13-02-2007 Kuta, Bali (Indonesië)

Vanuit de wop-wop’s naar het eiland van de Goden

022-niagara-fallsInvercargill is echt het einde van de wereld. De meest zuidelijke stad van Nieuw Zeeland heeft enorm brede straten, is vlak en uitgestrekt en de bebouwing is bijna nooit hoger dan een verdieping. De jongelui rijden in luidronkende opgesierde auto’s op een middag wel vijftig keer door de twee winkelstraten. Er is verder niets te doen en de hele sfeer ademt verlatenheid uit. We vragen ons geregeld af wie hier nu zou willen wonen.

Wij fietsen hier in ieder geval weg. Eerst door het natuurgebied ‘the Catlins’ met z’n golvende heuvels en rotsachtige kusten met hier en daar een verlaten strandje. De wind komt hier altijd uit het westen zodat de boomkruinen helemaal krom naar het oosten wijzen. Schijnbaar zijn er toch ook een paar dagen per jaar dat de wind uit het oosten komt en laten wij daar nu net op die dagen fietsen. We zijn ‘s morgens nog vertrokken in korte broek en T-shirt maar aan het eind van de morgen ploeteren we met regenkleding, handschoenen en muts (onder de helm) tegen de regen en wind in. De schoonheid van het landschap gaat met dit weer aan ons voorbij en we komen moe, nat en koud aan in Curio Bay, in ook nog eens onze slechtste accommodatie in Nieuw Zeeland. Het zit niet altijd mee…… 

022-nugget-point-vuurtorenDe volgende dag is het weer opgeklaard en bezoeken we na een paar kilometer fietsen de Niagara watervallen. We volgen de bordjes met het opschrift ‘Niagara Falls’ en een bijgeplaatste foto van de gigantische watervallen die ve022-nugget-point-rotsenrdacht veel lijken op de gelijknamige watervallen in Canada. We komen terecht in het gehucht Niagara (drie huizen) en een watervalletje van maar liefst 30 centimeter. Leuk bedacht. 

Wel bijzonder is de kust bij Nugget Point. Via kilometerslange heuvelachtige gravelwegen komen we bij een vuurtoren op een hoge rotspunt in de zee. We hebben mooie uitzichten en zien veel zeehonden op de rotsen liggen.                              

Zaterdag 13 januari fietsen we op een prachtige zonnige dag het stadje Lawrence binnen. Toevallig vindt er vandaag en morgen het ‘Summer Art Festival’ plaats. Dat klinkt veelbelovend dus checken we in bij de budgetaccommodatie ‘Pick & Shovel’ dat gerund wordt door de vrolijke Filippijnse Rita.
‘s Middags wandelen we door het stadje. Er is een markt (vier kramen) en verderop in de tuin van een lodge vindt het festival plaats. We betalen 2,50 euro entree per persoon en zien in de tuin maar liefst twaalf kramen met mozaïekwerken, breiwerkjes, vogelverschrikkers en enkele ambachten. Er is een organist en er lopen wel tien bezoekers rond. We staan na tien minuten weer op straat en wandelen langs de villa ‘The Ark’. Het is een prachtig huis met een grote tuin met kleurrijke wilde bloemen. In de kamer worden schilderijen geëxposeerd en wat blijkt……. de bewoner is de uit Hengelo (O) geëmigreerde Frieda. Het Twentse accent is na al die jaren nog goed te horen. In de fraai ingerichte ouderwetse keuken krijgen we thee, zelfgebakken bananencake en koekjes

022-the-ark-lawrence‘s Avonds vragen onze buren in de “Pick & Shovel’ of we zin hebben om met hen iets te gaan drinken in de kroeg. Dat doen we en zo zitten we gezellig een paar uurtjes te kletsen met Sebastian en Kirsten uit Hamburg. Zij wonen en werken nu sinds een jaar in Nieuw Zeeland en hebben een half jaar geleden een woning gekocht in het plaatsje Brighton bij Dunedin. Ze nodigen ons uit voor een barbecue en overnachting als we in de buurt zijn.    

Vanuit Lawrence fietsen we verder het binnenland in naar Alexandra. We nemen een stuk gravelweg langs een rivier en de weg is aan beide kanten afgerasterd. Plots staat er een kudde koeien midden op de weg. Ze kijken ons onnozel aan, vertrouwen ons toch niet en rennen er vandoor. Ze kunnen niet links of rechts, hebben twee fietsers met rode tassen achter zich aan en worden doodsbenauwd aan de zevenkleurige flatsen te zien die ze op de weg achterlaten. We voelen ons inmiddels echte fietscowboys en roepen luidkeels hi…..ha….. Dit gaat zo’n tien kilometer door, totdat er van de andere kant een auto aan komt rijden. De koeien kijken nog een keer vertwijfeld voor en achter en jumpen dan over het prikkeldraad (au, au) de schapenwei in.

