07-10-2018 Pakse (Laos)


“Sa-bai-dee, sa-bai-dee…”

Dinsdagmorgen 18 september verlaten we Thailand en fietsen via de Thai-Lao Friendshipbridge 1 over de Mekong River naar Laos. Bij de douane krijgen we een tweetal formulieren om in te vullen, leveren dat in met een pasfoto en 35 US$ per persoon en krijgen even later het paspoort terug met een 30 dagen visum. We fietsen nu aan de rechterkant van de weg verder. Rob heeft de spiegeltjes al aan de linkerkant op het stuur gezet maar het is voor ons wel even wennen na ruim zeven maanden links verkeer. We gaan eerst op zoek naar een pinautomaat. Bij de eerste drie lukt het niet maar bij nummer vier komen de Laotiaanse kippen er gelukkig uit. Hoera, we zijn meteen miljonair. Eén Laotiaanse kip = € 0,000098. Dat is makkelijk rekenen: 10.000 kip is ongeveer € 1,00.

28.01-00128.02-002Lao PDR is een communistisch land en heeft ongeveer zes keer de oppervlakte van Nederland. Met ruim zes miljoen inwoners is het geen dicht bevolkt land. De overgrote meerderheid van de bevolking is boeddhistisch en de officiële taal is Laotiaans, de ‘letters’ zien er nogal exotisch uit: ຂອບໃຈຫຼາຍໆເດີ້. Er wordt hier ook af en toe Engels gesproken en gelukkig voor ons staat op de menukaart, als die er al is, ook meestal een Engelse tekst. Tussen 1893 en 1953 is Laos een Franse kolonie geweest, vandaar dat er verschillende Franse lekkernijen te koop zijn, vooral de croissants en baguettes zijn voor ons een welkome afwisseling.

28.03-16328.04-071Vanaf de grens is het 25 kilometer naar Vientiane, één van de rustigste hoofdsteden in Zuidoost Azië. We komen langs de enorme brouwerij van het heerlijke Beer Lao, bekijken een boeddhistische tempel en maken vervolgens even een foto bij het Patuxai monument, een replica van de Arc de Triomphe in Parijs. Deze overwinningspoort is in de jaren zestig gebouwd met cement dat door de Amerikanen werd gedoneerd. Dat cement was bedoeld voor de luchthaven, maar de Laotianen hadden een andere bestemming in gedachten. Ze hebben de poort gebouwd ter nagedachtenis aan hen die vochten in de strijd voor onafhankelijkheid van Frankrijk.

28.05-00528.06-010We nemen een hotel in de toeristische wijk waar we op terrasjes weer veel oudere Westerse mannen zien met een flinke buik van de dagelijkse portie bier. Velen komen ook alleen maar even naar Vientiane voor het verlengen van hun Thaise visum. Ook wij moeten bij de Thaise Ambassade een nieuw visum regelen. Woensdagmorgen gaan we er met een taxibusje naar toe. De chauffeur is een vrolijke man. Hij begint over het Nederlands elftal en zegt dat het Laotiaanse elftal ook niet zo goed is want zij drinken teveel Beer Lao, hij zegt dat ze erg langzaam zijn en dat het voetbal lijkt op Elephant Football. Om acht uur wandelen we bij de ambassade naar binnen en er zit al een flinke rij wachtenden. Om half negen gaan de loketten open en er zitten zo’n 100 mensen. Op maandag en dinsdag schijnt dat aantal te kunnen oplopen tot wel 600 á 700 personen. De behandeling gaat supersnel en de meeste kopieën, die bij de ambassade in Kuala Lumpur verplicht waren, hebben ze hier niet nodig. Om negen uur staan we weer buiten, we hebben een bonnetje en kunnen de volgende dag het visum betalen en ophalen.

We blijven een paar dagen in Vientiane en het is er heerlijk relaxt. ‘s Morgens eten we van het ontbijtbuffet, lezen op het terras de lokale Engelstalige krant en bezoeken daarna enkele bezienswaardigheden in de stad. De mooie Wat Si Saket is gebouwd tussen 1819 en 1824 en is de oudste tempel in Vientiane. Deze is omgeven door hele rijen vervallen boeddha beelden langs de overdekte buitenmuur.

