11-08-2005 Istanbul (Turkije)

Een verslag over visa waar ook muziek in zit

004-griekse-kustNa de bezichtiging van de kloosters in Meteora gaan we verder richtig de Egeische Zee. Vanaf Platamonas fietsen we over golvende wegen langs de kust waar zich veel toeristenplaatsen bevinden die erg in trek zijn bij de Grieken. Op een zaterdag komen we bij een camping waar bijna alleen Griekse families zijn. Er wordt ons trots verteld dat er ‘s avonds “live Greek music” op de camping is. Omdat wij al ervaring hebben dat hier ‘s nachts alles erg lang doorgaat, gaan wij pas om 21.00 uur eten, dat is een tijd dat we anders op ons matje gaan liggen. Om 21.00 uur is er echter nog nog niets te zien of te horen en om 21.30 uur komt er iemand een installatie en muziekinstrumenten klaarzetten. Om 22.30 uur begint een driemansformatie Griekse liedjes ten gehore te brengen. Het is zo’n genre van: als je er een gehoord hebt, ken je ze allemaal, dus wij gaan om 23.00 uur naar de tent die zo’n 20 meter van de luidsprekerboxen staat. We vallen wel in slaap (omdat we zo moe zijn) maar worden geregeld wakker van het lawaai. Om 4.00 uur worden de laatste noten gespeeld, gaan de andere campinggasten naar hun caravan en keert de rust weer op de camping. Als wij ‘s morgens om 8.00 uur onze tent inpakken is alles en iedereen op de camping nog in diepe rust.
  

In Thessaloniki vinden we een goedkoop hotel in het centrum, dat er wel aardig uitziet. Er is echter een probleem. Het is buiten bijna 40 graden Celsius en onze airco staat op 26 graden. Waarschijnlijk kan dit apparaat het niet aan want het condens- of afvoerwater komt er aan de voorkant uit en loopt in straaltjes naar beneden op de vloer, dan staat er hier een plas water en dan daar. Het plafond is lek en als onze bovenburen zich douchen of het toilet doorspoelen lijkt het of het water bij ons langs de muren naar beneden komt. Op een gegeven moment zijn ze bij de receptie met dweilen en emmers in de weer en blijkt het hele hotel zo lek als een zeef. We zijn blij dat we onze spullen in waterdichte fietstassen hebben opgeborgen wanneer we de stad gaan bekijken, zo houden wij onze kleren in ieder geval droog.
Thessaloniki is een grote stad maar er heerst een relaxte sfeer. Aan de boulevard bevinden zich veel trendy lounge cafe’s. Die zien we hier trouwens in veel steden waar we doorfietsen. Overal cafe’s met grote terassen met trendy tafeltjes en bankjes en veel kussens. Overdag zie je er niemand en ‘s avonds worden alle plekken bezet door veel jongelui. Het probleem is dat de prijzen er erg hoog zijn. Voor een ijskoffie betaal je al snel 3,50 euro. Het blijkt echter dat de Grieken wel twee uur doen met een consumptie en dus de hele avond niet veel gebruiken. Omdat wij van huis uit niet gewend zijn om zo lang met een consumptie te doen, vind je ons niet bij die trendy cafe’s. Wij zoeken de cafe’s op waar de Griekse mannen op plastic stoeltjes zitten, we betalen 1,00 euro voor de ijskoffie en hebben het ook naar de zin.    

004-kavala-meisjes
In het oude stadsgedeelte van Kavala, waar wij overnachten, wordt toevallig dat weekend het folkloristische festival Cosmopolis gehouden. Er zijn dansgroepen uit de hele wereld, podia met orkestjes, eettentjes en ieder land heeft een stand waar 004-kavala-mexicaanze hun eigen produkten promoten. De Mexicaanse stand, waar ze gratis koude flesjes Corona uitdelen, heeft onze bijzondere belangstelling. Later op de avond wordt er op een groot podium een openlucht concert gegeven door een schijnbaar bekende muzikant met een soort klarinet. Hij wordt begeleid door een zangeres en grote band. Als de man opkomt wordt iedereen lyrisch en ze beginnen te juichen en te applaudiseren. Wij denken nog nu komt het maar het kan ons echt niet bekoren. We proberen ons door de menigte heen te dringen naar de uitgang en iedereen kijkt ons aan met een verontwaardigde blik van: het is net begonnen, het is geweldig en jullie gaan nu al weg?

Onze fietsroute gaat dit deel over grote wegen en dat is niet fijn fietsen en bovendien is het ontzettend druk. Het is natuurlijk vakantieperiode en we zien veel Turkse emigranten met Nederlandse, Duitse en Franse kentekens die met vakantie naar hun vaderland gaan. Op een gegeven moment hebben we een mooie rustige weg gevonden, deze loopt door de heuvels en langs de oude Romeinse Via Egnatia. We genieten van de rust al horen we in de verte beneden ons het verkeer op de snelweg. En het is niet te geloven maar na een mooie lange afdaling komen we zo op die snelweg terecht. We fietsen op de vluchtstrook en het verkeer raast ons voorbij. Het kan niet anders en we hopen dat er geen politie voorbij komt. Na vijf  kilometer op de snelweg zien we eindelijk een afrit en zijn we blij dat we weer op een gewone weg verder kunnen fietsen. 

004-lucie-turkse-grensVia Alexandroupolis bereiken we op 26 juli de Turkse grens. We moeten hier een visum kopen voor 10 euro en daarmee mogen we drie maanden in Turkije blijven. Het gaat allemaal redelijk simpel en een half uur na aankomst fietsen we de grens met Turkije over.       

