21-02-2017 San Rafael (Argentinië)

Een fietstocht door de pampa’s

008.01 Buenos Aires uit

008.02 Kathedraal LujanNa twee leuke weken in Buenos Aires hebben we zin om weer op de fiets te stappen. Vóór het vertrek poetst Rob de fietsen, kijkt alles nog eens goed na en vindt gelukkig geen gebreken. Lucie gaat nog even naar de kapper, ze geeft met haar duim en wijsvinger aan dat ze er zo’n twee centimeter af wil. De kapster gaat heel voortvarend aan het werk en het wordt wel erg kort. Waarschijnlijk heeft de kapster begrepen dat de lengte zo’n twee centimeter moet blijven. Nou ja, het is eraf maar het zal ook weer aangroeien….

Voor het eerst in Zuid Amerika zetten we de helmen weer op, niet vanwege de coupe van Lucie, maar vanwege het drukke verkeer in Buenos Aires. Vooral de vele grote bussen zijn levensgevaarlijk, ze rijden als gekken en snijden alles en iedereen. Wanneer we 31 januari het centrum uit fietsen is het een klein beetje miezerig. In de loop van de ochtend gaat het harder regenen en schuilen we even. Daarna fietsen we toch maar door de regen verder en we worden flink nat. Later wordt het echter weer zonnig en bezoeken we in de bedevaartstad Luján de mooie kathedraal.

008.03 Rob modderwegWe vervolgen onze weg heel even op de drukke Ruta 5 maar als de vluchtstrook verdwijnt, vinden we het toch wel erg gevaarlijk worden op deze drukke weg met al die grote vrachtwagens. We nemen de eerstvolgende afslag en besluiten om binnendoor over onverharde wegen verder te gaan. Dat voelt echt als een opluchting, lekker rustig en we genieten van de omgeving. De rest van de dag is onverhard met wel een paar slechte stukken waar de grond nog niet droog is. Eerst ploeteren we door de berm maar op enig moment gaat ook dat niet en ploeteren we door de modder, de wielen lopen vast door de klei tussen de spatborden en we zijn een half uur bezig om die klei te verwijderen om überhaupt verder te kunnen fietsen.

Net vóór sluitingstijd (siësta van 13.00 tot 17.00 uur) komen we aan in Rivas waar we in de kruidenierswinkel onze geslonken watervoorraad kunnen aanvullen want het is een bloedhete dag en we zweten wat af. Na de pauze fietsen we rustig verder richting Rawson. Wanneer we daar aankomen zien we er niet uit, we zijn stoffig en vuil, vooral onze voeten en benen zijn bijna zwart. Voordat we het stadje in gaan, zien we een kerkhof en daar is meestal wel een kraan te vinden. Dus na een grondige wasbeurt fietsen we schoon de stad in waar we rondrijden om een plekje voor de tent te vinden. Er zijn wel parkjes maar we durven onze tent daar niet zo neer te zetten. We komen een echtpaar tegen en vragen waar we eventueel zouden kunnen kamperen. De vrouw pakt meteen haar telefoon, belt de politie en we krijgen toestemming om in het park te kamperen.
In Argentinië heeft volgens ons bijna ieder huishouden wel een hond, zo ook hier in de stad. En als er ‘s nachts één begint te blaffen heb je in no time een heel hondenkoor aan het janken…. maar verder hebben we heerlijk geslapen.

008.04 Lucie off road 008.05 Rob en gaucho

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We fietsen nog eens twee dagen over rustige zandwegen naar het westen en komen dan zaterdag 4 februari in Junin bij de plaatselijke camping die aan een groot meer ligt. We zetten onze tent op naast een een grote overdekte picknick plaats. Silvio, die in een een huisje op de camping woont, komt bij ons en zegt dat er regen is voorspeld. We hebben de tent amper staan of het valt al met bakken naar beneden. Even later komt Silvio terug en maakt zich zorgen omdat er een zware storm op komst is en hij het niet verantwoord vindt dat we daar blijven staan. Hij heeft al overleg gehad met de security medewerker en we mogen in het clubgebouw van de visvereniging slapen. Het is een soort feestzaal met wel honderd opgestapelde stoelen, een aantal schragen en houten platen, een aanrecht en een bbq. In verband met de insecten zetten we de binnentent toch ook maar even op.
‘s Avonds eten we in de cantina die wordt beheerd door Miriam en Saul, de ouders van de 31-jarige Silvio, en we hebben een gezellige avond. ‘s Nachts is het zwaar noodweer en we zijn blij dat we nog een extra dak boven ons hoofd hebben. De volgende dag regent en waait het nog steeds erg hard en we besluiten om nog een dag te blijven.