28.07-01428.08-015We bezoeken de grote gouden stupa Pha That Luang, het belangrijkste nationale monument in Laos en een symbool van de boeddhistische religie en Laotiaanse soevereiniteit. De geschiedenis van het complex begint al in de 3e eeuw. We maken er mooie zonnige foto’s alsook van de ernaast liggende That Luang Tai Temple met een grote gouden liggende boeddha.

28.09-04728.10-05128.11-06028.12-06228.13-067‘s Avonds wandelen we over de grote Night Market aan de Mekong, pakken een terrasje en eten bij één van de vele restaurantjes.

Na al dat gelummel stappen we zondag 23 september weer op de fiets om langs de Mekong, die een natuurlijke grens vormt tussen Laos en Thailand, naar het zuiden te fietsen. Dat gaat voor een groot deel over Highway nummer 13, een rustige weg met weinig verkeer maar wel met veel gaten in het asfalt. Dat is steeds goed uitkijken want sommige gaten zijn erg diep, dat gevaarlijk kan zijn wanneer je ze niet tijdig opmerkt. In vier dagen fietsen we via Thabok, Paksan en Ban Vieng Kham naar Trakhek. We vertrekken ‘s morgens altijd al rond zes uur of half zeven zodat we de eerste uren nog redelijk koel kunnen fietsen. Daarna wordt het bloedheet in de zon met temperaturen boven de 40 graden. De liters water en frisdrank vliegen er dan doorheen.

28.14-19028.15-08128.16-07828.17-088De Mekong kunnen we vanaf de weg niet altijd zien want de route gaat steeds door kleine dorpjes en langs rijstvelden. Het is na verloop van tijd wel een beetje saai fietsen maar wat het hier erg leuk en hartverwarmend maakt, zijn de kinderen langs de weg. Al van verre en uit alle hoeken en gaten horen we steeds “Sa-bai-dee, sa-bai-dee, sa-bai-dee ……”. De kinderen rennen naar de weg, zwaaien en lachen heel enthousiast naar die buitenlandse fietsers.

28.18-18728.19-000Wanneer we een keer bij een klein winkeltje stoppen voor een frisdrankje en om water in te slaan krijgt Lucie een baby in de handen gedrukt, zodat die kleine ook kennis kan maken met een ‘blanke’. Dan komt er zowaar een andere wereldfietser voorbij. Het is de 30-jarige Thomas uit Briançon die vanuit Frankrijk door Europa, Turkije, Iran, de Stan-landen en China met de fiets in Zuidoost Azië is aangekomen. Samen fietsen we verder.

28.20-09428.21-113Trakhek is een leuk plaatsje aan de Mekong met nog enkele Franse koloniale gebouwen. We nemen er een rustdag, bekijken ‘s avonds aan de Mekong naar de zonsondergang in Thailand, drinken met Thomas, die ook een rustdag heeft genomen, een Beer Lao op een terrasje en eten bij stalletjes op de Night Market.

28.22-10228.23-09628.24-10628.25-110In Trakhek verlaten we de Highway 13 en fietsen in één dag de 108 kilometer naar Savannakhet. De eerste 72 kilometer gaan over een klein rustig weggetje langs de Mekong maar dan verlaten we het asfalt en begint het avontuur. Achttien kilometer gaat het over soms bijna onbegaanbare zandwegen met gaten en modder. We moeten door riviertjes waden, gaan over verzakte bruggen en duwen de fietsen door het losse zand. Het gaat zeer moeizaam en we denken geregeld “Avontuur is leuk, totdat je er middenin zit”. Toch is het ook wel een bijzondere ervaring en we genieten er alle drie enorm van. We maken geregeld foto’s en uiteindelijk doen we drie uur over het stuk van slechts achttien kilometer.

