20-05-2005 Arbon (Zwitserland)

Een warm afscheid en een koud begin    

001-vertrek-buren_0Eindelijk is het dan 1 mei, de dag van vertrek. De buren, Hans en Elly, hebben ons om 8.00 uur uitgenodigd voor het ontbijt. Ze hebben ook onze andere buren uitgenodigd, dus het wordt een gezellig en uitgebreid ontbijt. We gaan om 9.15 uur naar huis om de tassen aan de fietsen te hangen en dan komen ook al de eersten om afscheid te nemen. Het is hartverwarmend dat zoveel mensen van heinde en ver komen om ons uit te zwaaien. De buren hebben nog een verrassing in petto, ze hebben een heel groot spandoek gemaakt dat voor het garagepad is opgesteld en waar we doAfscheid in Gaanderenorheen moeten fietsen. Het spandoek is voorzien van treffende teksten en zelfs de Chinese muur is er opgetekend, geweldig. Wanneer we vertrekken heeft de familie Sessink nog een spandoek met “Peking, die kant op”, zodat we in ieder geval de goede kant op gaan. Na veel goede wensen, kussen en gezwaai fietsen we om 10.40 uur weg op deze warme dag. We fietsen naar een camping in Afferden (Limburg) waar het kwik die middag tot boven de 30 graden stijgt. De volgende dagen zakt het kwik echter snel en valt er ook veel regen. In de Belgische Ardennen wordt het zelfs zo koud, dat we onze mutsen en handschoenen, die we bij ons hebben voor de hoge passen die we nog over moeten, al onder uit de tassen halen omdat we ze in België al nodig blijken te hebben. We dachten destijds, 1 mei is een mooie datum om te vertrekken, en dat bleek ook zo te zijn, maar dat het daarna nog zo koud zou worden…… 

De route is wel prachtig, we fietsen door België en Luxemburg, met af en toe een grensoverschrijding naar Duitsland. Op 9 mei passeren we in Schengen de grens met Frankrijk. We hadden al veel sirenes gehoord en in de verte veel auto’s onder escorte van de politie zien rijden maar wanneer we de Moselle naar Frankrijk oversteken en linksaf slaan, is het Lucie in de Ardennencircus compleet. We fietsen langs een grote menigte van motoragenten, beveiligingsmensen en veel pers. Niemand let echter op ons, wij kunnen er dwars door heen fietsen. We weten niet wat er aan de hand is. Wanneer we bijna iedereen voorbij gefietst zijn vragen we aan iemand van de pers wat er gaande is. Blijkt er een belangrijke conferentie in Schengen te zijn voor de ministers van de landen van de Europese Unie. Nou, de beveiliging is daar dus goed geregeld. Nu hebben wij bijna alleen vuile was in de tassen, maar daar had toch ook iets anders in kunnen zitten.
In Frankrijk fietsen we door Lotharingen, dat is een gebied waar veel dorpjes liggen maar waar geen winkel meer te bekennen is. Omdat we dat gelezen hebben, zijn onze fietstassen met proviand gevuld. Het is veel klimmen en dalen dus we moeten behoorlijk eten om de trappers rond te blijven krijgen. Op de tweede dag in Lotharingen zien we een busje rijden dat stopt en dat blijkt een rijdende winkel te zijn. De zijklep gaat open, en er verschijnt een compleet supermarktje. We kopen stokbrood, kaas en jus d`orange en fietsen vrolijk verder. Vervolgens fietsen we door de Elzas, we nemen de ‘Route du vin’, dat spreekt ons wel aan. We komen door mooie stadjes met veel toeristen en fietsen door uitgestrekte wijngebieden. In Obermorschwihr kamperen we bij de (wijn)boer. Nadat we de tent hebben opgezet en ons gedoucht hebben gaat Lucie koken. Rob wil bij de boer even een flesje wijn halen voor bij het eten. Inmiddels heeft Lucie het eten klaar maar Rob is nog niet terug. Op een gegeven moment komt hij vrolijk aanlopen, met van die pretoogjes, en een fles wijn. Blijkt er een proeverij te zijn geweest en moest hij eerst verschillende wijnen proberen alvorens hij er een kon kopen. De Gewürztraminer die hij bij zich heeft is heerlijk.    

Rob in tent ZwitserlandDe laatste fietsdag in Frankrijk is het weer erg slecht, het regent de hele dag. We fietsen over onverharde jaagpaden langs een kanaal en de fietsen en de tassen zitten onder de modder. We willen naar een hotel omdat alles zo nat is en kamperen voor ons nu geen optie is. Voor we de stad Huningue inrijden fietsen we over een industrieterrein. Daar staat iemand met een hogedrukspuit de stoep te reinigen. We vragen in ons beste Frans of hij ook even onze fietsen en tassen wil afspuiten. De man kijkt een beetje verwonderd maar hij zet de spuit er op en de modder is zo verdwenen. Zo komen we met natte maar redelijk schone fietsen bij een hotel aan. Het meisje achter de balie blijft zitten en op onze vraag waar we de fietsen kunnen neerzetten, zegt ze dat we die wel mee naar de kamer kunnen nemen. Was ze gaan staan, dan had dat zeker niet gemogen. Wij zijn er blij mee, de kamermeisjes de volgende morgen waarschijnlijk niet.  Inmiddels zijn we in Zwitserland aangekomen en het weer is gelukkig beter. We staan nu op een camping in Arbon aan de Bodensee. We genieten van de stralende zon en het uitzicht op het meer. Op de achtergrond zien we de Alpen waar we de komende dagen over moeten om onze tocht te vervolgen richting Italië.