22-03-2007 Gaanderen (Nederland)

Het einde van ons avontuur

023-sawah023-nasi-campurIndonesië bestaat uit 13.677 eilanden, waarvan er circa 1.000 bewoond zijn en er slechts zo’n 6.000 een naam hebben. De bevolking bestaat uit ruim 200 miljoen mensen, waarvan bijna 90% moslim, 3% hindoe en 3% christen. Het paradijselijke eiland Bali telt ruim 3 miljoen mensen, waarvan 90% hindoe.

Het landschap is fascinerend en overal zie je de rijke hindoeïstische cultuur. De Balinezen zijn vriendelijk en in de keukens worden heerlijke gevarieerde rijstgerechten bereid. Overal vind je schitterende accommodaties en de temperatuur is er het gehele jaar door zo’n 30 graden. Wat wil een mens nog meer……               

De straten in de kustplaats Kuta zijn een aaneenschakeling van hotels, restaurants, winkels, wisselkantoren en reisbureaus. Er lopen veel mensen op straat die hun diensten of handel aan de man proberen te brengen. Omdat er op dit moment niet zoveel toeristen zijn, worden wij constant aangesproken. Wanneer je een paar honderd meter op straat loopt word je minstens tien keer het volgende gevraagd:

“Transport?” (daarbij maakt men met beide handen een stuurbeweging om te laten zien dat het om een auto gaat) “No, thank you.”
“Tomorrow transport?” “No, thank you.”
“Sunglasses?” “No, thank you.”
“Watches?” “No, thank you.”
“Money change?” “No, thank you.”
“Massage?” “No, thank you.”
“Tattoo?” “No, thank you.”
“Manicure?” “No, thank you.”
En dat gaat constant zo door. Ondanks dat we overal voor bedanken, blijven de Balinezen vriendelijk lachen.

023-kuta-monument023-kuta-monument-namenIn de drukste straat van Kuta bevindt zich het monument dat is opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de bomaanslagen in oktober 2002.

Op zaterdag 12 oktober 2002 om 23.30 uur worden er twee aanslagen gepleegd in Legian Street. De eerste bom ontploft bij Paddy’s Bar en een paar seconden later verwoest een veel zwaardere bom de Sari Club. Bij deze aanslagen vallen ruim 300 gewonden en 202 doden uit 23 landen, waaronder 4 dodelijke slachtoffers uit Nederland. In het monument staan de namen van alle overledenen gegraveerd. Inmiddels is bekend dat ‘al-Qaida’ verantwoordelijk is voor deze aanslagen.               

Naast het betreuren van de vele doden en gewonden zijn de gevolgen van de aanslagen desastreus voor Bali. De toeristen blijven weg en omdat veel Balinezen voor hun inkomen afhankelijk zijn van het toerisme, is dat een ramp. Inmiddels zijn de toeristen langzaamaan teruggekomen maar niet in die aantallen die men in Bali gewend was. Daarom wordt ons ook geregeld gevraagd of wij onze vrienden thuis in Nederland willen vertellen dat Bali veilig is en of ze alstublieft hier naar toe willen komen. Dus bij deze, heb je nog geen vakantieplannen? Misschien is Bali iets voor jou!

023-vrouwenNa een paar dagen relaxen aan het zwembad verlaten we woensdag 14 februari Kuta en beginnen aan ons fietsrondje over Bali. Meteen de eerste dag vinden we het alweer heerlijk om in de tropen te fietsen. Het is prachtig w023-offerbakjeseer, overal zien we vrolijk lachende mensen, we rijden door dorpjes waar veel zilversmeden, beeldhouwers en houtsnijders wonen en werken en we bewonderen de mooie kunstwerken die langs de weg zijn uitgestald.

In het culturele centrum Ubud blijven we een paar dagen. Deze toeristische stad ligt in een prachtige natuurlijke omgeving. We lopen door het Monkey Forest, wandelen en fietsen over smalle weggetjes, langs groene rijstterrassen en zien veel tempels. Bali wordt niet voor niets ‘het eiland van de goden’ genoemd, in ieder dorp staan meerdere rijk versierde tempels, in de rijstvelden staan offerplateaus en op straat struikelen we bijna over de kleine offerbakjes die op de trottoirs voor de ingang van winkels en restaurants worden neergezet. De vrouwen lopen meerdere malen per dag met offerbakjes naar de tempels en offerplaatsen om de goden te vereren. Wij kopen beiden een sarong (=wikkeldoek) omdat we geregeld een tempel gaan bezoeken en je daar nooit met blote benen mag verschijnen. 

