18-04-2017 Chilecito (Argentinië)


De groeten aan Maxima

In Santiago ontvangen we per mail een uitnodiging voor een barbeque bij Marie en Javier. Ze wonen vijf hoog in een appartement in de mooie wijk Providencia. Het ligt zes kilometer van ons stekje en we fietsen er op een woensdagavond naar toe. Wanneer we aanbellen, zegt Marie dat we de fietsen wel mee in de lift naar boven mogen nemen. Dus de fietsen worden in de woonkamer gezet en wij zitten lekker op het balkon met een mooi uitzicht. Het bier ligt koud, de wijn staat op tafel en Javier is druk in de keuken met de hapjes en de voorbereidingen voor de bbq. Hij heeft er veel werk van gemaakt, we krijgen heerlijke tapas en op de bbq komen veel soorten groenten en vlees, die volgens de Chileense barbeque-traditie allemaal langzaam gegaard moeten worden. Het is een avondvullend programma en het smaakt heerlijk allemaal. Ondertussen wisselen we onze ervaringen van elkaars reizen en leven uit. Het is erg gezellig om een avond met deze jongelui door te brengen en ook meer te weten te komen over het verleden en het hedendaagse leven in Chili.

010.01 Tapas

010.02 Javier en Marie

 

 

 

 

 

 

 

De rest van de week doen we het kalm aan, de fietsen worden nagekeken en gepoetst, de was wordt naar de wasserette gebracht en we puzzelen, internetten, mailen en Skypen. Ook maken we iedere dag wel een wandeling door de stad. Op vrijdag wandelen we naar de wijk Bella Vista met veel restaurantjes, bars en clubs. Leuk om doorheen te lopen. Aan het einde van de straat komen we bij het station waar de funicular naar de berg San Cristobal gaat. Wij besluiten de berg te voet te beklimmen. Het is een zware en steile klim over zand- en steenpaden van zo’n 45 minuten. We hebben inmiddels een goede conditie want we lopen de jongelui er ruimschoots uit. Boven is het prachtig met veel kruisbeelden, een kerk, een ‘open lucht’ kerk en natuurlijk het grote standbeeld van de Virgen de la Inmaculada Concepción dat over de stad uitkijkt. Het is jammer dat het bewolkt en mistig is en we niet zo’n mooi uitzicht over de stad en de Andes hebben.

010.03 San Cristobal 1

010.04 San Cristobal 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maandag 26 maart vertrekken we uit Santiago de Chili en fietsen in twee dagen over deels drukke wegen, met veel klimmen en dalen, naar de kust. We komen bij Viña del Mar bij de Grote Oceaan en we hebben dan toch maar even Zuid Amerika van oost naar west op de fiets doorkruist. We gaan verder langs de kust naar Valparaiso, waar we via Airbnb een kamer hebben geboekt. We moeten een paar honderd meter stevig klimmen in het steile straatje maar als we bij huisnummer 169 aankomen, staan we voor een heel oud pand waar meerdere bouwvakkers aan het werk zijn. Dit kan het toch niet zijn. Blijkbaar wel, want als we hard op de voordeur kloppen (de bel ontbreekt) komt Johnny naar beneden en heet ons van harte welkom.
Wanneer we de trap opgaan komen we in een grote ruimte met een kamer en keuken. Daarnaast ligt onze mooie slaapkamer met trendy badkamer. En we mogen onze fietsen op een nog in aanbouw zijnde slaapkamer neerzetten. Wat blijkt, zij hebben vorig jaar deze bouwval gekocht om er een Bed & Breakfast met meerdere kamers van te maken en op de begane grond een bierbar in te richten. Het is een gigantisch project en ze zitten nog midden in de verbouwing maar wij zien dat het iets heel moois gaat worden.

010.05 Airbnb Valparaiso

010.06 Keuken AirbnbDe volgende dag wandelen we door de heuvelachtige straatjes waar heel veel huizen en muren zijn versierd met Street Art. Ons fototoestel maakt overuren want door de hele stad zie je overal prachtige kunstwerken.

010.07 Street Art 1

010.08 Street Art 2010.09 Street art 3010.10 Street Art 4

 

Ook gaan we met de funicular naar de bovenstad en bezoeken het Museo Maritimo Nacional dat we zeer interessant vinden. Vanaf de heuvel hebben we ook een mooi uitzicht over de kleurrijke stad en op de containerhaven (sweet memories).
‘s Avonds wandelen we naar het door Johnny en Cata aanbevolen restaurant The Clinic. We zitten daar op het dakterras met een prachtig uitzicht op de haven, de zee en de baai van Valparaiso in de ondergaande zon. Alleen het uitzicht is al prachtig maar het wordt helemaal compleet met een heerlijke visschotel en een flesje witte wijn.