022-rail-trail-rob-kloofNa twee nachten in Alexandra beginnen we aan een paar prachtige fietsdagen op de Otaga Central Rail Trail. In 1879 is men begonnen met de aanleg van een spoorlijn en na vele jaren zware arbeid werd het traject in 1907 geop022-rail-trail-lucie-brugend. De stoomtrein verzorgde het transport tussen toentertijd Nieuw Zeelands grootste stad Dunedin en de gouddelverstadjes in het binnenland. Toen de wegen verbeterden, de auto’s sneller werden en vrachtwagens ook werden toegelaten op de binnenwegen, werd de spoorlijn in 1990 opgeheven. De bielzen en rails werden weggehaald en er werd een gravelpad aangelegd. Het mooie is dat de weg zich door de bergen slingert met een stijgingspercentage van nooit meer dan twee procent. Meer konden de stoomlocomotieven namelijk niet trekken. We fietsen dus heerlijk ontspannen door verlaten gebieden, gaan over bijzondere spoorbruggen en door tunnels en gorges.             

022-rail-trail-been-lucieWe overnachten in het kleine gehucht Ranfurly met enkele Art Deco gebouwen en fietsen dan weer verder. Groot is de verrassing wanneer we onderweg Geoff022-geoff-en-georgina en Georgina weer tegenkomen, die de route in tegenovergestelde richting fietsen. Het is inmiddels de vierde keer dat we elkaar ontmoeten en in een nabijgelegen café drinken we gezellig samen een kop koffie en thee.              

Het gaat verder door uitgestrekte heuvelachtige landschappen en geregeld moeten we schapenhekken open en weer dichtdoen omdat de boeren dit stuk ‘spoorweg’ bij hun land hebben aangetrokken. Na een overnachting in Middlemarch op de Blind Billy camping (hij is echt blind)  fietsen we de volgende morgen nog zo’n 20 kilometer verder de wop-wop’s in (zo noemen de Nieuw Zeelanders de afgelegen gebieden). Hier ligt in ‘the middle of nowhere’ het treinstationnetje van Pukerangi dat het eindpunt is van de toeristische Taieri Gorge Railway. Twee keer per dag komt er een trein die van Dunedin naar dit afgelegen stationnetje rijdt en dan weer terug gaat. We zijn nog vroeg en koken nog maar even water voor een kop koffie. Exact om 11.30 uur komt de trein binnenrijden. 

022-pukarangi-stationDe fietsen kunnen in de goederenwagon en wij stappen in een nostalgische treincoupe. De trein slingert zich langs een rivier en rotsen een weg naar beneden. Het traject gaat over historische houten brugconstructies en door tunnels. Heerlijk ontspannen komen we om 13.30 uur aan in Dunedin. Hier gaan we naar de Alexis Lodge, dit is een luxe accommodatie die we vooraf geboekt hebben. We worden vriendelijk welkom geheten en naar ons appartement gebracht. Het ziet er allemaal schitterend uit, we hebben een compleet ingerichte woonkamer, slaapkamer, badkamer en keuken. Hier zullen we het wel vijf dagen volhouden.  

022-station-dunedinDunedin is een van oorsprong Schotse stad, de naam is dan ook de Keltische vertaling van New Edinburgh. Overal in de stad staan gebouwen in Schotse bouwstijl. Het treinstation is volgens de reisboeken zelfs het meest gefotografeerde gebouw in Nieuw Zeeland.   

Net als overal in Nieuw Zeeland kunnen we ook hier de mensen soms moeilijk verstaan. Er zijn hier zoveel dialecten waar we soms niet veel van kunnen maken, zodat we geregeld moeten vragen of ze het nog een keer willen herhalen. Zo gaat Rob ‘s avonds naar de slijterij om een fles Sambucca te halen. De man vraagt: “Hig hide head?” Rob zegt: “Excuse me” en de man moet het nog twee keer herhalen voordat Rob begrijpt dat de man vraagt “A big night ahead?” Ja, zo’n vraag kun je natuurlijk verwachten bij het kopen van een fles sterke drank.

