15-09-2005 Göreme (Turkije)

Turks fruit en oude opgravingen

Zaterdag 13 augustus verlaten we Istanbul, we nemen de ferry naar Bandirma en steken hierbij de Zee van Marmara over. We fietsen nu langs de westkust van Turkije verder. De route is heuvelachtig en door de enorme hitte is het erg zwaar.                              

005-troje-1In Troje gaan we naar de ruines van de oude stad kijken, de oudste overblijfselen dateren van 3.000 jaar voor Christus. Troje is misschien beter bekend van het houten paard waar soldaten in zaten die ‘s nachts, toen het paard binnen de stadsmuren stond, er uit zijn geklommen en zo de stad hebben kunnen veroveren. Bij de ingang staat een replica van het paard dat door de plaatselijke timmerman is gemaakt (links). In Cannakale hebben we echter het paard van Troje gezien dat voor de film Troja (2004) met Brad Pitt in de hoofdrol, is gemaakt (rechts). Je ziet dat bij de laatste kosten noch moeite zijn gespaard om er iets authentieks van te005-troje-2 maken. Verder langs de kust zien we het Griekse eiland Lesbos liggen. Aan deze kust staan veel hotels en appartementen, het blijkt dat vooral de inwoners van Istanbul en Izmir hier op vakantie gaan. Westerse toeristen zie je hier niet, wij vinden de stranden ook niet zo mooi. Het zijn veelal kiezelstranden en ze grenzen aan de grote weg. Het is voor ons wel leuk om tijdens het fietsen naar te kijken. Overvolle stranden met grote contrasten. Soms zie je een Turkse vrouw in lange jurk en met hoofddoek in het water liggen terwijl er naast haar een Turkse vrouw in een minuscule bikini het water in gaat. In de buurt van Ayvalik fietsen we door de olijfen-riviera. Deze wordt zo genoemd omdat hier zover je kijken kunt overal olijfbomen staan, iedere vierkante meter is tot boven op de heuvels beplant en wanneer je langs een fabriekje rijdt, ruik je de olijfolie.                              

005-pergamonBij Bergama gaan we de Acropolis van Pergamon bekijken. Het is indrukwekkend om je voor te stellen hoe deze oude stad er uit gezien moet hebben. Er is al veel gerestaureerd maar volgens ons zijn ze nog wel een aantal decennia bezig want overal liggen nog veel brokstukken en stenen. Het theater, waar plaats was voor 10.000 toeschouwers, ziet er inmiddels al weer prachtig uit. Vanaf het theater heb je een mooi uitzicht over Bergama.                              

In eerste instantie wilden we nog voorbij Izmir fietsen maar omdat de weg al druk is en rondom Izmir nog veel drukker zal worden, besluiten we bij Bergama landinwaar005-sun-dried-tomatoests te gaan. We komen door landbouwgebieden waar de mensen op het land aan het werk zijn. We zwaaien en lachen en denken, je zult onder deze omstandigheden moeten werken en de mensen zwaaien en lachen terug en denken waarschijnlijk, je zult met deze hitte moeten fietsen! Op een gegeven moment komen we langs grote velden waar plastic op ligt en het blijkt dat daar tomaten liggen te drogen. De vrouwen snijden de tomaten bijna half door, er wordt zout en water overgegooid en de zon doet haar werk. Als we in de toekomst weer eens een potje sundried tomatoes kopen zullen we hier nog wel eens aan terugdenken. Een volgende vallei staat vol met druivenstruiken en het is oogsttijd. Er rijden overal tractoren met aanhangers waar veel manden met witte druiven op staan. Wij denken nog dat daar wijn van gemaakt zal worden. Het blijkt echter dat deze druiven te drogen worden gelegd. Er zijn hele oppervlakten waar de druiven in de verschillende stadia liggen, van sappige groene druif tot heerlijk bruin rozijntje. Geregeld wordt ons verzocht om te stoppen en een paar druiven te eten maar wij fietsen meestal door. Want als we telkens zouden stoppen wanneer ons dat gevraagd wordt komen we niet ver op een dag. Op een gegeven moment besluiten we om toch een keer af te stappen. De mensen zijn erg vriendelijk en enthousiast en ze willen ons druiven meegeven. Ze pakken een plastic zak en stoppen die helemaal vol, w005-meloenenverkoperse krijgen wel vier kilo druiven. We beduiden dat het veel te veel is maar ze nemen niets terug. We eten er een paar druiven en fietsen verder. Maar vier kilo bagage extra is heel veel dus een paar kilometer verder leggen wij langs de kant van de weg zo’n drie kilo druiven te drogen en ‘s avonds eten wij de rest van de lekkere druiven in onze hotelkamer op.                               