010.11 Valparaiso010.12 The ClinicVanuit Valparaiso fietsen we in een paar dagen langzaam stijgend naar Guardia Vieja, vanwaar we de lange klim naar de Paso Los Libertadores willen maken. Maandag 3 april staan we vroeg op, douchen, ontbijten en om 8.00 uur zitten we op de fiets. Echter, nog geen 100 meter verder staat een wegversperring met politie en mogen we niet verder. Nog zo’n 100 meter verder is er een manifestatie en actievoerders hebben de weg afgezet met keien, banden en takken en er branden vuurtjes. Daarachter zien we al een lange rij vrachtwagens die niet verder kunnen. De politie zegt dat het nog wel een uur kan duren maar omdat wij inmiddels ook wel weten dat in Zuid-Amerika een uur vaak langer duurt dan 60 minuten, balen we enorm. We willen hier eigenlijk niet zo lang in de kou staan, terwijl we nog zo’n lange fietsdag voor de boeg hebben.
Na tien minuten zegt Rob, ik loop er gewoon even naar toe, terwijl Lucie zich afvraagt of dat wel verstandig is. Hij loopt met de fietshelm in zijn hand naar de actievoerders toe en begint zijn verhaal met: ‘No hablo Espagnol’. Daarop beginnen ze al te juichen. Daarna vertelt en beduidt Rob dat wij vandaag met onze ‘bicicletas’ naar de ‘Paso Los Libertadores’ willen fietsen. En dat we daarvoor ‘mucho tiempo’ nodig hebben en of wij ‘por pavor’ verder mogen fietsen. Iedereen klapt, lacht en juicht en ze kloppen Rob op de schouders, het is hartverwarmend. Rob loopt terug en zegt “Kom, we mogen erdoor” en we pakken de fietsen en melden de politieagenten terloops dat we verder mogen. Terwijl we met z’n tweeën naar de overkant fietsen, beginnen de actievoerders weer luid te klappen en steken hun duimen omhoog. Wij lachen en steken ook onze duimen omhoog al weten we niet waar ze voor strijden en of deze actie hen iets oplevert. Wat het ons in ieder geval oplevert is dat wij de eerste anderhalf uur van onze klim geen hinder van achteropkomend verkeer hebben.…

010.13 Manifestatie

010.14 FileWe stijgen steeds behoorlijk en het gaat maar door. We nemen eens een pauze, zetten de stoeltjes op en drinken koffie. Daarna begint er een stuk van 10 kilometer met 29 haarspeldbochten. Alle bochten zijn genummerd en we zijn toch steeds redelijk snel weer een aantal bochten verder, hebben een prachtig uitzicht en genieten van de onvoorstelbaar mooie omgeving. We zien ook de weg die onder ons ligt en we zien het verkeer langzaam stijgen en dalen en met die machtige bergen op de achtergrond lijken de auto’s en vrachtwagens net Dinkey Toys. Er zijn telkens weer parkeerplaatsen waar je even rustig van het uitzicht kunt genieten. We praten met een Duits sprekende man uit Paraguay, wanneer we zeggen dat we uit Nederland komen zegt de man onmiddellijk “Oh, André Rieeeuuu”. Hij is al eens naar een optreden van hem geweest in Paraguay! Later op de dag spreken we een Chileen, die ook iemand kent uit Nederland: “André Riaaauuu”. Hij vertelt trots dat hij in het bezit is van de hele CD collectie en dat hij al drie keer een concert van hem heeft bijgewoond in Chili. André is dus een goede ambassadeur voor Nederland.

010.15 Haarspeldbochten

010.16 HaarspeldbochtenNa nog wat haarspeldbochten en lawinetunnels komen we op 2.870 meter hoogte in Portillo. Hier staat een gigantisch ski-hotel en enorm veel skiliften (nu gesloten, het seizoen begint 20 juni). Wij klimmen verder naar de Tunel Cristo Redentor op 3.185 meter hoogte. Wanneer we daar heel tevreden aankomen wordt er een chauffeur voor een servicewagen opgeroepen want je mag niet fietsen in de smalle vier kilometer lange tunnel. Middenin de tunnel gaan we de grens over van Chili naar Argentinië. Aan de andere kant halen we de fietsen en tassen weer van de pick-up en dalen af met een vieze koude wind en komen achttien kilometer na de tunnel pas bij de douane. We fietsen langs de lange rij wachtende auto’s en staan al snel vooraan in de wachtrij. Het gaat allemaal erg langzaam maar we krijgen de Argentijnse stempel in ons paspoort. Een uitreis stempel van Chili is volgens hen niet nodig.

