11-01-2017 Montevideo (Uruguay)


Op jacht naar het geld en helemaal uit de tijd

Vanuit Rio Grande in Brazilië fietsen we in drie dagen door een weids en verlaten landschap, met weinig voorzieningen, naar Santa Vitoria do Palmar aan de grens met Uruguay. Hoewel de lucht er soms dreigend uitziet en we de bui al kunnen zien hangen, houden we het droog. Ook fietsen we langs een rivier waar hele kolonies capibara’s leven. Dit is een uit de kluiten gewassen knaagdieren soort, die zo tussen de 35 en 66 kg. wegen. Het is aandoenlijk om die hele families in hun doen en laten te bekijken. Verder zien we deze dagen veel mooie vogels maar omdat onze ornithologische kennis niet zo is ontwikkeld, blijven het vreemde vogels voor ons.

006.03 Donkere wolken

006.01 Capibara 1 006.02 Capibara 2

 

 

 

 

 

 

De eerste dag vinden we in een dorpje nog een eenvoudige pousada waar we kunnen overnachten. Maar de tweede nacht is er niets en vragen we bij een fabriekje met veel rijstsilo’s of we daar in het bos mogen wildkamperen. Ja, dat mag en net als we de tent aan het opzetten zijn, komt er een medewerker van de fabriek ons een briefje aanreiken waarop in gebrekkig Engels staat dat we ook in een l006.04 Hut 1eegstaand huisje van de006.05 Hut 2 eigenaar van de fabriek mogen overnachten zodat we water en elektriciteit hebben. Nou, dat is een heel mooi aanbod, dus wij pakken alles weer in en gaan mee naar het huisje. Het blijkt echter een lege, vervallen en stoffige hut zonder elektriciteit te zijn maar niettemin zijn we er blij mee. Er is stromend water uit een pijpje en we zetten onze binnentent op in de ‘woonkamer’. Even later komt de medewerker ons nog flessen drinkwater brengen, erg behulpzaam en aardig.

 

006.06 Santa Vitoria dPIn Santa Vitoria do Palmar gaan we 24 december op zoek naar een hotel waar we eerste kerstdag willen doorbrengen, tweede kerstdag willen we de grens overgaan naar Uruguay. We komen bij de receptie van Hotel Brasil en daar staat een oudere vrouw in een lange witte jasschort. Wanneer ze samen met ons door de lange heldere gangen naar onze kamer gaat, zien we dat er nog genoeg kamers vrij zijn omdat alle deuren open staan. Later op de dag zien we dat al het personeel in datzelfde uniform loopt. We beginnen ons af te vragen of we in een hotel of in een sanatorium verblijven.
006.07 KerstdinerNa het ontbijt op eerste kerstdag gaan we terug naar de kamer want het regent pijpenstelen. En dat wordt de hele dag niet anders. Waarschijnlijk hebben ze de kok na het ontbijt naar huis gestuurd want we kunnen er niet dineren. Rob loopt, tussen de buien door, nog even naar buiten om te kijken of er misschien nog iets open is maar dat is helaas niet het geval. Met als gevolg dat we voor het kerstdiner ons noodrantsoen moeten aanspreken: een blikje tonijn en een blikje Unox schouderham met toast. Gelukkig hebben we ook nog een flesje wijn in de tas. Omdat het tweede kerstdag nog steeds regent, boeken we nog een nacht bij. Na de middag is het eindelijk droog en halen we de schade in, we gaan naar een restaurant en genieten van een heerlijk buffet.

 

Op 27 december fietsen we in Brazilië de laatste 20 kilometer naar Chui, de grensovergang met Uruguay, waar de grensformaliteiten soepel verlopen. De daadwerkelijke grens loopt dwars door een straat in dit stadje. Aan de ene kant ben je in Brazilië en aan de andere kant ben je in Uruguay. We hebben in Brazilië de laatste Reals uitgegeven en willen nu even Peso’s pinnen maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Er is slechts één Redbroubank met twee geldautomaten en een lange rij ervoor. 006.10 Redbroubank 1Met onze pas kunnen we maximaal 500 Peso (€ 16,50) pinnen met aanvullend 100 Peso bankkosten of maximaal 100 US$ en aanvullend US$ 5,– bankkosten. Dat laatste doen we dan maar en wisselen de dollars bij een wisselkantoortje tegen weer extra kosten om tegen Peso’s. De dagen daarna lopen we steeds tegen dit vervelende ‘probleem’ aan, evenals lege en buiten werking zijnde geldautomaten. Zelfs in de toeristenplaats Punta del Diablo met 800 inwoners en waar in het hoogseizoen nog vele duizenden toeristen bijkomen, is er slechts één gebrekkige geldautomaat. We proberen hier ‘s ochtends te pinnen. Rob stopt zijn pas erin en het scherm geeft aan dat hij even geduld moet hebben. Nu heeft Rob dat meestal wel maar wanneer de pas al vijf minuten in de geldautomaat zit en er niets gebeurt, drukt Rob op de knop ‘cancel’ met als gevolg dat de pas (gelukkig) heel langzaam naar buiten komt maar het scherm zwart wordt en de tekst ‘Shut down’ in beeld versc006.11 Redbroubank 2hijnt. Eigenlijk willen we nog wel een paar dagen op de camping blijven want we hebben een mooi plekje, de eigenaar is erg vriendelijk en er heerst een relaxte sfeer. Dus om 17.00 uur fietst Rob nog een keer naar de geldautomaat en het blijkt dat de tekst ‘Shut down’ er nog steeds staat, dus heeft er vandaag helemaal niemand kunnen pinnen….