022-steepest-street-robEn dan is het 22 januari en hebben we feest. We zijn vandaag 25 jaar getrouwd dus hebben we wel wat te vieren!
Het is een stralende dag en na een luxe ontbijt wandelen we naar de Baldwin Street, dit is de steilste straat ter wereld. De weg stijgt maar liefst met 38 procent, het is lastig om naar boven te komen. Met de fiets was ons dit nooit gelukt, we hebben al moeite om per voet zigzaggend omhoog te gaan. Je kunt hier leuke foto’s maken als je de camera scheef houdt, dan lijkt het net op de weg recht is en jezelf bijna achterover valt.022-champagne
Wanneer we bovenaan zijn horen we een Twents accent en komen we Boudewijn en Nienke uit Tubbergen tegen, die de klim ook gemaakt hebben. Het naar beneden gaan is ook nog een hele toer maar als we onder aankomen kunnen we bij het toeristenbureau een heus certificaat ophalen: We climbed the steepest street in the world on January 22nd 2007.

We drinken in een café een kop koffie en wandelen naar het Otago Museum. We zijn eigenlijk niet van die museumbezoekers maar hier in Nieuw Zeeland hebben we al verschillende musea bezocht. Ook deze is de moeite waard, vooral de expositie over Antartica is interessant.
Vervolgens lopen we een internetcafé binnen om de mail te checken. Er zijn veel felicitaties voor ons 25-jarg huwelijksfeest. We vinden het hartstikke leuk dat er zoveel mensen aan gedacht hebben. Heel hartelijk bedankt allemaal!

Het is inmiddels ‘partytime’ en we wandelen terug naar ons appartement. We pakken de fles champagne uit de koelkast en na een luide knal toosten we op de afgelopen 25 jaar en op de toekomst. 

‘s Avonds gaan we naar ‘The Hungry Frenchman’. Het is een smaakvol ingericht restaurant in een historisch gebouw. We hebben er een heerlijk dineetje en vinden het toch wel bijzonder dat we deze dag met z’n tweetjes aan de andere kant van de wereld vieren. 

                           022-diner-22-januari

De volgende dag maken we een excursie met de bus naar Otago Peninsula. In Wellers Rock stappen we op de boot die ons het ‘wildlife’ van het schiereiland  laat zien. We zien onder andere zeehonden, zeeleeuwen, aalscholvers en albatrossen.

Sinds 1867 staat in Dunedin de Speight’s Brewery, hier wordt het bier gebrouwen dat in het zuiden het meest gedronken wordt. De rondleiding is erg professioneel, we zien filmpjes over de historie van de brouwerij en lopen langs de grote koperen ketels waarin het bier gebrouwen wordt. 

Dertig jaar geleden werd er een wedstrijd gehouden om een slagzin te bedenken en een werknemer van Speight’s heeft destijds bedacht: ‘Speight’s: Pride of the South’. De hoofdprijs was levenslang gratis bier, de man is inmiddels al lang gepensioneerd en geniet nog iedere dag van zijn ‘Pride of the South’.
Aan het eind van de rondleiding volgt (ja, ja, alweer) de proeverij van de zes verschillende biersoorten die hier gebrouwen worden. Ondertussen worden er reclamefilmpjes vertoond die de afgelopen jaren werden uitgezonden. In ieder spotje is de stoere ‘Southern Man’ te zien die in de wop-wop’s geniet van een blikje Speight’s.   

022-larnach-castle022-otago-peninsulaDonderdag 25 januari vertrekken we uit “ons” appartement. We hebben inmiddels via de mail contact gehad met Sebastian en Kirsten en afgesproken dat we vandaag naar Brighton komen, dat ligt zo’n 10 kilometer ten zuiden van Dunedin. Omdat we daar niet te vroeg aan kunnen komen (er zijn tenslotte ook nog mensen die moeten werken) gaan we een hele omweg maken via de Otago Peninsula. We fietsen door een mooi heuvelachtig landschap en bezoeken het enige kasteel in Nieuw Zeeland.             

Larnach Castle is in 1871 door de rijke bankier William Larnach gebouwd en is nu in het bezit van een Schotse familie die dit leuke optrekje voor het publiek heeft opengesteld. Als we er vertrekken is het koud geworden en trekken we de lange broeken aan. Daar kun je trouwens de Kiwi’s aan herkennen, die blijven altijd de korte broek, T-shirt en slippers dragen. Weer of geen weer, het is zomer dus wij dragen zomerkleren.
022-sebastian-bbqNa een uur fietsen begint het te regenen en worden de regenpakken ook nog uit de tas gepakt. We fietsen in de regen terug naar Dunedin en daarna verder naar Brighton. Het is veel verder dan we gedacht hadden (en dan ons verteld was). De kustweg is behoorlijk heuvelachtig met af en toe een steile klim zodat het nog een pittige route wordt naar Brighton.