008.07 Junin Cantina008.06 Rob Junin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We moeten echter onze route aanpassen want vanwege de vele regen is het geen optie om de komende dagen over onverharde wegen verder te fietsen. De Ruta 7, de doorgaande weg van Buenos Aires naar Santiago de Chili, vinden we te gevaarlijk. We kiezen voor de iets zuidelijker gelegen Ruta 188 door de pampa’s, die waarschijnlijk rustiger is maar waar ook minder voorzieningen zullen zijn. ‘s Avonds in de cantina bevestigen de voorzitter van de visvereniging, de plaatselijke politieagent en de familie dat we inderdaad beter deze weg kunnen nemen. Achteraf blijkt dat overigens een hele goede keuze.

Pampa betekent eigenlijk ‘vlakte’ en is het leefgebied van de gaucho’s, de Argentijnse cowboys. In de eerste week zien we naast het traditionele grasland met vee echter enorm veel oneindige vlakten met mais, soja en zelfs zonnebloemen. En ook veel grote landbouwmachines van met name Claas en John Deere. Door de enorme regenval noordelijker in Argentinië, stroomt het water langzaam naar de lager gelegen gebieden en staan hier grote delen van het land onder water. Dat is een ramp voor de boeren omdat de gewassen verrotten en bovendien kunnen ze het land niet op omdat alles wegzakt in de modder. Voor ons is het wel een aangenaam uitzicht want het is net of we door een merengebied fietsen met veel (water)vogels.

008.08 Zonnebloemen008.09 Koeien in water

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is iedere dag aardig doortrappen maar de wind is niet ongunstig en het zonnetje schijnt. De weg is rustig en we hebben weidse uitzichten over de pampa’s. Omdat er niet veel mogelijkheden zijn voor een pitstop, zetten we geregeld onze opvouwbare Helinox stoeltjes op. In General Villegas aangekomen, lunchen we in de schaduw op een bankje in het stadspark. Een voorbij wandelende vrouw vertelt ons dat er ook een mooi groot park aan de rand van de stad is met een camping waar we heen kunnen gaan. We wilden eigenlijk in een hotel overnachten maar gaan er toch even kijken. Het is inderdaad een groot park met een enorm zwembad, jeu de boule banen, sportvelden en een open camping annex picknick terrein. We mogen er gratis kamperen. Het is nog vroeg en we wachten even met de tent opzetten omdat we de enige kampeerders zijn en we niet willen dat veel mensen onze tent hier zien staan. Twee poetsdames van het zwembad komen langs en zeggen dat het misschien niet zo veilig is en dat we beter bij het zwembad kunnen kamperen. Dus we zetten daar de tent om 19.00 uur op. Het leven begint daar echter pas goed op gang te komen met honderden trimmers, zwemmers, mensen aan een bbq, brommerrijders etc. etc. Een drukte van belang. Het hele dorp weet dus inmiddels dat wij hier kamperen.

008.10 Pauze onder tarp

 008.11 Lucie Ruta 188

 

 

 

 

 

 

 008.12 Gen Villages tent008.13 Gen Villages personeel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan de kant van de weg zien we in Argentinië vaak rode linten en vlaggen in de bomen geknoopt en het is ons niet duidelijk waarom deze overal hangen. Ook zien we veel kleine kapelletjes langs de weg met waterflessen en bloemen. In eerste instantie denken we aan verkeersslachtoffers maar dan zouden dat er wel heel erg veel zijn. Inmiddels weten we het antwoord.

De rode vlaggen zijn voor Gauchito Gil, een Argentijnse volksheld uit 1840, die zich inzette voor de armen en na zijn dood op wonderbaarlijke wijze een zieke jongen zou hebben genezen. Hij geldt als beschermheer van gaucho’s en wordt aangesproken voor geluk, liefde, gezondheid, genezing en een veilige reis.
De kleine huisjes met de flessen water zijn voor Difunta Correa. Volgens de legende stierf ze door uitdroging toen ze samen met haar baby in de 19e eeuw achter het leger van haar man aan reisde. Maar toen men haar dode lichaam vond, zoogde ze haar baby nog zodat deze levend werd gevonden. Ze is nu de beschermvrouwe van veehouders, vrachtwagenchauffeurs en gaucho’s, die flessen water brengen om haar eeuwige dorst te lessen.