Noodgedwongen fietsen we dus de volgende dag verder en onderweg kunnen we een paar keer Peso’s en Dollars pinnen met telkens weer extra kosten. Waarschijnlijk hebben de medewerkers van de Redbroubank deze week wel een keer vaker gebak gehad van alle extra kosten die de Helminkjes inmiddels hebben betaald. Als we dichterbij Montevideo komen worden de faciliteiten gelukkig beter en kunnen we zelfs in één keer maximaal 3.000 Peso
(€ 100) pinnen.

Uruguay is na Suriname het kleinste land in Zuid-Amerika met een oppervlakte van 176.215 km2 (4,5 keer zo groot als Nederland) en 3,3 miljoen inwoners waarvan er 1,5 miljoen in de hoofdstad Montevideo wonen. Verrassend is dat in dit toch niet echt hoog economisch ontwikkelde land de prijzen zeer pittig zijn. Het is het duurste land in Zuid-Amerika en het is lastig om hier goedkoop te reizen. De levensmiddelen zijn er duurder dan in Nederland en de hotelprijzen langs de kust rijzen in het hoogseizoen (december-maart) de pan uit. Voor een zeer eenvoudig hotel betaal je hier prijzen waar je in Nederland een mooie kamer in een luxe hotel kunt krijgen. Gelukkig zijn hier wel veel campings en kunnen we kamperen om de kosten binnen de perken te houden.

006.09 Punta del Diablo

Voor de nationale Uruguayaanse hobby is op ieder afzonderlijk plaatsje op de camping een grote barbecue te vinden, die met hout moet worden aangemaakt. Eerst wordt het hout verbrand naast de gril in een korf, vervolgens worden de smeulende, verkoolde houtresten onder de gril gebracht, zodat het vlees kan braden.

Ook typisch Uruguayaans is maté. Enorm veel Uruguayanen nemen hun thermosfles met heet water en hun maté (dat is de b006.08 Cyclistseker of kalebas) waar het thee-achtige drankje (yerba) in zit, dagelijks overal mee naar toe. De sterke en bittere yerba, wordt telkens overgoten met heet water, en men drinkt het door middel van een bombilla (filterrietje).

 

Bij een tankstation zien we de Brazilaanse fietsers Marco en Elaine weer, die vanuit hun woonplaats naar Montevideo fietsen en die we al twee keer eerder hebben ontmoet. Wanneer we daar samen zijn komt ook de Braziliaan Israel Coifman erbij zitten. Hij komt uit Sao Paulo, heeft zijn baan als journalist opgezegd, zijn spullen verkocht, zijn huis verhuurd en hij wil drie jaar met zijn fiets de wereld rond.

 

006.12 Hotel La PalomaOp 30 december willen we in La Paloma gaan kamperen maar we moeten eerst de stad in om boodschappen te doen. Het is er erg toeristisch en met alle winkeltjes en terrasjes ziet het er uitnodigend uit om hier oud en nieuw te vieren en we besluiten om dus maar een hotelletje te nemen. We vinden een kamer, inclusief ontbijtbuffet tussen 8.00 en 10.00 uur. De volgende ochtend gaan we om 8.30 naar beneden. Aan de vele gedekte tafeltjes zien we dat het hotel aardig bezet is maar wij zijn de eerste gasten. Het buffetje ziet er karig uit, de dame probeert ons duidelijk te maken dat wij nog niet kunnen ontbijten. Wij wijzen op ons horloge maar ze schudt van nee en wij begrijpen het niet. We mogen uiteindelijk wel gaan zitten maar we krijgen nog geen koffie. Om 8.55 uur bezorgt de bakker diverse soorten broodjes en even later komt de eigenaar binnen en kunnen we ontbijten. Wat blijkt, we 006.13 Vuurtoren La Palomazijn al vijf dagen in Uruguay en al vijf dagen helemaal uit de tijd.

