het vloerkleed, er worden potten met thee aangesleept, die wij drinken op het vloerkleed en ‘s avonds wordt ons bedje gespreid: een matrasje op hetzelfde vloerkleed.
 007-persepolis-1    007-persepolis-2

Vanuit Shiraz bezoeken we Persepolis, hier bevinden zich de ruines van een oude stad, die dateren uit de 5e eeuw voor Christus.

Ook hier maken we kennis met de rijke historie van het Perzische Rijk in de vorm van prachtige reliëfs, mooi versierde pilaren en gebeeldhouwde dieren.

In Shiraz willen we de “Holy Shrine” bezoeken, dit is de begraafplaats van Imam Reza’s broer Sayyed Mir Ahmad. We worden echter niet toegelaten omdat deze plek alleen toegankelijk is voor moslims. Wanneer we dat ‘s 007-lucie-en-masha-in-chadormiddags “thuis” vertellen, stellen ze voor om Lucie om te kleden, want met zo’n zwarte chador zie je toch niet wat eronder zit. Masha (12) het kleine zusje van Mohammad zal haar vergezellen. We gaan met z’n vieren met de taxi naar het mausoleum. Rob zegt dat hij hoopt dat hij Lucie niet kwijt zal raken want dat hij haar nooit meer terug zal vinden tussen al die pinguïns. Het plannetje slaagt en Lucie krijgt iets geweldigs te zien. Alle wanden in het mausoleum zijn bedekt met spiegels in prachtige mozaïeken, alles schittert en blinkt en de vele kristallen kroonluchters zorgen voor een spectaculair schouwspel. Masha vindt het geweldig interessant dat zij Lucie dit alles kan laten zien. Na een heel warm afscheid van de familie Hassani, dat vooral voor de dames heel emotioneel is, vliegen we weer terug naar Esfahan. Het waren onvergetelijke dagen voor ons!

007-bij-de-fiets-moskee-esfahanTerug in Esfahan horen we via, via, via dat er een zwarte markt is voor de verkoop van illegale alcohol. Je moet er ”s avonds tussen 20.00 en 22.00 uur voor bij een bepaalde kleine kruidenierswinkel zijn. Daar moet je vragen naar Ali. Afijn, uiteraard gaan wij naar die winkel. Als we binnenkomen, weet Ali volgens ons al dat we voor de alcohol komen. Hij helpt ons niet eerder voordat alle andere klanten weg zijn. Van achter de toonbank reikt hij ons een dubbele zwarte plastic tas aan met het bestelde bier en de whisky. Een halve liter Tuborg bier kost € 2,75 en een blikje(!) Scotch Whisky van 33 cl. kost ook € 2,75. Het smaakt ons weer uitstekend na deze “vastenmaand”. Omdat we na al deze fietsloze dagen weer zin hebben om verder te gaan, vertrekken we morgen richting Yazd, Kerman en de Pakistaanse grens.