023-kecak-dance-ubud023-kecak-dance’s Avonds gaan we naar de Pura(=tempel) Batu Karu voor de Kecak oftewel apendans. In een grote kring zitten zo’n honderd mannen op de grond die voor de muzikale omlijsting zorgen en constant ‘chak-a-chak-a-chak’ zingen. Tijdens de Kecak wordt het Ramayana verhaal uitgebeeld, we zien onder andere prins Rama, prinses Sita, de duivel Rawana, en de koning van de apen Sugriwa in de kring verschijnen. Als we het goed begrepen hebben, loopt het verhaal goed af.

Na afloop van deze voorstelling wordt er een grote stapel kokosnootbasten in brand gestoken. Even later verschijnt er een man die verschillende malen door het vuur over de gloeiende basten loopt en ze dan weg schopt. Wij zitten op de eerste rij, moeten de vonken ontwijken en we vragen ons af of hij niet wat voorzichtiger te werk kan gaan. Hij wordt echter steeds wilder en op een gegeven moment wordt hij door twee mannen in bedwang gehouden. Het blijkt dat hij helemaal in trance is en op dat moment het hete vuur niet voelt. Als hij even later uit de trance komt, zie je zijn gezicht vertrekken van de pijn. En dit kunstje wordt hier iedere avond als toegift op het Ramayana verhaal opgevoerd…….

023-ploegen023-potenBali heeft een zodanig klimaat dat er het hele jaar door rijst verbouwd kan worden. Via coöperaties wordt ervoor gezorgd dat met behulp van goede irrigatiesystemen alle van hoog- tot laaggelegen sawa’s onder water staan. Omdat er drie keer per jaar kan worden geoogst, zien we tijdens het fietsen dan ook steeds mensen aan het werk op de vaak prachtig gelegen rijstterrassen. Er wordt geploegd met buffels of tractoren, gezaaid, uitgepoot en geoogst.

023-bootje-padang-baiWe fietsen via het vissersdorpje Kusamba naar de Pura Goa Lowah. Het bijzondere hier is dat een deel van de tempel in een grot ligt die volgepakt is met honderden vleermuizen, die overdag ondersteboven aan de rotsen hangen. Verder gaat het langs het havenplaatsje Padang Bai naar Candi Dasa waar we een paar dagen de benen strekken. In deze toeristische stad zijn zelfs nog minder toeristen. De hotels zijn vrijwel leeg en we zitten meestal alleen in een restaurant, waar we geen aandacht tekort komen omdat er overal volop personeel aanwezig is. Op de stranden zien we de gekleurde smalle vissersbootjes met twee geschilderde ogen op de voorkant. Het vissen gebeurt hier ’s nachts en de ogen helpen de vissers te navigeren in het donker.  

In Nederland hadden we het niet voor mogelijk gehouden maar wij vinden inmiddels de Nescafé instantkoffie hartstikke lekker. Bij gebrek aan wat beters en om toch onze dagelijkse portie cafeïne binnen te krijgen, sjouwen we steeds een pot mee in de fiet023-fietserstas want de lokale Balinese koffie met veel drab smaakt ons niet. Bij het ontbijt vragen we steeds een kannetje heet water en maken dan zelf onze koffie. Vanuit Candi Dasa fietsen we naar Tirtagangga waar we het oude waterpaleis bezoeken en de naar zee aflopende rijstterrassen bewonderen.              023-tirtagangga

Na een aantal rustdagen aan het zwembad bij het hotel in Tulamben fietsen we naar het plaatsje Kubutambahan. Hier staat de Pura Maduwe Karang welke is voorzien van mooie steensculpturen, waaronder de beroemde fietser met wielen als bloemen. Het is waarschijnlijk een afbeelding van de Nederlandse kunstenaar W.O.J. Nieuwenkamp die in 1904 de eerste fiets naar Bali heeft gebracht.                  

We fietsen verder over de mooie kustweg en arriveren in Lovina waar we een aantal dagen in een prachtige bungalow verblijven en geregeld een duik in het zwembad nemen. Was het tijdens onze reis geregeld afzien qua accommodaties, daar is op Bali geen sprake meer van. Hier vinden we steeds luxe hotels met een zwembad voor een betaalbare prijs.

023-pura-rambut-siwi-baliVia Gilimanuk komen we bij de Pura Rambut Siwi We pakken de sarongs uit de tas, kleden ons netjes en betreden het tempelcomplex. De tempel ligt op een klif  en is een van de belangrijkste zeetempels van west Bali. In tegenstelling tot Pura Tanah Lot, die we ook gezien hebben, is hier de sfeer sereen, er zijn verder geen toeristen en de tempel is 023-pura-rambut-siwiprachtig versierd in verband met een ceremonie die de komende dagen wordt gehouden.