We begrijpen er niets van dat het hier nu ineens een uur eerder is, zelfs de GPS, die overal ter wereld de juiste tijd aangeeft, heeft ons in de steek gelaten. Na wat googelen blijkt dat Uruguay in 2015 de zomertijd heeft afgeschaft om in verband met het toerisme dezelfde tijd aan te houden dan in Argentinië. We vinden het zelf wel komisch dat we daar op oudejaarsdag achter komen. Dat zou wat zijn geweest als we elkaar vanavond om 23.00 uur een mooi nieuwjaar wensen en denken, goh wat is het stil, we horen nergens vuurwerk….

We denken er over na en beseffen dat het ons eigenlijk helemaal niets uitmaakt hoe laat het is: als we de slaap uit hebben staan we op, gaan we douchen en ontbijten. Als we zin in koffie hebben zetten we dat, als we honger hebben eten we en als we slaap hebben gaan we naar bed of op het matje liggen. We hebben geen afspraken, we reizen niet met het openbaar
vervoer dus we hoeven ook niet te weten hoe laat het is. Hoe simpel kan het leven zijn.

 

006.14 Oudejaarsavond 2006.15 Oudejaarsavond 1

Oudejaarsdag wandelen we door de straten van La Paloma naar de kust en beklimmen de 143 treden van de vuurtoren. ‘s Avonds komen we terecht op de binnenplaats van een restaurantje met live muziek. Er speelt een Argentijns duo, dat uit Buenos Aires komt. Omdat daar op dit moment iedereen de stad heeft verlaten om elders vakantie te vieren, is er voor hen niets te verdienen en spelen ze nu in Uruguay. Om 00.00 uur begint het overal te knallen en zien we een mooi maar kortdurend vuurwerk. We proosten op het nieuwe jaar en zijn benieuwd wat 2017 ons zal brengen.

006.18 Lucie006.19 Rob

In de eerste week van het nieuwe jaar fietsen we langs de kust naar Montevideo. Eerst gaat het een lange dag over rustige maar stoffige zandwegen en de dagen daarna langs vele drukke toeristische vakantiedorpen en -steden. Het is leuk fietsen met veelal uitzicht op de duinen, de zee en de vele zonaanbidders. Met name de badplaats Punta del Este maakt veel indruk op ons. Zo’n 25 kilometer lang alleen maar luxueuze appartementencomplexen, villa’s, strandtenten en hippe clubs. Ook zien we enorme cruiseschepen en komt er hier geregeld een Ferrari cabrio voorbij paraderen. Overigens heeft zeker de helft van de auto’s hier in het hoogseizoen een Argentijns kenteken.

006.21 Camping AtlantidaGelukkig is er op de campings langs de kust nog steeds wel een plekje voor onze tent. Op de camping in Piriápolis hebben ze overigens de slangen van de waterleiding, wellicht uit gemakzucht, amper tien centimeter diep in de grond gegraven. Dat is niet zo handig want als Rob een haring in de grond slaat spuit het water ineens meters omhoog. We verplaatsen snel de al natte tent en waarschuwen een campingmedewerker. Die sluit het water af, steekt een duim omhoog en zegt oké. Dit zal hier wel vaker voorkomen.

In Montevideo hebben we via Airbnb voor een week een appartement geboekt op de elfde verdieping van een flat. De fietsen mogen gelukkig ook in de kleine lift mee naar boven en Liliane, de eigenaresse, heeft zelfs al wat boodschappen voor ons klaar gezet. We hebben er een mooi uitzicht vanaf het balkon en het is wel fijn om weer even een eigen ‘thuis’ te hebben met alles erop en eraan. We kunnen de kleren in de wasmachine gooien, zelf uitgebreid koken, snel internetten, oudejaarsconferences en filmpjes kijken op Youtube, de tent schoon maken en de stad bekijken. We lezen dat in Nederland de strooiwagens het werk bijna niet aan kunnen en wij zetten hier af en toe de airco nog maar weer eens een graadje lager.

006.22 Appartement Montevideo 1006.23 Appartement Montevideo 2006.24 Montevideo

 

 

 

 

Met de bus gaan we naar de Ciudad Vieja (oude stad) en wandelen door parken en winkelstraten langs marktjes met brocante en souvenirs en pakken er een terrasje. Ook maken we uiteraard een fietstocht door Montevideo. We fietsen kilometers lang over de boulevard langs de baaien met stranden, door met veel bomen omzoomde straten en bekijken enkele monumenten. Veel bezienswaardigheden heeft Montevideo niet maar het is een relaxte stad om rond te fietsen. Wellicht komt dat ook omdat het nu vakantietijd is en er blijkbaar veel inwoners op vakantie zijn en aan het strand liggen.

Vrijdag 13 januari fietsen we verder richting Colonia del Sacramento, van waaruit we de ferry nemen die ons in een uur naar Buenos Aires in Argentinië zal brengen.

006.25 Plaza Independencia