26-07-2018 Kraburi (Thailand)


Thailand, het land van de glimlach

In Georgetown blijven we genieten van de levendige Street Art die door de hele stad op de gebouwen is aangebracht. We hebben inmiddels al een grote collectie vastgelegd. Omdat we het hier ontzettend naar de zin hebben besluiten we om wat langer te blijven dan de geboekte vijf dagen en plakken er nog zeven achteraan.

25.01-44825.02-48525.03-49125.04-493Vanuit Georgetown gaan we met een lokale bus naar het acht kilometer verderop gelegen Kek Lok Si Tempelcomplex. Dit is het grootste boeddhistische tempelcomplex van Maleisië en stamt uit 1890. We wandelen een paar uur langs de prachtige en indrukwekkende tempels die tegen een berg zijn aangebouwd en zien honderden boeddhabeelden en afbeeldingen op de muren. Het gaat trap op en trap af en vervolgens gaan we met een finicular nog wat hoger naar het 36,5 meter hoge bronzen standbeeld van de Goddess of Mercy Kuan Yin. Ook beklimmen we de 200 treden van de witte pagoda met veel boeddha’s en mooie uitzichten op de omgeving.

25.05-40125.06-39125.07-39725.08-40525.09-39425.10-414Donderdag 28 juni is het prachtig zonnig weer en gaan we een rondje fietsen op het eiland Penang. We bekijken eerst twee Indiase tempels die op de route liggen. Deze zijn altijd interessant en voorzien van allerlei kleurrijke beelden uit de Hindoe religie.

Het is trouwens onvoorstelbaar wat er hier op het eiland Penang aan hoge woonflats uit de grond wordt gestampt. Drie jaar geleden waren we hier ook en ten opzichte van 2015 zijn er flink wat bij gekomen en ze bouwen maar door.

25.11-45625.12-46325.13-46025.14-464Na een steile klim staan we boven op de heuvel even bij te komen en stopt er een meisje met de brommer. Ze zegt dat ze ons voorbij was gereden en ons had herkend. Ze is teruggereden en geeft Lucie een origami lotusbloem, gevouwen van een Ringgit biljet. Lucie weet onmiddellijk wie ze is want drie jaar geleden heeft Lucie ook een lotusbloem van haar gekregen, waarbij gezegd werd dat deze geluk brengt. Lucie zegt dat dit toch echt toeval is dat we elkaar nu weer tegenkomen maar Ching Chooi zegt dat dit geen toeval kan zijn maar dat dit is voorbestemd. Wanneer volgens haar het gevoel goed is, ontmoet men elkaar altijd vaker dan één keer. We praten nog even, nemen afscheid van elkaar en fietsen verder, terwijl de temperaturen inmiddels zijn opgelopen tot boven de 40 graden.
Het is bloedheet en we stoppen geregeld voor een koud drankje. Het verkeer op het eiland is druk maar er volgt aan de westkust nog een mooie rustige weg met een gestage klim door het bos en af en toe mooie uitzichten op de zee. Na een afdaling komen we op de drukke kustweg met onvoorstelbaar veel hoge woonflats en resorts en fietsen even later Georgetown binnen.

25.15-46725.16-47125.17-47725.18-475We wandelen geregeld door de stad en bezoeken Little India, de Chinese wijk en de koloniale wijk. We vinden Georgetown toch wel de leukste stad van Maleisië en zullen met plezier aan ons verblijf terugdenken. Vooral de food courts, de grote keuze aan restaurantjes, de leuke pandjes, de mooie muurschilderingen en de relaxte en gemoedelijke sfeer in het historische centrum zijn geweldig.

25.19-38325.20-43925.21-44425.22-43525.23-48225.24-483Na twaalf dagen verblijf in Georgetown stappen we op de ferry naar het vaste land en fietsen op 2 juli over kleine wegen noordwaarts. Het gebied waar we doorfietsen wordt ook wel de rijst schuur van Maleisië genoemd want overal zien we sawa’s die op dit moment prachtig groen zijn. In deze rijst velden zien we overal grote grijze betonnen gebouwen staan met meerdere verdiepingen maar zonder ramen. Er zitten wel kleine ronde gaten in de wanden. Het blijken gebouwen te zijn voor de ‘productie’ van eetbare vogelnestjes door een bepaald soort zwaluw. Dit beestje gedijt uitstekend in een tropisch klimaat met een hoge luchtvochtigheid zoals in Maleisië. Van hun speeksel weven de vogels stukje bij beetje een komvormig nestje tegen een muur of rotswand. Nadat de vogels na zo’n 45 dagen hun kroost hebben uitgebroed, opgevoed en uitgezwaaid, worden de nestjes geoogst. Van oorsprong werden de nestjes vooral in grotten gevonden, waar nestenplukkers op hoge ladders vaak halsbrekende toeren moesten uithalen om bij de verlaten nestjes te komen. Tegenwoordig worden de zwaluwen naar deze gebouwen gelokt door luidsprekers met zwaluwengezang en worden de omstandigheden zoals luchtvochtigheid en temperatuur kunstmatig op een ideaal niveau gehouden.

