22-10-2017 Trujillo (Peru)


Een adembenemende tocht

We vermaken ons prima in Huánuco maar hebben inmiddels ook weer zin om verder te gaan. Via slechte kronkelige wegen door de bergen en langs kleine dorpjes komen we in het plaatsje La Union. Onderweg hebben we prachtige uitzichten en we bewonderen op een bergpas van 4.000 meter nog een mooie rotspunt genaamd ‘Corona del Inka’.

16.01 - 104116.02 - 104216.03 - 104516.04 - 1046Redelijk vlak en relaxt fietsen we verder over asfalt en zetten onderweg nog eens koffie. Vervolgens gaat het langs een snelstromend riviertje en door een kloof naar Huallanca. Met Lucie’s verjaardag zitten we daar in een hotelletje. Deze stad is echter geen aanrader om een feestje te vieren, we zien geen banketbakker, geen leuk restaurantje en er is geen fatsoenlijke fles wijn te verkrijgen. Zelfs het internet in ons hotel werkt amper, gelukkig kunnen we via de telefoon de mail binnenhalen om de felicitaties te lezen.

16.05 - 105116.06 - 105716.07 - 106316.08 - 1073Vanuit Huallanca komen we aan bij de Abra Yanashalla pas en de ingang van het Huascarán National Park, op een hoogte van 4.662 meter. Hier beginnen we aan onze tocht over de Pastoruri Highway. Het is een onverharde, zeer slechte en eenzame weg van 54 kilometer maar wel één met geweldig mooie vergezichten. Het weer is fantastisch, een strakke blauwe lucht met een lekker zonnetje en een goede temperatuur. Letterlijk en figuurlijk fietsen we de eerste kilometers adembenemend omhoog. We kijken in het zuiden op de Cordillera Huayhuash en in het noorden op de Cordillera Blanca met prachtig besneeuwde bergtoppen (33 toppen boven de 6.000 meter). Sommige stukken zijn erg steil en dan moeten we om de paar honderd meter wel even naar lucht happen maar verder gaat het ons op deze hoogte goed af.

16.09 - 109016.10 - 108216.11 - 111216.12 - 1101Steeds weer verbazen we ons over de schoonheid van het landschap en het is echt genieten om hier te fietsen. Na zes kilometer komen we op de eerste top van 4.870 meter, dat is dan bijna gelijk aan het fietsen op de top van de hoogste berg van de Alpen, de Mont Blanc (4.810 meter). Er volgt een afdaling van een paar honderd meter hoogteverschil en vervolgens klimmen we weer naar ruim 4.800 meter. Hierna dalen we bijna alleen nog maar af, maar in tegenstelling tot wat we hadden verwacht, kunnen we nog niet eens de tien kilometer per uur halen door de abominabel slechte weg met veel keien, gaten, hobbels en gruis. Het schiet dus niet echt op. We stuiteren soms over de weg maar de uitzichten blijven fantastisch.

16.13 - 113816.14 - 112016.15 - 114616.16 - 1156Langzaamaan wordt het steeds bewolkter en krijgen we ook nog een regendruppel en een paar sneeuwvlokjes over ons heen. We fietsen vervolgens nog door een gebied waar de bijzondere Puya Raimondii (Queen of de Andes) groeit en bloeit. Deze planten groeien alleen op de hoogvlakte van Peru en Bolivia, kunnen zo’n tien meter hoog en wel honderd jaar oud worden en sterven af na een éénmalige bloei. Alles bij elkaar genomen komt deze route hoog binnen op de lijst met de mooiste fietsdagen tijdens deze reis.

16.17 - 116916.18 - 117416.19 - 117616.20 - 1178Na een overnachting in een basic hostalletje in Catac checken we na een korte rit aan het eind van de ochtend in bij een hostal in de grote stad Huaraz dat op zo’n 3.050 meter hoogte ligt. We krijgen een zeer eenvoudige kamer op de vierde verdieping en wanneer we alles naar boven hebben gesjouwd blijkt het beloofde internet echter niet te werken. Daar zijn we niet blij mee en na een verfrissende douche gaan we op zoek naar een betere accommodatie voor de komende dagen. De volgende morgen verhuizen we de hele boel naar een mooi hotel dat om de hoek aan de drukke winkelstraat ligt. Het is dan 3 oktober en voor ons een bijzondere dag want we zijn nu precies één jaar op reis. We wandelen de stad in om bij een coffee-shop koffie met gebak te nemen. We vinden het heerlijk om weer even in een grotere stad te zijn waar we uit ontelbare restaurantjes kunnen kiezen. Dus even geen Peruaanse kost maar bij restaurant Chili Heaven een Thaise curry en de volgende avond bij Luigi’s een Italiaanse pizza. In Huaraz zien we veel reizigers, de meesten maken van hieruit trekkings in de bergen. Er zijn dus ook veel outdoorshops waar we eindelijk een gasbusje kunnen scoren (om onder andere op de kamer koffie te kunnen zetten).