Om 17.30 uur komen we kletsnat aan bij het hui022-sebastian-en-kirstens van Sebastian en Kirsten. De houtkachel brandt al en na een warme douche wordt de barbecue aangestoken. Ze zijn goed geïntegreerd want ze denken al net als de Kiwi’s: Weer of geen weer, het is zomer dus wij gaan barbecuen.
Sebastian staat in de stromende regen te barbecuen maar dat mag de pret niet drukken. We eten binnen, het smaakt voortreffelijk en we zitten tot ‘s avonds laat aan tafel. We hebben ‘einen gemütlichen Abend’.             

De volgende morgen nemen we na het ontbijt afscheid van elkaar en fietsen we helemaal waterdicht verpakt weg in de regen. Na tien minuten wordt het echter droog en fietsen we in de zon Dunedin weer binnen en vervolgen onze route in noordelijke richting. Het is mooi fietsen langs de kust met uitzichten op de Otago Peninsula.   

Op 30 januari vindt tijdens het fietsen het volgende gesprek plaats:
“Zeg, ik zit me net te bedenken dat we eigenlijk niet meer terug naar Auckland moeten fietsen.”
“Wat wil je dan, wil je al naar huis?”
“Nee, eigenlijk zou het wel leuk zijn om vanuit Christchurch naar bijvoorbeeld Bali te vliegen en daar dan nog een paar weken te blijven.”
“Goh, dat is een leuk idee maar ik moet er wel even aan wennen.”
“Nou, we denken er een paar dagen over en dan bekijken we in Christchurch wat we gaan doen.”
“He, zullen we dan in Kuta op Bali naar hetzelfde hotel gaan waar we in 1992 en in 1994 ook geweest zijn. Je weet wel, Matahari Bungalow met dat mooie zwembad in die tropische tuin.”
“Volgens mij hoeven we er helemaal niet meer over na te denken maar weten we het al!”

022-good-shepperd-churchVia de plaatsen Waikouati, Oamaru, Otematata en Twizel fietsen we in enkele dagen naar Lake Tekapo. We gaan dus weer van de kust naar de Alpen en langzamerhand zien we de nu nog lichtbesneeuwde bergtoppen voor ons opdoemen. De uitzichten hier zijn steeds weer indrukwekkend. In Twizel zitten we ‘s morgens al om 6.30 uur op de fiets om iets verder bij het azuurblauwe meer van Punakaki bij zonsopkomst foto’s te maken van de hoogste berg in Nieuw Zeeland, de Mount Cook. Helaas voor ons gooit de laaghangende bewolking in de bergen roet in het eten. We zien de hele Mount Cook niet. Het is echter wel mooi fietsen over rustige binnendoorwegen en we komen dus al vroeg aan in het toeristische Lake Tekapo. Hier hebben we weer een blauwe lucht en bekijken er de mooi gelegen “Church of the Good Shepherd” die fotogeniek gelegen is tussen de bergen aan de rand van het meer.             

022-lake-tekapo‘s Avonds in het hostel praten we met Gunther en Tamara uit Antwerpen die vijf maanden door Australië gereisd hebben en nu in een maand Nieuw Zeeland willen bekijken. In België kun je eenvoudig meerdere keren je carrière voor een half jaar onderbreken om bijvoorbeeld voor je kinderen of voor hulpbehoevende familieleden te zorgen. 90 Procent van de Belgen die van deze regeling gebruik maken gaat echter langdurig op reis, zodat nu het voortbestaan van deze regeling in de politiek ter discussie staat. Wij hebben tijdens onze reis al heel veel Belgen ontmoet die van de regeling profiteren en een half jaar rondreizen.   

Vanuit Lake Tekapo fietsen we in recordtempo de 90 kilometer naar Geraldine. Een lekker zonnetje, een langzaam dalende weg en een straffe wind in de rug maken het de perfecte omstandigheden voor een ideale fietsdag. We komen terecht in het Rawhiti backpackers hostel van de Nederlanders Frans en Marian. Ze hebben al veel gereisd en gefietst en hebben vier jaar geleden dit hostel gekocht. Het blijft steeds weer leuk en interessant om te horen hoe mensen al hun “zekerheden” opgeven en iets anders gaan doen. 

022-jail-christchurchIn twee dagen fietsen we nagenoeg vlak naar Christchurch, de grootste stad van het Zuidereiland. Hier gaan we drie nachten de gevangenis in………..!             