Onderweg wordt ons trouwens van alles toegestopt. We komen ook een keer langs een meloenkraampje waar we moeten stoppen. Er wordt een meloen doorgesneden en ze geven ons een paar stukken. Wanneer we door willen fietsen pakken ze een hele grote meloen en willen ons die meegeven. Wij beduiden dat dit veel te zwaar is en wijzen naar onze volbepakte fietsen. Met tegenzin wordt de grote meloen weggelegd en wordt er een kleintje van toch zo’n anderhalve kilo gepakt. We kunnen niet weigeren en de meloen wordt op de bagage gebonden. Dus ‘s avonds in de hotelkamer eten we weer vers fruit. Zo kunnen we nog even doorgaan met alle perziken, appels en peren die we krijgen, dus aan vitamines geen gebrek. Het eten in Turkije is lekker maar er is niet zoveel afwisseling. Overal worden bergen met brood bij geserveerd. Het ontbijt bestaat uit brood, tomaten, komkommer, olijven, kaas, ei en honing. Bij de lunch eten we meestal brood met soep of gözleme (soort pannenkoek). Het diner bestaat vooral uit pide (langwerpige pizza), chicken-kebab (gegrild kippenvlees) of köfte (gehaktballetjes) met rijst en altijd voorafgegaan door brood en een salade van tomaten, komkommer, uien en pepertjes. Volgens Turkse gebruiken worden onze handen na het eten altijd besprenkeld met rozenwater.                              

005-lucie-sarigolIn Sarigöl hebben we ‘s avonds pide gegeten en na het dineetje komt er een man bij ons zitten. Hij is 71 jaar en het blijkt dat hij de eigenaar van het restaurant is en hij maakt ons duidelijk dat dit het eerste pide-restaurant van de stad was (als we dat tenminste goed begrepen hebben). De taal is vaak een probleem. Wij kennen al wel een aantal woorden Turks maar dat gaat toch niet veel verder dan de gerechten die op de menukaart staan. De man gaat naar zijn ernaast gelegen huisje en haalt een schaaltje druiven op dat hij ons voorzet. Even later komt zijn vrouw ook bij ons zitten, waarmee hij al 56 jaar getrouwd is (de getallen halen we uit ons woordenboekje). Ze willen graag met Lucie op de foto, dus voor ons is dit een leuk aandenken aan een gezellige avond.

In Pamukkale gaan we natuurlijk naar de travertines kijken. Dit was een aantal jaren geleden een prachtig schouwspel waar water over de witte kalkstenen baden stroomde en waar je in kon zitten. Echter door de komst van de vele toeristen zijn er hotels bovenop de plateaus gebouwd, wegen aangelegd en is de watertoevoer daardoor gestopt. We moeten de schoenen uittrekken om over het kalksteen met veel kleine scherpe steentjes (au, au) naar boven te lopen. Daar aangekomen bezoeken we (met schoenen) Hierapolis, dat is weer een opgraving van een oude stad. Dus behalve aan vitamines ook aan cultuur geen gebrek in Turkije. We klimmen geleidelijk naar een plateau met bergketens en fietsen nu constant boven de 1.000 meter. We merken duidelijk dat de temperatuur hier al wat lager ligt, het is nog wel warm maar gelukkig niet me005-rob-op-fietser zo bloedheet. In Beysehir bezoeken we een moskee. De hoofddoek van Lucie komt goed van pas want in iedere moskee moet de vrouw een hoofddoek dragen. Deze moskee dateert uit 1297, de pilaren zijn van hout en het ziet er allemaal prachtig uit na een recente renovatie. De Imam komt bij ons en geeft ons een rondleiding. Hij wijst de onderdelen aan en wanneer hij een houten platform aanwijst en de naam ervan noemt, begrijpen wij niet wat hij daarmee bedoelt. Opeens begint de Imam heel hard te zingen, het is de gebedsoproep die wij hier vijf keer per dag uit de luidsprekers van de moskeeën horen komen en waarvan de eerste ons iedere morgen om 5.00 uur wekt! Wij durven elkaar tijdens zijn gezang niet aan te kijken.              