008.14 Gauchito Gill008.15 Difunta Correa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede week door de pampa’s zien we nog voornamelijk gigantische oppervlakten weilanden met koeien die de ruimte hebben en natuurlijk overal de markante windmolentjes voor de watervoorziening. Ook het landschap wordt steeds ruiger, je ziet bijna geen landbouwgewassen meer. De temperaturen stijgen geregeld boven de 35 graden. Veel automobilisten en vrachtwagenchauffeurs groeten ons, ze lachen, toeteren en steken hun hand op of hun duim omhoog.

008.16 Windmolen

 

008.17 Uil008.18 RoofvogelVan het dorpje Union naar de stad General Alvaer moeten we een afstand van ruim 165 kilometer overbruggen. De eerste 150 kilometer is er onderweg helemaal niets, geen dorp, geen winkel, geen tankstation. Daarom nemen we voor twee dagen levensmiddelen in de tassen en 14 liter water op de fietsen mee. Dat is ook wel nodig want het is een zonnige en bloedhete dag met temperaturen boven de 40 graden.

We willen de route in twee etappes knippen en onderweg bekijken waar we onze tent ergens kunnen neerzetten. De wind is gelukkig niet ongunstig en we fietsen aardig door met af en toe een lange pauze. We merken wel dat het lastig is om te wildkamperen want alle landerijen zijn omheind met prikkeldraad en voorzien van hekken waar een slot omhangt.

Nadat we ‘s middags een uur onder een boom in de schaduw hebben gezeten, fietsen we verder. Op een gegeven moment zien we met 88 kilometer op de teller en 15.30 uur op de klok dat het nog 62 kilometer is naar Bowen, waar mogelijk een hotel is. Het fietsen gaat soepel met een licht windje in de rug maar het is wel bloedheet.

 

 

Om 18.45 uur komen we aan bij een GNC tankstation in Bowen waar we eerst een koude Sprite drinken en een paar sandwiches eten. Een medewerker vertelt ons dat we voor een hotel toch nog 18 kilometer verder moeten fietsen maar hij ziet aan onze verschrikte gezichten dat dit er vandaag niet meer in zit. Hij vraagt of we een tent bij ons hebben, dan mogen we deze wel veilig achter het tankstation in het gras zetten. Het is een mooi plekje, we eten voor de tent nog een chipsje, drinken een biertje en liggen om 20.45 uur moe maar voldaan op het matje.

 008.19 Lucie Ruta 188008.20 Rob pauze

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende ochtend fietsen we het kleine stukje naar General Alvear waar we al vroeg bij een hotel aankomen. Achteraf hebben we deze etappe dus wel in tweeën geknipt maar we hadden toch een ietwat andere verhouding in gedachten dan 148 en 20 kilometer De laatste etappe naar San Rafael ziet het landschap door de irrigatie er ineens heel anders uit met veel fruitbomen, olijfbomen en wijngaarden. De druiven zijn al bijna rijp om te plukken.

Vooraf hadden we verwacht dat de route door de pampa’s, dwars door Argentinië, wel eens erg saai en vervelend maar ook zwaar kon worden door de hitte en tegenwind. Dat is echter allerminst het geval geweest. We hebben drie dagen prachtig gefietst over rustige zandwegen en de lange Ruta 188 was nooit saai door steeds wisselende landschappen. We hebben meestal aangenaam zonnig en warm weer gehad en de wind was ons niet ongunstig.

We boeken voor een week een appartementje in San Rafael en daarkunnen we alle mooie indrukken van de afgelopen weken verwerken, een beetje uitrusten, de stad bekijken en plannen maken voor het vervolg van de route. We hebben hier zelf geen fornuis maar in de tuin is een buitenkeuken onder een overkapping. Daar kunnen we ook weer uitgebreider koken want met een vierpits gasfornuis kun je toch wat meer uit de pannen toveren dan met ons eenpits brandertje. We koken in Argentinië sowieso veel zelf omdat de meeste restaurants hier pas om 20.00 uur of 21.00 uur open gaan en wij dan meestal al aanstalten maken om op één oor te gaan liggen.

Na een dag zwaaien we onze buren Erika en Thomas uit Duitsland uit, die ook sinds oktober 2016 op reis zijn. Ze hebben hun motor naar Chili verscheept en zijn er zelf met het vliegtuig achteraan gegaan. Ze zijn ook voor langere tijd op reis, toeren eerst door Zuid Amerika en maken dan verdere plannen.

008.22 Lucie kookt

008.23 Erika en Thomas 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 23 februari hangen we de tassen weer aan de fiets en vertrekken voor de volgende etappes richting de Andes en Chili.