16-05-2017 La Quiaca (Argentinië)


Door de Andes naar andere culturen

Wanneer we in Chilecito aankomen regent het en dat doet het de volgende dag nog steeds. In de hospedaje checken nog twee andere fietsers in, Bas en Eva uit Amsterdam, die vijf maanden in Zuid Amerika fietsen. En een dag later nog twee fietsers, Ton en Annette uit Apeldoorn, die in totaal elf maanden in Zuid Amerika fietsen. Toch wonderlijk dat drie Nederlandse fietsstellen, onafhankelijk van elkaar reizen en tegelijkertijd in dezelfde hospedaje in dezelfde stad terecht komen.
We wandelen met z’n tweeën naar het grote beeld van Cristo del Portezueleo dat uitkijkt over de stad. Bovendien hebben we vanaf hier een prachtig uitzicht over de stad en de daarachter liggende besneeuwde bergen.

011.01 Chilecito

011.02 Chilecito

Ook wandelen we naar het Museo Cablecarril Mina de Mejicana, daar krijgen we uitleg over de bouw van een 34 km lange kabelbaan met karretjes, die van de mijnen op een hoogte van 4.300 mtr. naar de stad ging, om goud, zilver en kopererts te vervoeren. Begin 1900 hebben de Duitsers het aangedurfd om, met financiering van de Engelsen, een van de langste kabelbanen ter wereld te bouwen. Er werden 262 kabeltorens gebouwd waaraan 650 karretjes hingen, negen stations en een tunnel van 160 mtr. lang. En alle materialen voor de bouw moesten met paarden, ezels, mannen en kinderen naar boven worden gesjouwd. Het eerste station waar de karretjes staan, is nu het kleine museum. Helaas is de mijn slechts van 1905 tot 1920 operationeel geweest, omdat de Engelsen zich toen, vanwege de economische crisis, terugtrokken en de mijn werd gesloten.

011.03 Cablecarril

011.04 CablecarrilWe zitten overdag en ‘s avonds geregeld gezellig Nederlands te kletsen over het reizen en delen elkaars ervaringen maar vrijdagmorgen nemen we afscheid van de vier andere fietsers en reizen verder over de Ruta Cuarenta richting Salta. De Ruta 40 is de langste weg in Argentinië en gaat van het zuidelijkste puntje in Patagonië naar de Boliviaanse grens in het noorden over een afstand van 5.224 km. Dat is, ter vergelijking, ongeveer dezelfde afstand als van Nederland naar Afghanistan. Deze route is hier even legendarisch als de Route 66 in de USA. Ook over de Ruta 40 zijn boeken geschreven en het heeft velen geïnspireerd bij het maken van songs. We hebben wat zuidelijker al een deel van deze route gefietst en ook nu fietsen we weer enkele honderden kilometers over deze lange weg.

011.05 Ned Fietsers

011.06 Ruta 40Nadat we een tiental kilometers hebben gefietst vanuit Chilecito ontmoeten we de Belg Alain uit Antwerpen die vanuit Ushuaia naar het noorden fietst. Hij heeft afgelopen nacht  naast de weg gekampeerd, is nu zijn laatste spullen aan het inpakken en hij fietst een stuk met ons mee.
Wanneer we ‘s avonds onze tent opzetten op een soort camping met picknick plaatsen, een sportveld en ook Wifi, maken we kennis met de Spaanse fietser Manuel uit Cadiz. Hij is al jaren onderweg en staat hier nu vier dagen om zijn belastingformulieren digitaal in te vullen en ‘en passant’ als hondenliefhebber de hier rondlopende zwerfhonden te verzorgen. Overigens kan hij zijn hart in dit land wel ophalen want er zijn méér dan genoeg zwerfhonden in Argentinië.