010.17 Klim

010.18 Paso

We fietsen naar het even verderop gelegen Puente del Inca waar de enige geopende accommodatie bestaat uit een achteraf gelegen hostel. We kunnen twee bedden krijgen op een kleine kamer met zes bedden maar verwacht wordt dat er vannacht niet meer gasten op deze kamer komen. Van onderhoud en schoonmaken hebben ze hier nog nooit gehoord. De matrassen liggen door, zijn gescheurd en zien er vies uit. Alle elektriciteitsleidingen, contactdozen en stopcontacten liggen half open en al het hang- en sluitwerk hangt er nog wel maar sluit niet meer. We doen in het donker de lamp maar niet aan want je zit zo met de vingers aan de elektriciteitsdraden. De gemeenschappelijke woonruimte is echter wel gezellig met een leuk muziekje. We vinden zelf dat we na zo’n zware dag wel iets beters hebben verdiend maar we zijn in ieder geval blij dat we een bed hebben en in onze eigen slaapzak met kussen liggen en slapen doen we toch wel. De volgende ochtend wandelen we vanuit het hostel naar de 100 meter verderop gelegen toeristische attractie Puente del Inca. Dit is een natuurlijke boog van steen die een brug vormt over de Rio Vacas, ver de Andes in. De rotsformatie heeft de felgele kleur door de mineralen uit de nabijgelegen warmwaterbron. Zelfs Charles Darwin bezocht de brug in 1835 en maakte er enkele zeer gedetailleerde tekeningen van.

010.19 Hostel

010.20 Puente del IncaWe fietsen in twee dagen naar Mendoza en onderweg hebben we geregeld zicht op de Aconcagua (6.962 mtr), de hoogste top van zowel Noord- als Zuid-Amerika en de overige omliggende bergtoppen. Tijdens de afdaling fietsen we tussen veel imposante en verschillende soorten bergen (want er is niet één hetzelfde). En dan te weten dat deze bergen in tientallen miljoenen jaren zijn gevormd en dat wij daar nu in 2017 van kunnen en mogen genieten. Het is echter niet alleen afdalen want ook hier moet af en toe weer stevig worden geklommen.

010.21

010.22010.23

 

 

 

 

 

 

 

010.24 

 

 

 

 

 

Mendoza is de wijnhoofdstad van Argentinië en wanneer we er naar toe fietsen zien we al tientallen bodega’s aan de rand van de stad. We hebben tijdens onze reis al een paar bodega’s bezocht en omdat we inmiddels wel weten hoe de wijn gemaakt en opgeslagen wordt, slaan we dat deze keer maar over. We maken hier geregeld een wandeling door de stad en haar vele mooie parken. Ook pluizen we het vervolg van onze route uit. En we moeten nog pinnen…. en dat is in Argentinië ook vaak een tijdrovende en ergernis wekkende bezigheid. Veel lange rijen voor de geldautomaten, lege geldautomaten en je kunt als buitenlander per keer maar omgerekend maximaal € 120,00 pinnen en dat maar twee keer per dag. Per keer moet je dan ook nog bijna € 6,00 opnamekosten betalen. Omdat we de komende tijd door verlaten gebied zullen fietsen is het echter wel handig om niet zonder pesos te komen zitten.

We wandelen door de aangename stad die anders van opzet is dan andere steden, de oorzaak is een aardbeving in 1861. Bij deze aardbeving stortten alle huizen in Mendoza in en stierven er 4000 mensen, een derde van alle inwoners. Het was destijds één van de zwaarste bevingen in Zuid-Amerika met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter. Men denkt dat het epicentrum precies in het midden van de stad lag, omdat de schade zo groot was. Er werd snel een nieuwe stad gebouwd met brede straten, vijf grote pleinen en lage gebouwen, om de inwoners na nog een grote aardbeving snel te kunnen evacueren. En opvallend is dat elke straat is omgeven door esdoorns en platanen die schaduw bieden tijdens de extreem hete zomermaanden.

010.25 Mendoza

010.26 MendozaVallecito is de bedevaartsplaats voor Difunta Correa (de heilige van alle reizigers), die door veel pelgrims wordt bezocht. In de heilige week voor Pasen verwachten ze zelfs zo’n 100.000 bezoekers. Zoals we al eerder schreven is de legende dat Difunta stierf door uitdroging toen ze samen met haar baby in de 19e eeuw achter het leger van haar man aan reisde. Maar toen men haar dode lichaam vond, zoogde ze haar baby nog zodat deze levend werd gevonden.

