13-07-2005 Meteora (Griekenland)

Trulli’s rustoorden en kloosters

003-rome-camping-2Vanaf het St. Pietersplein fietsen we naar een camping in Rome en huren daar voor vier dagen een cabin. We kunnen hier onze bagage en fietsen inzetten en de deur op slot doen als we Rome gaan bekijken. Op deze camping staan wel 150 van deze cabins, op de foto zie je hoe zoiets eruit ziet. Wij hebben alleen het voorste gedeelte want het is ook nog de helft van een dubbel. Er bevindt zich een douche en toilet in, dus je begrijpt dat er niet veel slaapgedeelte overblijft. Omdat er op deze camping heel veel jo003-rome-camping-1ngeren zijn en de disco tot in de ochtenduren doorgaat, willen we de fietsen ‘s nachts niet buiten laten staan dus die zetten we dan in het gangpad tussen de bedden. Kortom, het is vol binnen. Achteraf zijn we blij dat we de tent niet hebben opgezet want we maken hier een fikse hagelbui mee en we weten niet of de tent deze zonder schade zou hebben doorstaan.

Ruim tien jaar geleden zijn we al eens een week in Rome geweest dus we gaan niet alles nog een keer bezichtigen. Gelukkig maar, want als je bijvoorbeeld de Sixtijnse kapel wilt bekijken moet je hiervoor uren in de rij staan. We slenteren dus wat door Rome, bekijken wat, pikken een terrasje en gaan samen naar de kapper om er weer wat moois van te laten maken, wat overigens aardig is gelukt.

We verlaten Rome en fietsen langs de kust naar beneden. We fietsen langs kilometerslange overvolle zandstranden en omdat al die badgasten met de auto zijn gekomen lijkt er geen eind te komen aan de lange sliert geparkeerde auto’s. Wanner we Napels naderen besluiten we deze stad rechts te laten liggen, we voelen ons een beetje cultuurbarbaren maar met de Italiaanse steden hebben we het voorlopig even gehad. Wel zien we de Vesuvius, waar we tijdens het fietsen een mooi zicht op hebben.

Vanaf hier fietsen we het binnenland in om de oversteek naar de Adriatische kust te maken. Was het aan de kust al heet, in het binnenland is het zo mogelijk nog heter. Dat maakt het fietsen wel heel zwaar maar we ploeteren verder, soms op het heetst van de dag. De Italianen doen dat anders, van 13.00 tot 17.00 uur zijn alle winkels gesloten en houden ze siësta. Wanneer je dan door een stadje fietst ziet het er uitgestorven uit, alle winkels dicht, de rolluiken ervoor en geen mens op straat. Kom je echter ‘s avonds in zo’n zelfde stadje om ergens te gaan eten, zijn alle winkeltjes open, de plaatselijke bevolking flaneert door de straten, de terrasjes zitten vol en het ziet er gezellig uit.

In onze Italiaanse campinggids zien we een mooie camping op de route die aan een meertje ligt. Er is een winkel en een restaurant dus daar willen we wel even blijven. De camping ligt hoog in de bergen dus het is een zware klim er naar toe en moe en zeer bezweet komen we aan. Hier blijkt dat er geen winkel en geen restaurant is en ook niets in de naaste omgeving. De vrouw van de camping heeft begrip voor de situatie en gaat naar de keuken en zet ons even later een heerlijk driegangen(!) dineetje op tafel. Waarschijnlijk vindt ze het ook wel leuk dat we er zijn want er zijn verder helemaal geen gasten op deze camping. Het plan om hier even te blijven, laten we varen en we fietsen de volgende dag weer verder.   

003-trulli-huisjesBij Barletta komen we aan de Adriatische kust en vervolgen we onze weg naar Brindisi. In de vallei tussen Bari en Brindisi zien we de eerste Trulli-huisjes, die her en der verspreid in het landschap staan. In Alberobello, de hoofdstad van de Trulli’s, staat de hele stad vol met van die kabouterhuisjes. We wandelen door de straatjes en voelen ons net alsof we in een sprookje meespelen, heel apart al die witte kleine huisjes. Was het vroeger een teken van armoede om zo’n huisje te hebben, nu zijn de vele toeristen die hier komen een goede bron van inkomsten. 

 In Brindisi nemen we de ferry naar Igoumenitsa, die ook in Corfu aanlegt want we hebben een aantal dagen geleden via internet voor acht dagen een appartement geboekt in Corfu. De ferry vertrekt om 21.00 uur en zal om 6.00 uur even aanleggen in Corfu om dan verder te varen. Voor de zekerheid vragen we ‘s avonds aan de steward of we gewekt worden, jazeker, maar het schip zal al om 5.00 uur aankomen in Corfu. “You will get your wake-up call, sleep tight.” Lucie wordt om 2.45 uur wakker van de wake-up call en staat al naast haar bed, ze heeft echter gedroomd dat er iemand roept want dat is niet zo.