28.26-12628.27-11728.28-14628.29-13628.30-14828.31-152In Savannakhet komen we terecht bij Joli Guesthouse. We krijgen van de vriendelijk familie een enorme grote schone kamer met airco en koelkast. Het ontbijt met Franse stokbroodjes en gebakken eieren, de hele dag onbeperkt water, koffie, thee en bananen en zelfs de laundry is bij de prijs inbegrepen en het kost voor ons tweeën slechts tien euro per nacht! We blijven er drie nachten, kunnen er leuk in de tuin zitten en natuurlijk moeten de modderige fietsen gepoetst worden. Thomas, die de afgelopen periode alleen maar heeft gefietst, besluit hier ook een paar dagen te blijven. Op de verjaardag van Lucie halen we gebakjes voor de familie van het guesthouse, Thomas en ons zelf. We doen het rustig aan, drinken ‘s middags nog een paar witte Franse wijntjes en dineren ‘s avonds, met z’n tweeën, op een terrasje aan de Mekong.

28.32-15728.33-16228.34-16628.35-168Vanuit Savannakhet fietsen we in drie dagen via Pakxong en Napong naar Pakse. De eerste dag is een mooie route door veel dorpjes, langs rijstvelden en over slechte bruggen. Steeds worden we weer verrast door de enthousiast groetende en zwaaiende kinderen “Sa-bai-dee, sa-bai-dee, sa-bai-dee ……”. Dan volgt nog een stuk van vijftien kilometer over een hobbelige, stoffige en slechte rode zandweg naar de Highway 13. De volgende twee dagen gaat het soepeltjes over de licht glooiende weg naar Pakse.

28.36-17228.37-17828.38-18328.39-19528.40-18028.41-192We hebben leuk samen gefietst met Thomas, gezellig gekletst en samen gegeten. Echter na een week hebben we het er ook wel een beetje mee gehad. Thomas heeft een erg laag dagbudget, een erg hoog fietstempo en hij wil amper stoppen voor een foto, eten of drinken. Wij vinden het fijn om wat rustiger te fietsen, af en toe een pauze te nemen, een foto te maken en ons budget is wat ruimer dan dat van hem. We passen ons van beide kanten wel aan maar na een week begint dat toch een beetje te wringen. We zijn er dus niet rouwig om dat Thomas, na tien dagen samen, vanuit Pakse rechtdoor gaat naar Cambodja en wij rechtsaf naar Thailand.

Pakse ligt aan de Mekong en is na Vientiane en Savannakhet de derde grootste stad van het land. Het is geen stad met veel bezienswaardigheden maar voor backpackers is het een uitvalsbasis voor tochten in de omgeving. Er zijn dan ook veel Westerse toeristen, restaurantjes en guesthouses. Voor ons is het een aangename plek om even een paar dagen te relaxen. ‘s Morgens beginnen we met een verse warme Franse baguette, maken geregeld een wandeling, bekijken nog steeds tempels, pakken een terrasje, eten Westerse gerechten en verder doen we niet zo veel. Woensdag 3 oktober is voor ons een mijlpaal omdat we dan twee jaar onderweg zijn, toch even een moment om bij stil te staan.

28.42-20028.45-20728.43-20228.44-205Laos is een plezierig land om te reizen. Er hangt een laidback lifestyle sfeertje. Laotianen hangen maar al te graag het credo ‘Lao PDR’ aan, oftewel: “Lao, Please Don’t Rush”. De officiële betekenis van de afkorting Lao PDR is trouwens ‘Lao People’s Democratic Republic’. De mensen zijn hier erg rustig en maken zich, naar het lijkt, nergens druk om. Je zult hier geen workaholics vinden. Dat is meestal bij de woningen en winkeltjes ook wel te zien. Iedere keer denk je “Waarom ruimen ze die rotzooi nou niet even op?”

Wij hebben het er prima naar onze zin gehad. Maar onze reis gaat verder en maandag 8 oktober verlaten we Laos en fietsen de komende weken door Thailand naar Bangkok.