011.07 Alain

011.08 San Blas de los SaucesWe fietsen verder naar Belèn en vanaf daar wordt de omgeving steeds mooier. Het is echt genieten van het prachtige bergachtige landschap en de kronkelende snelstromende riviertjes. Veelal pauzeren en lunchen we in bushokjes of we zetten onze stoeltjes op naast de weg. Helaas rijdt Lucie na zo’n pauze door een grote doorn die dwars door de buiten- en binnenband heen gaat. De stand met de lekke banden is nu weer gelijk Rob: 3, Lucie: 3.
Later op de middag komen Ton en Annette ons achterop en fietsen we samen de laatste 30 kilometer op een dalende weg en met de wind in de rug naar de stadscamping in Santa Maria. We kletsen de hele weg en achteraf realiseren we ons dat we eigenlijk niet meer naar de mooie omgeving hebben gekeken en zelfs geen foto meer hebben gemaakt. We zetten onze tenten op en inmiddels arriveert ook Manuel. We liggen al vroeg in de tent en horen bijna de hele nacht het geblaf van honden. De volgende morgen komt Manual bij ons met zijn fietssandalen in de hand, die zijn aangevreten door de honden. Zelf lijkt hij dat niet erg te vinden, ja het zijn honden hè?

011.09 Belen

011.10 GauchosRuim voor Cafayate zien we al de gigantisch grote wijngaarden in het dal en tegen de berghellingen. Ze behoren tot de hoogst gelegen wijngaarden ter wereld op ruim 1.700 meter. Daartussen liggen de vele, vaak prachtige en veel rijkdom uitstralende bodega’s. Een speciale druif hier is de Torrontés, waar een heerlijke witte wijn van wordt gemaakt. We hebben er uiteraard een paar flessen van geprobeerd en kunnen hem van harte aanbevelen.
We vinden in dit toeristische wijnstadje een leuk hostal met een ruime kamer waar de fietsen op mogen staan (dan slapen we toch beter), een mooie tuin en we kunnen gebruik maken van de gezamenlijke keuken. Kortom, even een plekje om een paar dagen te blijven.

011.11 Cafayate

011.12 CafayateDe eigenaar geeft ons het adres van een goed lokaal restaurant en daar gaan we om 21.00 uur naar toe, dat is ook de tijd wanneer het restaurant open gaat. Overigens gaan de meeste restaurants in Argentinë pas ‘s avonds rond deze tijd open. Maar ja, dan kom je binnen, krijg je de kaart en bestel je tegelijk met alle andere mensen die zojuist zijn binnen gekomen. Dus om 21.30 komt het eten op tafel en het gevolg is dat je met een volle maag naar bed gaat.

De volgende dag doet Lucie een handwasje, dat lekker kan drogen in de tuin. Rob plakt de binnenband, poetst de fietsen, we doen boodschappen en zoeken en boeken een appartementje in Salta. Tussendoor lunchen we in de tuin met zelf gebakken pannenkoeken en aan het eind van de middag wandelen we de stad in. We bekijken wat souvenirmarktjes, de kerk, winkeltjes en slenteren door de mooie straatjes.

Vanuit Cafayate verlaten we de Ruta 40 en fietsen verder over de Ruta 68. Eerst fietsen we nog door de mooie wijngaarden en vervolgens komen we bij de Quebrada de las Conchas. Dit is een vallei van zo’n 70 kilometer waar de heuvelachtige weg dwars doorheen loopt en waar we de steeds wisselende rotsformaties kunnen bewonderen. Het is prachtig om te zien en we maken tientallen foto’s. Het is onvoorstelbaar mooi en echt één van de mooiere fietsroutes in deze reis.

011.13 Quebrada de las Conchas011.14 Quebrada de las Conchas

 

 

 

 

 

 


011.16 Quebrada de las Conchas011.15 Quebrada de las Conchas

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het kleine plaatsje Talapampa vinden we aan het eind van de middag een hele eenvoudige hospedaje. Het is een klein boerderijtje waar ze schijnbaar maar één simpele kamer hebben, die eerst nog schoon gemaakt moet worden. Op het rommelige erf lopen honden en kippen en er scharrelen varkens achter een afrastering. We krijgen tuinstoeltjes en een tafeltje op onze eigen ‘veranda’, we douchen ons, drinken een biertje en wijntje en koken onze pasta-maaltijd.