Om 4.00 uur klopt er echt iemand op de deur en hebben we nog een uur. Lucie gaat zich douchen en aankleden, daarna gaat Rob zich scheren, douchen en aankleden. Omdat de hut erg klein is, nog kleiner dan de cabin in Rome, en we elkaar in de weg lopen, voor zover we hier nog kunnen lopen, zegt Rob tegen Lucie dat ze maar eens moet gaan vragen hoe laat we met de bagage naar de fietsen op het parkeerdek kunnen. Het is 4.25 uur en de steward zegt dat we binnen vijf minuten in de haven van Corfu aanleggen, de klep gaat dan even open omdat er een paar voertuigen af moeten en de ferry vaart meteen weer verder naar Igoumenitsa. Lucie rent terug naar de hut, we pakken snel al onze tassen bij elkaar en gaan naar beneden. Dat is even haasten, en dat zijn we niet meer gewend!

003-corfu-balkon

Dus om 4.30 uur zitten wij in het donker in de haven van Corfu-stad. Om 5.00 uur begint het te schemeren en pakken we onze fietsen en verlaten het haventerrein. In de buurt zijn enkele cafés open en kunnen we even koffie drinken. Even later fietsen we naar Agios Gordis, waar ons appartement zich bevindt, dat is 20 kilometer fietsen. Het appartement ligt tegen een heuvel en heeft een prachtig uitzicht op de baai. We zetten de fietsen weg en gunnen de beenspieren een week rust. Hier kunnen we alle indrukken van de afgelopen twee maanden even verwerken, we zwemmen een beetje en lezen wat. Kortom een heerlijk relaxte week.

Na deze vakantieweek fietsen we weer 20 kilometer naar Corfu-stad. We hebben dus in deze hele week maar 40 kilometer gefietst. In de haven nemen we de ferry naar Igoumenitsa op het Griekse vasteland. De hemel is strakblauw en het is bloedheet. We willen in een ruk naar het ruim 100 kilometer verder gelegen Ioannina maar de ene na de ander berg volgt en Lucie heeft niet haar beste dag, nu de beenspieren niet meer gewend zijn aan dit zware werk. Er zijn op dit stuk echter geen hotels en campings.

003-griekse-herderIn een klein dorp zetten we dus ons tentje maar neer op het plaatselijke, in verval geraakte, voetbalveld. De volgende dagen gaat het weer heel goed met Lucie en klimmen we zonder problemen de bergen, met als hoogste punt de Katara-pas van 1.690 mtr. over. De route is vrij druk omdat dit de doorgaande weg naar Thessaloniki en Turkije is. Er rijdt veel vrachtverkeer en omdat zij niet snel kunnen rijden in de bergen, rijden er slierten auto’s achter op deze bochtige wegen. Af en toe zien we een gestoorde Griekse wegpiraat die ondanks de bochten toch gewoon inhaalt.  

003-metsovo-vrouwenIn de bergen zien we veel herders met hun kudde schapen of geiten. Deze worden begeleid door honden die soms een beetje agressief zijn tegen fietsende weggebruikers. Lucie heeft een dazzer bij zich, dit is een apparaatje dat zeer hoge tonen produceert, die honden afschrikt. Dit werkt tot op heden heel goed, als ze op de knop drukt, schrikt de hond en wordt opeens heel mak. Jammer dat ze zo’n apparaatje ook niet voor lastige personen hebben!

003-meteoraNa de afdaling uit de bergen komen we in het plaatsje Kalambaka waar de Meteora-kloosters staan. Toen in de 14e eeuw de Turkse invallen in Griekenland toenamen, hebben de monniken kloosters op de rotsen gebouwd om het bloedvergieten te ontvluchten. Tot de 20e eeuw waren er nog geen trappen en werden de monniken met touwen en netten omhoog gehaald naar de kloosters. In totaal zijn er 24 kloosters gebouwd en we gaan met de fiets langs een groot aantal kloosters. Het is erg mooi en indrukwekkend en bij iedere bocht omhoog staan we stil om te genieten van de mooie uitzichten als we weer ergens een klooster boven op een rots ontdekt hebben. Schitterend.

We hebben inmiddels ruim 3.500 km. gefietst. We hebben het erg naar onze zin en met ons gaat het heel goed. Met de fietsen ook. We hebben alle twee een lekke achterband en beiden een spaakbreuk gehad. Morgen vervolgen we onze weg richting Thessaloniki en Turkije.