Veel Chinezen beschouwen het eten van vogelnestjes als versterkend en stimulerend. De voedingsstoffen die erin zitten zouden goed zijn voor de spijsvertering, de stembanden, het immuunsysteem en het libido. De liefhebbers van vogelnestjes moeten grif betalen voor deze lekkernij. Voor schoongemaakte nestjes kan de prijs voor een groothandelaar uit China enorm hoog oplopen tot wel € 10.000,– per kilo (!). Niet voor niets worden de vogelnestjes ook wel de ‘Kaviaar van het Oosten’ genoemd.

25.25-51625.26-51125.27-51525.28-518Via Sungai Petani komen we in de stad Alor Setar waar we ‘s avonds op de 5e verdieping van de Shopping Mall een Megabioscoop bezoeken voor de Amerikaanse komische kraakfilm ‘Ocean’s 8’ met o.a. Sandra Bullock, Cate Blanchett en Rihanna. Wij vinden het wel een vermakelijke film.

25.29-531Vrijdag 6 juli fietsen we naar de Thaise grens. We krijgen nog een lastige klim van drie kilometer voor de kiezen met een gemiddeld stijgingspercentage van maar liefst twaalf procent, dus het is nog even buffelen om de laatste berg in Maleisië op te komen. Na een lange afdaling komen we bij de grenspost Wang Kelian – Wang Prachan. Bij de Maleisiërs halen we een uitreis stempel en bij de Thai moeten we een departure card invullen, krijgen stempels in het paspoort en we zijn de grens over. We mogen 60 dagen ofwel tot 3 september in Thailand blijven met ons Single Entry Tourist Visa. Dit visum kunnen we eventueel in Thailand nog verlengen met 30 dagen.

25.30-53725.31-001Thailand heeft ongeveer 68 miljoen inwoners en de belangrijkste religie is voor zo’n 95% van de bevolking het boeddhisme. Het boeddhisme is hier ook de staatsgodsdienst en het hele culturele en openbare leven is ervan doordrongen. Iedere Thaise man trekt zich in zijn leven enkele jaren als monnik terug in een soort kloostergemeenschap, waar er duizenden van zijn.

In het zuiden, tegen de grens met Maleisië zien we veel moskeeën want hier wonen nog veel Islamieten. De Thaise bevolking staat er om bekend dat ze zich hoffelijk en innemend gedragen en vriendelijk en gastvrij zijn, dat is iets wat wij hier dagelijks ervaren. Thailand wordt dan ook wel het land van de glimlach genoemd.
Lastig voor ons is de taal. Deze kent verschillende klanken, toonhoogten en dialecten en is moeilijk om uit te spreken. Van het Thaise schrift kunnen we al helemaal geen chocola maken, zodat we voor de communicatie met de bevolking zijn aangewezen op de Thai die Engels spreken, de vertaal app en onze handen en voeten.

25.32-18625.33-113Vanuit de grensplaats Satun fietsen we over heuvelachtige wegen, langs rubberboom- en palmolieplantages, tempels en moskeeën naar het noorden. We fietsen nu in het regenseizoen dat zich normaal gesproken niet kenmerkt door dagenlange, onafgebroken regens, maar daarentegen regent het zo’n één of twee keer per dag kort, maar hevig. In Maleisië hebben we tijdens het fietsen nagenoeg geen regen gehad maar aangekomen in Thailand is dat anders geworden. We fietsen al meerdere dagen door flinke regenbuien en er zijn dagen bij waar we de hele route door de regen fietsen. We horen ook van de Thai dat het regenseizoen dit jaar wel extreem slecht is. De luchtvochtigheid is hier overigens erg hoog, dus als het droog en zonnig is, zijn we ook drijfnat maar dan van het zweet.