022-jail-tekening“Jail House” is een onlangs geopend backpackerhostel in een voormalige gevangenis. We krijgen een cel als slaapkamer met tralies voor het raampje en een grote ijzeren toegangsdeur. Er zijn enkele cellen in de originele staat gebleven om te laten zien hoe het er voorheen uitzag. Dat was niet zoveel bijzonders overigens, een ijzeren bed, een roestvrijstalen toilet en een wasbakje. Wel is het leuk om de muurschilderingen en teksten van de gevangenen te bekijken. Door de dikke muren is het er ‘s nachts doodstil, alleen hoor je af en toe een zware ijzeren deur dichtgaan.

Na drie dagen verhuizen we naar het wat meer sfeervoller en centraler gelegen “Old Countyhouse”. Verder doen we het rustig aan in Christchurch, we lezen veel, internetten geregeld en wandelen door de stad.

022-flightcentre-lucieMaandag 5 februari stappen we het reisbureau van STA Travel binnen om een vlucht te boeken van Christchurch naar Denpasar en vervolgens in maart naar Amsterdam. De prijs van het ticket valt mee maar even later blijkt dat veel vluchten vol zitten, we alsnog via veel omwegen en tussenstops kunnen reizen en de prijs wordt steeds hoger. We zeggen dat we er even over willen denken en gaan bij een café koffie drinken. Daar besluiten we om verder te shoppen en we gaan naar een ander reisbureau: Flight Centre. Hier zijn ze inventiever en uiteindelijk zijn we 750 euro goed022-cathedral-christchurchkoper uit, hebben we minder tussenstops en bovendien kunnen onze fietsen tot Bali in ieder geval gratis mee.

Vrijdag 9 februari loopt om 3.00 uur de wekker af. Om 3.45 uur vertrekken we met een airport-shuttle naar het vliegveld, checken ons in en om 7.00 uur vliegen we weg uit Nieuw Zeeland.  

Het waren drie prachtige maanden in dit land met geweldige natuurlandschappen op vooral het Zuidereiland. De Maori-cultuur op het Noordereiland is erg bijzonder en het rondreizen gaat hier als vanzelf. Het hele land is ingesteld op de vele toeristen en het is ook erg gemakkelijk om informatie te krijgen, activiteiten te boeken en accommodaties in allerlei soorten en maten te vinden. Wij vonden met name de backpackerhostels met de gezamenlijke keukens en woonkamers erg leuk.
Het weer was zeer wisselend. Prachtig blauwe luchten met een warm zonnetje kunnen binnen een uur zijn omgetoverd in donkergrijze regenwolken met veel wind en kou. We hebben geregeld verkleedpartijtjes aan de kant van de weg gehad.

Nieuw Zeeland wordt door velen geroemd als een fietserparadijs. Er is echter intensief verkeer op de doorgaande wegen van snelle auto’s, campers, bussen en vrachtwagens, zodat het met name op het Noordereiland geen paradijs meer is. In het begin moesten we erg wennen aan het ontbreken van de overweldigende culturen die je in Azië vindt, waardoor het soms iets saaier leek. Het is wellicht goed dat we nu weer in het vliegtuig zitten naar ons geliefde Azië.

Vanuit Christchurch vliegen we met Air New Zealand naar Sydney, daar stappen we over op een Garuda vlucht en vliegen via Melbourne naar Denpasar, Bali. Om 16.00 uur (lokale tijd) landen we op het vliegveld. We kopen een visum voor 30 dagen, gaan door de douane en pakken onze bagage en fietsen. Een medewerker van Matahari Bungalow in Kuta wacht ons al op en om 17.00 uur duiken we hier het zwembad in.  

                                         022-matahari-bungalow

In vier weken willen we het eiland nog eens rondfietsen en bekijken. Ook zullen we langzamerhand aan de idee moeten wennen dat het einde van onze reis nu echt in zicht komt. We hebben daar een beetje een dubbel gevoel over. Aan de ene kant verheugen we er ons enorm op om iedereen weer terug te zien en weer in ons eigen huis te wonen. Aan de andere kant zullen we het reizen en het gevoel van vrijheid dat we nu hebben, ontzettend missen.

Maar hoe dan ook, we hebben onze vlucht geboekt en vliegen in maart met de KLM naar Nederland. Zondag 11 maart zullen we rond de klok van 12.00 uur de Vulcaanstraat weer in komen fietsen!

Het 24e en laatste verslag zal in maart weer vanuit Gaanderen geplaatst worden. We zullen dan onder andere antwoord geven op de meest gestelde vraag tijdens deze reis: “Hoeveel lekke banden hebben jullie gehad?”