We fietsen verder via de westkust en gaan terug naar Ubud. Hier huren we nog twee brommers om door de bergen naar Candikuning te rijden, dat gelegen is aan het Bratan meer. We bekijken er de Pura Ulun Danu Bratan, deze tempel is gewijd aan Dewi Danu, de godin van het water. Deze 17e eeuwse tempel is eigenlijk op kleine eilandjes gebouwd, zodat de tempel compleet is omgeven door water. Ondanks dat de erachter gelegen bergen meestal in de wolken liggen, is dit een van de meest gefotografeerde tempels op Bali.

Na een paar relaxte dagen in Ubud  fietsen we op zaterdag 3 maart de laatste etappe naar Kuta. We gaan terug naar Matahari Bungalow, waar we als oude bekenden worden verwelkomd. Het einde van de reis komt nu toch echt in zicht. De laatste dagen slenteren we door de winkelstraten om nog wat inkopen te doen. Het aanbod van (illegale) cd’s en dvd’s is hier enorm, en de prijzen zijn een lachertje. Koop je tien exemplaren dan betaal je € 8,50 en mag je er drie gratis uitzoeken. We kopen voor een prikkie in totaal ruim 30 software-, muziek- en film- cd’s en dvd’s. We hopen dat we er ongeschonden mee door de douane in Nederland komen, omdat het in feite strafbaar is.
023-beeld-en-offerbakjes

Op het vliegveld in Denpasar verloopt alles soepel, de bagage wordt gewogen en de fietsen mogen gratis mee. We vliegen eerst met Garuda naar023-pura-ulun-danu-bratan Singapore waar we na een tussenstop van zes uur in het KLM-toestel stappen voor een vlucht van dertien uur naar Amsterdam. Nu we richting Nederland vliegen is dit een mooi moment om even terug te kijken op de afgelopen twee jaar.

Na een lange en grondige voorbereiding zijn we 1 mei 2005 in Gaanderen op de fiets gestapt. Langzaamaan verandert de omgeving, eerst reizen we door Europa dat voor ons nog redelijk bekend is. Daarna worden de landen die we bezoeken onbekender en avontuurlijker. Wij vinden het voordeel van reizen per fiets dat je langzaam reist, daardoor zie je veel, je hoort alles, je ruikt verschillende geuren, je maakt snel contact met de bevolking en beleeft alles intens.

Het fietsen valt ook niet altijd mee, soms is de weg lang en saai, zijn de bergen hoog, de honden lastig en is het weer te warm of te koud. Maar je krijgt daar veel voor terug. De lokale bevolking is overal ter wereld erg enthousiast als ze ‘vreemde wezens’ op een fiets voorbij zien komen. We hebben veel mensen ontmoet die ons gastvrij ontvangen hebben en die ons van alles hebben toegestopt. Vooral in landen zoals Iran en Pakistan, waarvan door de media vaak een eenzijdig en negatief beeld wordt gegeven, hebben wij veel lieve en hartelijke mensen ontmoet. Deze ontmoetingen en ervaringen zijn voor ons onvergetelijk! Verder hebben we prachtige natuurgebieden gezien, wereldberoemde bouwwerken bezocht en kennis gemaakt met verschillende culturen. Dit alles heeft op ons een onuitwisbare indruk gemaakt.         

Margaret Massop heeft ons destijds een website van haar bedrijf Uw Passie Online aangeboden. In eerste instantie hebben we nog getwijfeld of we daarvan überhaupt gebruik wilden maken. We zijn echter ontzettend blij dat we het aanbod hebben aangenomen. Het is iedere maand een hele klus om een verslag te schrijven, de foto’s erbij te zoeken en een internetcafé te vinden om alles te plaatsen. Het is echter de moeite meer dan waard, we krijgen veel leuke en lieve reacties van bekende en voor ons onbekende mensen. We hopen dat we via deze website iedereen een beetje hebben kunnen laten proeven van wat wij allemaal beleefd en gezien hebben. Al is het natuurlijk maar een fractie van al onze ervaringen en belevenissen. We hebben in totaal vier dagboeken volgeschreven en voor het verslag van de website hebben we daar iedere maand een aantal voorvallen en anekdotes uitgehaald. Op deze website staan zo’n 400 foto’s van de in totaal 8.000 foto’s die we gemaakt hebben. Daarnaast hebben we nog eens 112 diarolletjes vol geschoten (ruim 4.000 dia’s).