25.34-00825.35-510Het fietsen en reizen in Thailand gaat soepel en aangenaam. De wegen zijn over het algemeen goed en de voorzieningen zoals hotels, restaurants en winkeltjes zijn ruimschoots voorhanden. De Thaise keuken is erg lekker, alhoewel de gerechten soms zeer pittig zijn. Geweldig zijn voor ons de 7-Eleven winkels. Dit is de grootste winkelketen ter wereld met meer dan 64.000 winkels, waarvan zo’n 8.000 in Thailand. Het is de ideale winkel en ze hebben een fantastisch assortiment met alles wat een reiziger nodig heeft zoals water, koffie, koude frisdranken, bier, chips, snoep, Aziatische – en Westerse snacks, al dan niet voor in de magnetron, drogisterijartikelen, etc. Er is altijd een 7-Eleven in de buurt, ze zijn 24/7 open (voorheen was dat van 07.00 tot 23.00 uur), de koude airco is er een verademing en de tosti’s zijn er legendarisch.

In Maleisië zijn in bijna iedere stad wasserettes (coin-laundry), waar je de was voor € 2,00 schoon en droog hebt. In Thailand kunnen we deze echter nog niet ontdekken. Dus om de paar dagen doet Lucie een handwasje, Rob spant de waslijn door de kamer en de volgende ochtend is ook alles weer schoon en droog.

In Trang is iedere avond een ‘night-market’. Overdag is het plein leeg en ‘s avonds wordt het omgetoverd in een kleurrijke en geurige markt met veel kleine kraampjes. We scharrelen bij meerdere kraampjes de gerechten bij elkaar en dineren op de kamer.

25.36-02325.37-024In de omgeving van Krabi en Phang Nga fietsen we door een gebied met veel karstgebergte. Het is erg mooi fietsen langs de steil oprijzende grillige bergen, begroeid met bomen en struikgewas.
Daarna gaat het via Takua Pa en Khura Buri verder door bos en jungle noordwaarts.

25.38-06225.39-09125.40-08025.41-09025.42-06525.43-039De Thai zijn zeer koningsgezind. Hun geliefde koning Bhumibol is 13 oktober 2016 overleden, na een regeerperiode van ruim 70 jaar. Na een rouwperiode van één jaar werd hij op 26 oktober 2017 gecremeerd. Inmiddels is hij opgevolgd door zijn zoon Maha Vajiralongkorn. Overal langs de wegen, bij overheidsgebouwen en bij scholen kom je een groot portret met versierde omlijsting van de koning tegen. Het koningshuis staat op een onaantastbaar voetstuk en op belediging ervan staan enorm hoge gevangenisstraffen.

25.44-01425.45-003In Bang Beng Beach overnachten we bij het Wasana Resort van de Nederlander Boudewijn en zijn Thaise vrouw Wasana. Boudewijn woont al 28 jaar in Thailand en wij hebben vijftien jaar geleden ook in hun resort overnacht, al kennen we het niet meer terug. In 2003 stonden er houten huisjes en nu staan er acht mooie stenen bungalows. Het blijkt echter dat bij de tsunami van 26 december 2004 alle houten huisjes zijn weggevaagd en al hun spullen verloren zijn gegaan. Ze hebben daarna alles weer opnieuw moeten opbouwen, zonder vergoeding van de overheid. Het ziet er prachtig uit! De volgende ochtend nemen we afscheid van Boudewijn en gaan eerst nog even naar het Laem Son National Park aan de kust. We fietsen over een pier, komen op een eiland en hebben mooie wijdse uitzichten over het meer en de zee.

25.46-11725.47-11825.48-11925.49-123Daarna gaat het verder over een heuvelachtige weg naar Ranong. Daar overnachten we in een Boutique Hotel. Dat is tegenwoordig een populaire term voor een hotel met luxueuze, eigenzinnige en persoonlijke stijl. Het blijkt echter een doodeenvoudig hotelletje te zijn en we kunnen er niets bijzonders aan ontdekken. Zo overnachten we ook de volgende dag in Kraburi in een bungalowtje op een resort. Normaal gesproken denk je bij een resort aan een verblijfsoord dat gericht is op luxe en comfort met faciliteiten zoals zwembaden, sauna’s, sportvelden, restaurants etc. Hier in Thailand is een resort meestal een tuin met alleen een paar bungalowtjes.

Donderdag 19 juli fietsen we zo’n 15 kilometer na Kraburi van de weg af en beklimmen een heuvel naar de boeddhistische tempel Wat Suwan Kiri. We worden hartelijk ontvangen door een Thaise man en zijn zoontje en krijgen koffie, jack fruit en bananen. Het miezert inmiddels wat, maar tussen de buitjes door maken we foto’s van de mooie grote gouden stupa en de beelden rondom. Een mooie plek om te bezoeken.

25.50-14325.51-14225.52-14725.53-149Op de weg van de tempel naar beneden is het glad door bladeren, groene aanslag en nattigheid van de regen. Lucie komt in een spekgladde strook terecht en gaat onderuit met de fiets.