Het landschap waar we doorfietsen is heel fascinerend, het ene moment fietsen we door een groene heuvelachtige vallei met veel fruitbomen en het andere moment fietsen we door kale vlakten. De etappe naar Konya is zwaar omdat we die dag twee passen over moeten. De tweede pas begint na 80 kilometer en door de afstand, de tegenwind, de zon, een spaakbreuk en twee lekke banden wordt het ploeteren.

Tijdens de beklimming van de tweede pas rijdt ons een politiewagen voorbij, de agenten zwaaien en rijden door. Even later komen we ze weer tegen en dat herhaalt zich een paar keer. Op een gegeven moment komen ze naast Lucie rijden en willen haar naar boven trekken aan haar stuur (!) maar dat wil ze niet. Ze kan met moeite de hand van de agent van haar stuur weghouden en even later rijden ze weer verder. Wanneer we bijna bovenop de pas zijn, zien we de agenten in de verte staan. Ze staan ons op te wachten en als we er aan komen fietsen staan ze beiden te juichen met de armen in de lucht omdat we het hoogste punt bereikt hebben. Vanaf hier dalen we in een sneltreinvaart af naar Konya.

005-mevlana-museumKonya is een streng islamitische stad waar veel gesluierde vrouwen lopen en waar bijna geen alcohol te koop is. We bezoeken het Mevlana Museum, dat vroeger een moskee was. Hier bevinden zich nu de tombes van versc005-whirling-dervisheshillende overleden sultans, waaronder die va n Mevlana. Precies boven zijn tombe is de prachtige turkooizen toren gebouwd.  Mevlana was ook de grondlegger van de Whirling Dervishes. Van oorsprong is dat een dans van mannen in witte kleding met conische hoofddeksels, die alsmaar ronddraaien. Tijdens dat draaien, dat soms wel tien minuten duurt, geven ze zich over aan Allah. Wij hebben het geluk gehad om zo’n dansoptreden in de rozentuin van het Mevlana Museum mee te maken. Het is een mooi schouwspel al denken wij dat deze dansers zich meer aan de toeristen over geven dan aan Allah.  

Zondag 11 september arriveren we in Cappadocië, dat is een streek met bijzondere rotsformaties en overal zie je in rotsen uitgehouwen woningen en kerken. We staan iedere honderd meter stil om van de prachtige uitzichten te genieten. Al die verschillende rotsformaties zijn erg indrukwekkend. We blijven een aantal dagen in Göreme en wandelen en fietsen door de verschillende valleien, die allemaal een eigen naam hebben. We willen jullie onderstaande foto van de Love-Valley niet onthouden om jullie een indruk te geven wat wij hier zoal zien.

005-cappadociaWe zijn nu ruim zeven weken in Turkije en we vinden het een geweldig land om door te reizen. De mensen zijn zo vriendelijk, behulpzaam en gastvrij. Al die glaasjes thee die we onderweg aangeboden krijgen zijn al lang niet meer te tellen. Zaterdag 17 september fietsen we verder richting Oost-Turkije en zullen waarschijnlijk half oktober de Iranese grens bereiken.