We hebben al een paar dagen fikse tegenwind maar in Turkije lijkt het nog erger te worden. De weg is zeer heuvelachtig en we schieten niet veel op. Bij een beklimming gaat het al niet hard maar bij een afdaling gaat het niet veel harder. Door de harde wind moeten we tijden de afdaling gewoon meetrappen anders staan we bijna stil. De laatste etappe naar Istanbul is het ook nog eens erg druk. We fietsen over vijfbaans wegen en vinden het beiden niet leuk. Op een gegeven moment nemen we de afslag naar het vliegveld en vanaf daar kunnen we redelijk naar het centrum fietsen waar we voor veertien dagen een hotel hebben geboekt. Voordat we naar het hotel gaan fietsen we even langs de Blauwe Moskee voor een foto (dit is zo’n beetje de Sint Pieter van Istanbul).  

004-istanbul-blue-mosqueIn Istanbul moeten we een visum voor Iran regelen, dat gaat echter niet zomaar. Lucie moet pasfoto’s inleveren waarop ze een hoofddoek draagt. Dus moet er eerst een hoofddoek gekocht worden. Omdat hier veel vrouwen hoofddoeken dragen is de keus groot genoeg en is het geen probleem er een te vinden. De keus valt op een effen donkerblauwe doek, omdat het in Iran niet te fleurig moet zijn. Daarna gaan we naar de fotograaf, make-up eraf, hoofddoek op, serieus kijken en klaar voor de foto. De fotograaf laat het digitale resultaat zien, Lucie vindt het verschrikkelijk maar beter zal het niet worden dus het is akkoord.   

De volgende ochtend gaan we naar het Iraanse consulaat. We hebben van andere reizigers gehoord en op internet en in reisboeken gelezen dat het soms lastig kan zijn om een toeristenvisum voor Iran te krijgen en dat de aanvraag in meerdere gevallen is geweigerd. We hebben afgesproken dat we het op het consulaat volgens Iraanse gebruiken aanpakken. Rob doet het woord, Lucie staat er met hoofddoek en in ruime lange blouse van Rob achter en zegt niets (moeilijk voor haar). Rob belt aan en als er wordt opengedaan wordt Rob met een detectieapparaat gefouilleerd en blijkt er een zakmes in de stuurtas te zitten dat hij moet inleveren. Lucie wordt niet gefouilleerd en mag zo doorlopen en in haar stuurtas wordt niet eens gekeken. Wanneer we aan de beurt zijn vertelt Rob dat we een fietstocht maken van Nederland naar China en dat we graag een visum voor Iran willen. “Why not?” zegt die man. We staan alletwee perplexed, na al die verhalen gehoord te hebben, hadden we dit niet verwacht. We krijgen formulieren mee, die we moeten invullen, deze vervolgens kopiëren en dan weer terugkomen.   

004-aya-sofiaWe gaan naar buiten en daar krijgt Rob zijn zakmes terug. In een theehuis vullen we de formulieren in, daarna naar een kantoorboekhandel voor de kopieën en vervolgens gaan we terug naar het consulaat. Hier volgt dezelfde procedure, Rob wordt gefouilleerd, moet zijn zakmes weer inleveren en Lucie mag zo doorlopen. We wachten weer op onze beurt. De formulieren worden bekeken en Rob krijgt twee papiertjes met een bankrekeningnummer en er wordt ons verzocht om bij de bank aan de overkant van de straat twee maal 50 euro te storten voor de visa. Nadat we met de stortingsbewijzen weer voor de deur staan volgt voor de derde keer dezelfde procedure, al had Rob hem de vorige keer het zakmes maar even laten houden. Bij het loket aangekomen levert Rob de stortingsbewijzen in en wordt hem verteld dat het acht tot tien dagen duurt en dat we dan de visa op kunnen halen. We hopen dat het ook niet veel langer gaat duren omdat half augustus de hotelprijzen in Istanbul soms verdrievoudigd(!) worden in verband met de Formule I race die dan voor het eerst in Istanbul verreden wordt.           

Istanbul is een grote stad met vijftien miljoen inwoners. We hebben een hotel in de wijk Sultanahmet, dat zeer centraal gelegen is. De meeste bezienswaardigheden, zoals de Blauwe Moskee, Aya Sofia, Topkapi en Grand Bazaar liggen op loopafstand. Enkele keren gaan we met een veerboot de Bosporus over naar het Aziatische deel van Istanbul, waar de prijzen lager liggen en waar we wat kleding kopen en naar de kapper gaan.     

004-lucie-iran-consulateNa acht dagen gaan we naar het consulaat, Rob zonder zakmes, Lucie met hoofddoek. De voor ons inmiddels bekende beveiligingsprocedure volgt en omdat het detectieapparaat niet afgaat vraagt de man aan Rob “No knife?” Aan het loket wordt ons verteld dat we het paspoort af moeten geven en dat we deze met visa de volgende dag op kunnen halen. Dus op donderdag wandelen we er weer naar toe en zijn we opgelucht en blij dat we een toeristenvisum voor 30 dagen hebben gekregen, welke we straks in Iran eventueel nog kunnen verlengen.  

004-lucie-en-rob-orange-juiceWe hebben nu tot Istanbul zo’n 4.500 km. gefietst. Het laatste deel van de route hebben we een fiks aantal spaakbreuken gehad en raken we aardig door onze reservespaken heen. We hebben contact opgenomen met onze fietsenmaker in Nederland over de oorzaak en de oplossing van dit ongemak. Het blijkt een vaker voorkomend probleem te zijn bij fietsen met dit soort naven. Een direkte oplossing is er nog niet maar hij heeft een pakket met een groot aantal spaken naar Istanbul gestuurd zodat we weer een flinke reserve voorraad hebben en onze tocht kunnen vervolgen.   

Zaterdag 13 augustus verlaten we Istanbul en fietsen we langs de westkust van Turkije naar het zuiden.