16.21 - 119716.22 - 120116.23 - 1208Net zoals in Europa, vinden ook hier de kwalificatiewedstrijden voor het WK voetbal 2018 plaats. Wanneer we ‘s avonds naar een restaurant wandelen zien we op het plein een groot beeldscherm en speelt Peru tegen Argentinië. De mensen leven erg mee, ze juichen, applaudisseren en durven soms bijna niet meer te kijken. We zien Messi een goede kans missen en het blijft uiteindelijk een doelpuntloze wedstrijd.

Na een paar aangename en culinaire dagen in Huaraz gaat onze route verder naar Trujillo aan de kust. Het is lekker zonnig weer en de route gaat heuvelachtig maar per saldo flink dalend door het dal langs de machtige Cordillera Blanca met haar besneeuwde toppen. Een mooie afwisselende route door veel dorpjes en ook met druk verkeer. We komen ‘s ochtends Stephanie uit Duitsland tegen, die vanuit Hamburg met een vrachtschip naar Cartagena in Colombia is gevaren en van daaruit naar het zuiden fietst tot ongeveer Bolivia. Ze heeft een lief klein hondje ‘geadopteerd’, dat ze nu in een rugzak meeneemt maar die vanaf Huaraz in een nieuwe trailer mag zitten die achter de fiets hangt. Diezelfde dag ontmoeten we net voor Caraz alweer twee fietsers. De Belgische Debbie heeft de Colombiaanse Carlos enkele maanden geleden ontmoet. Zij hebben echter veel problemen met hun fietsen, die een opknapbeurt nodig hebben (slechte, lekke en versleten buitenbanden, geen reserve binnenbanden meer, problemen met de remmen en de tasophanging, etc). Ze kunnen dus niet meer verder fietsen en Rob had ze eigenlijk willen helpen maar daarvoor zijn er gewoon teveel mankementen. Ze proberen een lift te krijgen naar Huaraz.

16.24 - 121016.25 - 121116.26 - 122016.27 - 1222Vanuit Caraz komen we na zo’n 22 kilometer in de Cañon del Pato. Hier komen de bergketens Cordillera Blanca en Cordillera Negra tot op 15 meter bij elkaar met daartussen de snelstromende Rio Santa in een kloof waarvan de rotswanden tot zo’n 1.000 meter bijna steil omhoog gaan. De smalle weg door de kloof, met soms angstaanjagende diepe afgronden, telt 35 tunnels over een afstand van slechts 15 kilometer. Het is spectaculair fietsen en we maken er veel foto’s.

16.28 - 123116.29 - 123516.30 - 125016.31 - 1257In Huallanca vinden we een wat overpriced hostel met een kleine, benauwde maar wel nette kamer bij een humeurige eigenaresse. Er zijn hier weinig voorzieningen. Er zijn wel wat restaurants in het dorpje maar die zijn helaas op zondag allemaal gesloten. Het diner, uiteraard weer kip met friet, halen we bij een kraampje op straat en eten het op in onze kamer.

De volgende dag hebben we een prachtige route langs de snelstromende Rio Santa die zich door de bergen slingert. Aan beide zijden van het weggetje en de rivier rijzen de bergen omhoog. We dalen grotendeels af, fietsen door veel tunnels en geregeld zit er nog een flinke klim in.
Het wordt in de loop van de ochtend echter steeds heftiger met de wind en het is echt buffelen om tegen de stormachtige wind in bergafwaarts te fietsen…. We ontmoeten nog een Canadees gezin op de fiets (vader, moeder en drie tieners) die twee maanden geleden in Quito zijn begonnen en in een jaar naar Ushuaia willen fietsen. Zij fietsen vandaag met de wind in de rug en met twee vingers in de neus bergopwaarts….

16.32 - 126916.33 - 128216.34 - 128116.35 - 128316.36 - 128716.37 - 1291Moe door de tegenwind en de hitte komen we ‘s middags aan in het dorpje Chuquicara, dat niet meer is dan wat fruit- en eetkraampjes, een paar huizen en gelukkig een hospedaje. Die hospedaje stelt niet veel voor met kamers waar alleen twee doorgezakte bedden staan met oude matrassen. Rob vraagt wat het kost en verstaat 50 Sol (€ 13,50) en hij uit zijn verontwaardiging over deze hoge prijs en beduidt dat dit bedrag toch echt naar beneden moet. De man kijkt Rob aan en begrijpt er niets van. Even later blijkt echter dat de man 15 Sol (€ 4,–) heeft gevraagd en daar kunnen we wel mee leven. Rob vraagt nog wel even een bezem en gaat eerst de kamer uitvegen voor wij erin gaan.