Ze komt met het hoofd op de betonnen weg en het bloed behoorlijk uit een wond achterop haar hoofd. Rob pakt direct een schoon shirtje om het bloed te stelpen. Inmiddels stoppen er twee Toyota Hilux pick-ups waarvan de beide mannen ons helpen. Lucie wordt voorin de pick-up van de vriendelijke man uit de boeddhistische tempel gezet en met de andere man laden we snel al onze tassen en de fietsen in de bak van de pick-up. Dan gaat het snel naar een medische post zo’n vier kilometer verder.

Lucie wordt op een bed gelegd en een vriendelijke vrouwelijke arts begint direct met de behandeling. De hoofdwond wordt schoon gemaakt en er blijkt een snee van een paar centimeter te zitten. Na een verdovingsspuit wordt de snee gehecht en de schaafwond aan de elleboog wordt schoon gemaakt en verbonden. Daarnaast heeft Lucie symptomen van een lichte hersenschudding en nog het meeste last van een gekneusde rib. Dat is toch weer even flink pech hebben. Verschillende malen wordt de bloeddruk opgenomen en die is gelukkig steeds goed. De communicatie blijft lastig omdat ook de arts nagenoeg geen Engels spreekt.
We krijgen medicijnen mee en een familie die ook voor behandeling bij de medische post is, en ook met de populaire Toyota Hilux pick-up zijn, brengen ons met fietsen en bagage naar een nabijgelegen resort. Dat is erg aardig en ze willen er niets voor hebben. Wij krijgen een mooie moderne bungalow waar Lucie direct op bed gaat liggen om bij te komen van alles. Het resort is omgeven door vijvers en ‘s avonds kwaken de kikkers er lustig op los.

Omdat het resort in de ‘middle of nowhere’ ligt, geen restaurant heeft en er geen restaurantjes en winkeltjes in de directe buurt zijn, fietst Rob naar een 7-Eleven winkel bij een tankstation, zo’n zes kilometer verder, voor wat boodschappen.

Om 17.30 uur komt onverwacht de vriendelijke vrouwelijke arts van de medische post bij ons aan de deur van de bungalow om de bloeddruk van Lucie nog eens op te nemen. Ook brengt ze voor ons een tros bananen mee, dat is toch geweldig zorgzaam en aardig. Wel blijft de communicatie een probleem. Ze gaat naar buiten en belt het politiebureau (waar haar man werkt) en vraagt of hij iemand kan sturen die Engels spreekt. Even later arriveren er bij de receptie twee politiemensen, die nu ook bij onze bungalow komen en waarvan Mr. Jarans een beetje Engels kan. Morgen moeten we om 09.00 uur naar een andere medische hulppost om de wonden schoon te laten maken. De politie komt ons om 09.00 uur ophalen om ons er naartoe te brengen. Geweldig toch.

25.54-15825.55-154De dagen daarna moeten we iedere dag naar de medische hulppost en in het weekend naar het hospitaal om de wonden schoon te laten maken en opnieuw te verbinden. De gang van zaken is overal dat je eerst op de weegschaal moet, vervolgens de bloeddruk wordt opgenomen en daarna worden de administratieve gegevens opgeschreven. En dan vragen ze altijd naar je leeftijd, je naam én de naam van je vader en moeder. Inmiddels worden Jan Immink en Tonie Elshof dus al drie keer vermeld in de papieren archieven van een ziekenhuis in Thailand.

De politie is hier onze grootste vriend want ieder morgen op 09.30 uur komen ze ons ophalen, wachten tot de behandeling voorbij is en brengen ons dan weer terug naar het resort. Op zondag trakteert de politie ons zelfs op een uitgebreide lunch bij een restaurant. En overal worden foto’s van gemaakt.

25.56-16125.57-IMG-164Na een rustige week in het resort gaat het met Lucie zienderogen beter. De wond heelt goed, de duizeligheid is minder en de rib is inmiddels ook niet zo pijnlijk meer. Woensdag 25 juli worden bij de medische post de hechtingen verwijderd. Het ziet er goed uit, al zegt de dokter wel dat de wond voorlopig nog iedere dag moet worden schoongemaakt. Ze biedt zelf aan om de komende dagen om 16.00 uur naar onze bungalow te komen om daar de wond te verzorgen.

Wij worden er telkens door geraakt dat de mensen zo ontzettend vriendelijk en hulpvaardig zijn. Daarnaast is het ook bijzonder dat de behandelingen en medicatie helemaal gratis zijn.

Als alles naar wens verloopt hopen we over een paar dagen verder te kunnen fietsen.