Op zondag 30 april fietsen we zo’n 100 kilometer naar Salta. De omgeving is wat minder spectaculair maar in de plaatsjes waar we doorheen fietsen zien we dat de huizen en winkels meer dan voorheen zijn gebouwd in kleurrijke koloniale stijl. De mensen hebben ook een ander, minder Westers en meer Indiaans, uiterlijk. Leuk om die verandering te zien na zoveel maanden fietsen in Argentinië.

In de namiddag fietsen we in Salta naar het Airbnb-appartement waar onze fietsen een eigen parkeerplek krijgen in de parkeergarage van het appartementencomplex, met 24 uurs bewaking. Even later arriveert Carolina en heet ons welkom, laat ons het luxe appartement zien en geeft ons de sleutels. Het is een ruim en zeer smaakvol ingericht appartement op de 6e verdieping. We hebben een balkon over de hele breedte van de flat met een mooi uitzicht over de stad en de bergen. De eigenaresse Ana maakt op dit moment een wereldreis en verhuurt via Airbnb haar woning voor een jaar. We hadden al contact met haar opgenomen over de stalling van de fietsen en daarna stuurt ze ons af en toe een berichtje. Ook wanneer we ons net geïnstalleerd hebben, vraagt ze via de mail hoe we het vinden en wenst ons veel plezier in Salta.

011.17 Airbnb Salta

011.18 Airbnb Salta

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Salta wordt iedere dag om 10.00 uur een Engelstalige wandeling georganiseerd. We gaan naar de Plaza 9 de Julio waar een gids van FreeWalksSalta ons opwacht. Vandaag bestaat de groep uit vijf personen: de sympathieke gids, een vrouw uit de UK, een meisje uit Amsterdam en wij beiden. Het is een leuke en interessante rondleiding van twee uur en we krijgen veel te horen over de historie en achtergronden van Salta en Argentinië. Salta is een hele leuke stad met veel sfeer, prachtige gebouwen, musea en parken. Aan het eind van de wandeling maakt de gids nog even een foto van ons.

011.19 Wandeling Salta

011.20 SaltaFreeWalksDe negen dagen in Salta vliegen voorbij. We bezoeken onder andere enkele mooie kerken, kopen bij de grootste fietsenzaak ‘Bicicleteria Manresa’ wat onderdelen, Rob pleegt onderhoud aan de fietsen, Lucie laat geregeld de wasmachine draaien, we maken de stoffige tent schoon, vullen de belastingformulieren in, stippelen de verdere route door Argentinië en Bolivia uit en maken dagelijks een wandeling door de stad.

011.21 Salta

011.22 SaltaDe stad Salta uit fietsen gaat prima en al gauw wordt de Ruta 9 een soort smal fietspad met bijna geen verkeer. De weg gaat langzaam door het weelderige groen omhoog en na een stuwmeer dalen we af door een bijna tropisch regenwoud over een smalle, rustige en kronkelige weg. Prachtig fietsen is dit. In de loop van de middag komen we aan op een verder verlaten camping in El Mogoto. We zetten onze tent op onder een groot afdak met picknick banken en tafels omdat er voor vannacht regen is voorspeld. We denken nog even terug aan hoe we gisteren in de riante slaapkamer met het grote bed lagen en hoe we nu in de tent op de smalle matjes liggen. Maar we slapen er zeker niet minder om.

011.23 Ruta 9

011.24 El MogoteDe route stijgt langzaam door de bergachtige omgeving en we arriveren in het toeristische stadje Purmamarca op zo’n 2.300 meter hoogte. Er is een zeer kleurrijke markt met veel doeken en kleding, souvenirwinkeltjes en restaurantjes en een leuk kerkje. Waar de vele toeristen hier echter op afkomen, zijn de bijzondere veelkleurige bergen.