16.38 - 1304De volgende dag gaat het verder over een slechte onverharde weg langs rijstvelden, bananenbomen en zelfs wijngaarden. Later verandert het in een eenzame weg door een verlaten woestijn waarna we uiteindelijk na 60 kilometer fietsen weer op het asfalt komen van de Carretera Panamericana. We overnachten in Chao en fietsen de volgende dag de laatste 70 kilometer naar Trujillo. Het fietsen over de grotendeels vierbaanse Panamericana is niet echt leuk met veel voorbij razend vrachtverkeer. Gelukkig is er wel een brede vluchtstrook waar redelijk veilig gefietst kan worden maar daar ligt ook veel glas en andere rotzooi. In de verte zien we de Pacific Ocean, die we ruim een half jaar geleden voor het laatst gezien hebben in Valparaiso (Chili). Vlak voor Trujillo ontmoeten we nog weer een andere fietser die naar het zuiden fietst. Het is Radu Paltineanu uit Roemenië die al 26 maanden onderweg is van Alaska naar Ushuaia en alle landen in Noord-, Midden- en Zuid-Amerika, inclusief de eilanden van de Caribean, wil aandoen.

16.39 - 130816.40 - 1312In Trujillo zijn we sinds lange tijd weer op zeeniveau, na al die maanden door het Andes gebergte te hebben gefietst. Trujillo heeft zo’n 800.000 inwoners en het centrum heeft mooie koloniale gebouwen en veel kerken. Vooral de grote kathedraal aan de Plaza de Armas is erg mooi. Deze is nu helemaal gerestaureerd en opnieuw in de verf gezet vanwege het bezoek van Paus Franciscus aan Chili en Peru in januari 2018. Op 20 januari zal de paus voorgaan in een eucharistieviering in de kathedraal in Trujillo. Het is jammer dat de mooie Plaza de Armas geheel is afgeschermd omdat die ook onderhanden wordt genomen. We vinden Trujillo een aangename stad om even te verblijven en wat rond te wandelen maar wat bezienswaardigheden betreft zijn we er gauw uitgekeken.

16.42 - IMG_112916.41 - IMG_114716.43 - IMG_1132Op zaterdagmiddag 14 oktober gaan we lunchen bij het drukke visrestaurant Cevicheria Puerto Mori aan de Plazuela el Recreo. Nog voor het eten wordt geserveerd wijst een plusminus 50-jarige man ons erop dat er achter ons 1 sol op de grond ligt en vraagt of deze van ons is. Wij ontkennen dat en hij legt de sol weer terug op de grond. Het eten wordt geserveerd en wij eten gezellig onze lunch. Als we willen afrekenen constateren we dat ons schoudertasje, dat we voor ons op tafel hadden gelegd, weg is. Paniek….. het is gestolen. De bewuste man heeft ons afgeleid en z’n handlanger heeft ons tasje van tafel weggeritst. Het personeel van het restaurant heeft erg met ons te doen. Ze hebben overal camera’s hangen en de beelden worden ook opgenomen op video, maar na veel proberen kunnen ze de beelden niet meer terughalen. Jammer. Wel lief dat we de lunch niet hoeven te betalen, alhoewel we ook geen geld meer bij ons hebben. In het schoudertasje zaten een portemonnee met geld en een bankpasje en verder een fotocamera van ruim zeven jaar oud, maar het was wel een fijne camera met veel mogelijkheden.
Bij de zus van Lucie in Nederland hebben we nog een bijna nieuwe fotocamera liggen die we een aantal maanden geleden terug hebben gestuurd vanwege een defect. We laten deze binnen de garantietermijn gerepareerde camera samen met een nieuwe bankpas via DHL Express opsturen naar Trujillo. We horen echter al van andere (fiets-)reizigers dat de door DHL beloofde vier dagen verzendtijd meestal wel uitlopen tot veertien dagen.

In oktober 2005, tijdens onze fietsreis naar Beijing, ontmoeten we in Oost Turkije en een week later nog eens in Iran, Ton en Chantel. Zij reizen met een camper en zijn onderweg naar India. Beide keren krijgen we een lekkere kop Douwe Egberts koffie aangeboden.
Ton en Chantel werken steeds een half jaar fulltime en reizen dan een half jaar met hun camper over de wereld. Via hun website (www.dichtbijenverweg.nl) was Lucie erachter gekomen dat ze sinds eind september een half jaar in Peru, Ecuador en Colombia rondreizen en na wat mailtjes heen en weer kunnen we afspreken in Trujillo. Ze komen naar ons hotel en we kletsen een poos, drinken samen koffie in een coffeeshop en wisselen veel verhalen en ervaringen uit. We nemen hartelijk afscheid van elkaar en wie weet komen we elkaar in de komenden maanden nog een keer ergens tegen.

16.44 - IMG_1154 (2)Op zondag 22 oktober ligt het openbare leven overal stil in Peru. Iedereen moet tussen 08.00 en 17.00 uur binnen blijven. Alles is dan ook gesloten en op straat kun je een kanon afschieten. Toeristen moeten ook in hun hotel blijven. Er vindt namelijk een nationale volkstelling plaats en de mensen die de telling doen, brengen een bezoekje van deur tot deur. Voor de rest is het een lekkere luie zondag.

Voorlopig blijven we nog even in Hotel Colonial in Trujillo en wachten op ons pakketje uit Nederland. Gelukkig verblijven we in een mooi hotel in het centrum met veel Chinese restaurants en een grote supermarkt in de buurt.

16.45 - IMG_115916.46 - IMG_1155