Wanneer we Vallecito binnenkomen zien we het Argentijnse Lourdes met aan haar gewijde prullaria in souvenirwinkels, restaurants en de originele kapel van La Difunta. Wij installeren ons eerst in een Hosteria en wandelen daarna naar de kapel. Aangekomen bij het heiligdom gaan we een trap op met ontelbare nummerborden, linten, foto’s en links en rechts staan honderden miniatuurhuisjes. Verder hangen op alle huisjes en muren, bordjes met de tekst ‘Gracias Difunta Correa’ en vervolgens staat eronder waarvoor ze wordt bedankt en de naam van de betreffende familie. Boven aangekomen zien we meerdere beelden van de gestorven Difunte Correa met haar zogende baby. Veel gelovige mensen kussen het voorhoofd van Correa en haar baby. Het is best indrukwekkend allemaal. Er is ook een museum waar we naar toe wandelen met nog meer afbeeldingen en beelden van haar. En nog veel meer marmeren, koperen en stenen bordjes, waarvan sommigen uit de dertiger jaren van de vorige eeuw stammen.

010.27 Difunta Correa

010.28 Difunta bordjes

 

 

 

 

 

010.29 Nummerborden
010.30 Trap Difunta

 

 

 

 

 

 

In Argentinië zien we om de paar kilometer langs de weg herdenkingsmonumentjes. De ene keer is dit voor Difunta Correa, dan voor Gauchito Gil en soms voor San Expedito. Ruim voor het afgelegen kleine dorpje Bermejo staat al met officiële borden aangegeven ‘San Expedito’. Wij gaan daarom ook maar even twee kilometer van de grote weg af om in het kleine dorpje wat boodschappen te doen en het monument van San Expedito, de patroonheilige en ook beschermer van reizigers, te bekijken. Er staat een kerkje, een standbeeld wat gedenkplaatjes en met name enorm veel kraampjes waar aan San Expedito gewijde prullaria gekocht kan worden.

010.31 San Expedito (1)010.32 San Expedito (2)

We fietsen vervolgens door een verlaten gebied met weinig dorpjes. Door de flinke tegenwind is het zwaar fietsen en gelukkig komen we langs een soort bushokje waar we mooi uit de wind wat kunnen uitrusten en ons diner van pasta kunnen koken. We fietsen vervolgens verder en ‘s avonds zetten we de tent op tussen de struiken uit het zicht van de weg. De volgende dag gaat het verder over de Ruta 510 naar het noorden. Het bijzondere aan deze lange weg is dat er geen bruggen zijn aangelegd en dat de riviertjes steeds dwars over de verlaagde delen van de weg stromen. Met de fiets kunnen we er nog steeds doorheen maar op een gegeven moment is de stroom water zo breed en donker dat we niet meer kunnen zien hoe diep het is en waar de gaten zitten. Als we staan te overleggen wat we gaan doen, stopt er een vrachtwagen en de chauffeur biedt ons aan om de fietsen en bagage in zijn bak te laden en ons over te zetten. Hij vertelt ons dat er in het komende stuk nog vijf van deze diepe oversteken volgen en we mogen dat hele stuk wel meerijden. Nou, zo’n aanbod sla je toch niet af.

010.33 Overstromingen010.34 Vrachtwagen

Na twee overnachtingen in San Augustin del Valle Fertil, waar de eigenaar van de Hospedaje ons bij vertrek toch vooral vraagt de groeten aan Maxima te doen, fietsen we door het Talampaya National Park. Ook hier zien we weer mooie en bijzondere rotsformaties.

010.35 Rob cactus010.36 Talampaya NP
1e Paasdag fietsen we omhoog door een gebergte met een mooie kloof genaamd Cuesta de Miranda. Het is zwaar bewolkt en langzaamaan klimmen we naar 2.000 meter hoogte, komen in de mist en zien helaas maar heel weinig van de volgens de boekjes prachtige kloof. Tot overmaat van ramp gaat het ook nog regenen, de temperatuur daalt, wij dalen af en we worden drijfnat en steenkoud. We hadden eigenlijk vandaag tot Chilecito willen fietsen maar dat zit er echt niet meer in. Klappertandend nemen we de eerste de beste accommodatie die we tegen komen en die gelukkig nog een kamer over heeft. Na een warme koffie en douche warmen we ons verder op in onze slaapzakken en het Paasdiner bestaat uit wat koekjes en sinaasappelsap.

010.37 Cuesta de Miranda (1)

010.38 Cuesta de Miranda (2)

 

In Argentinië kennen ze geen 2e Paasdag, het is weer een gewone maandag, en we fietsen deze morgen (nog steeds) in de regen zo’n 30 kilometer naar de wat grotere stad Chilecito. We komen terecht in El Vieja Molina en blijven hier een paar dagen om weer even de benen te strekken.

010.39 Chilecito