011.25 Purmamarca

Vanuit Purmamarca stijgt de weg verder, het is zonnig weer maar steeds met een strakke tegenwind. De route door de Quebrada de Humahuaca is erg mooi met bergketens in allerlei formaties en kleuren aan beide zijden van de vallei. Ook de toeristische plaatsjes Maimará, Tilcara en Humahuaca zijn kleurrijk, hebben een relaxte atmosfeer maar zijn ook erg stoffig door de straffe wind die over de zandwegen en de vlakten blaast. Onderweg komen we de twee Zwitserse fietsers Michael en Petra tegen, die zo’n zeven maanden onderweg zijn van Nicaragua naar Salta in Argentinië. We praten een tijdje aan de kant van de weg, wisselen tips uit en ze bieden ons het Duitstalige boek ‘Reise KnowHow Peru Bolivia’ aan, dat ze toch niet meer nodig hebben. Ondanks het gewicht nemen we het boek graag aan, een papieren versie is toch altijd handig om te raadplegen.

011.26 Purmamarca

011.27 Maimara011.29 Michael en Petra011.28 PurmamarcaWe passeren de Steenbokskeerkring en zijn nu feitelijk in de tropen. We merken daar echter nog niet zo heel veel van, doordat we al behoorlijk op hoogte zitten. Dat betekent hier veel temperatuurverschillen tussen dag en nacht. ‘s Nachts ligt de temperatuur rond het vriespunt en rond de middag is het aangenaam zonnig en warm.

We kunnen, nu we op hoogte fietsen, te maken krijgen met hoogteziekte. Hoogteziekte is een direct gevolg van zuurstoftekort. Naarmate je hoger komt, daalt de luchtdruk. Daarbij telt vooral dat ook de zuurstofdruk gehalveerd is en niet het zuurstofpercentage zoals velen onterecht denken. Om hoogteziekte te krijgen, spelen vier factoren een rol: de hoogte zelf, je stijgsnelheid, de verblijfsduur en je persoonlijke conditie. Factoren die deels onontkoombaar zijn en deels zijn te beïnvloeden. Door de dalende zuurstofdruk daalt het zuurstofgehalte in je bloed. Om dat te compenseren gebeuren er twee dingen: je gaat automatisch sneller ademen (om meer zuurstof naar binnen te krijgen) en je hart gaat sneller kloppen (om de rode bloedlichaampjes met zuurstof vaker naar je spieren te voeren). De beste remedie tegen hoogteziekte is dus de tijd te nemen om te acclimatiseren, langzaam in hoogte te stijgen, rustig te fietsen en de dagafstanden niet te lang te maken. Dus daar houden we rekening mee.

011.30 Kerkje

011.31 KerkjeNa Humahuaca fietsen we in twee dagen naar La Quiaca, de grensplaats met Bolivia. De eerste zestig kilometer stijgen we van 2.975 meter naar 3.780 meter. De route door de berglandschappen is mooi maar niet meer zo bijzonder als de voorgaande dagen. We zijn wat dat betreft inmiddels al aardig verwend. Na een overnachting in het gehucht Abra Pampa in een wat aftands hotelletje fietsen we dinsdag 16 mei de laatste etappe in Argentinië. Dat gaat door wegwerkzaamheden grotendeels over slechte wegen met veel grind, wasbord, mul zand maar vooral stof. Bij iedere auto, bus of vrachtauto die voorbij komt zitten we in een grote stofwolk. Wat echter wel leuk is zijn de vele keuterboerderijtjes op de vlakten met akkers met lama’s. Het zijn nieuwsgierige beestjes die steeds allemaal opkijken als we langs fietsen.

011.32 Pas 3.780 meter

011.33 Lama'sWe komen in La Quiaca aan de grens en gaan met de fiets langs de twee douanekantoren, krijgen een uitreis stempel van Argentinië en een inreis stempel (voor negentig dagen) in Bolivia.
We zijn inmiddels in de grensplaats Villazon en de eerste indruk is zeer goed.

011.34 Villazon