We zijn ook erg trots op onze Avaghon fietsen met Rohloff naaf, deze hebben ons nooit in de steek gelaten. In het begin hadden we een aantal spaakbreuken en daarover hebben we contact opgenomen met onze fietsenmaker. Deze heeft nieuwe spaken naar Istanbul opgestuurd en bij kilometerstand 7.223 hebben we in Tabriz (Iran) alle spaken laten vervangen. Daarna hebben we geen spaakbreuk meer gehad. 

En “last but not least” is het tijdens zo’n reis belangrijk dat er in Nederland mensen zijn die je zaken behartigen. Onze zaakwaarnemers Elly en Theo hebben dat prima gedaan. Alle lopende zaken zijn geregeld, zo hebben ze onder andere formulieren ingevuld, telefoontjes gepleegd, onze belastingaangifte gedaan, pakketjes naar ons gestuurd en de zaken omtrent de verhuur van onze woning geregeld.

 We zijn erg dankbaar dat alles zo goed is gegaan. In feite hebben onze problemen zich slechts beperkt tot enkele kleine zaken zoals vijftien gebroken spaken, vier verkeerd ontwikkelde diarolletjes in Turkije, diaree in Pakistan en India en een beschadigde tent in Japan. Dus waar praten we over………. Om een lang verhaal kort te maken kunnen we terugkijken op een schitterende reis. De Chinese filosoof Confucius heeft een uitspraak die luidt: ”Een reis van 1.000 mijl begint met een enkele stap”. En ja, die stap moet je durven nemen. Wij zijn ontzettend blij dat we deze stap in ons leven genomen hebben.

Op Schiphol aangekomen zetten we de fietsen in elkaar en hangen we onze fietstassen er weer aan. We gaan (met onze illegale handel) door de douane en als we buiten komen wacht ons een verrassing……….. het regent pijpenstelen! We fietsen in de stromende regen naar Hilversum waar we een hotel hebben geboekt, de volgende dag is het prachtig weer en fietsen we verder richting Elten.

In Kuta hebben we via internet de goedkoopste kamer geboekt bij Hotel Wanders in Elten. Theodor Wanders mailde ons direct terug dat hij het zo leuk vindt dat we de laatste nacht van onze reis bij hem door willen brengen dat hij ons de mooiste suite aanbiedt. Verder heeft hij ons gevraagd of hij de pers mag inlichten.

023-hotel-wandersWanneer we zaterdagmiddag voor de deur van het hotel staan, komt er iemand op ons af met de vraag of wij ‘die wereldfietsers’ zijn. Die man vindt het geweldig om ons te ontmoeten, het blijkt dat er afgelopen woensdag al een uitgebreid artikel over ons in de krant heeft gestaan.

Zaterdagmiddag komen er nog twee verslaggevers van verschillende Duitse kranten om ons te interviewen en twee fotografen om de bijbehorende plaatjes te schieten. Het geeft ons voor de allerlaatste keer een ‘Alexander en Maxima gevoel’.

023-kilometervreterEn dan is het zondag 11 maart (dag 680) en fietsen we het laatste stukje naar Gaanderen. We nemen afscheid van Bettina en Theodor Wanders en vertrekken uit Elten. Het is prachtig voorjaarsweer, nog wel een beetje fris maar het zonnetje schijnt al volop.

Tussen ’s Heerenberg en Azewijn stoppen we even om een foto van de kilometerteller te maken, die laat zien dat we zojuist de 25.000 kilometergrens zijn gepasseerd! Tijdens de laatste kilometers worden we toch een beetje nerveus. We weten niet wie er allemaal op ons staan te wachten en we halen alle twee nog een keer diep adem voor we de Vulcaanstraat in fietsen. 

We zien veel mensen die ook allemaal een beetje onrustig worden als ze ons aan zien komen. Het weerzien met iedereen is geweldig en het gev023-versiering-thuisoel om Rob’s 90-jarige moeder, Lucie’s bijna 80-jarige vader, de rest van de familie en alle vrienden en bekenden in je armen te kunnen sluiten is onbeschrijfelijk.

Onze buren hebben de tuin en het huis mooi versierd, Stefano en Enrico hebben een leuk spandoek gemaakt, de Hollandse driekleur wappert volop en het is een gezellig weerzien met iedereen.  

Wat op dit moment overheerst is het gevoel van dat hebben we toch maar mooi gefikst: 25.000 kilometer op de fiets en nog meer kilometers in bussen, treinen, boten en vliegtuigen en dan zonder ongelukken veilig en wel weer in Gaanderen aankomen. Er zijn ongetwijfeld twee beschermengeltjes met ons mee gereisd!   023-terugkomst 

(Oh ja, we zouden we het bijna vergeten, jullie hebben nog een antwoord van ons tegoed. Rob heeft acht lekke banden gehad en Lucie heeft er ook acht lek gereden.)