09-01-2007 Invercargill (Nieuw Zeeland)

Een landschap om in te lijsten

021-gletsjer-fox-glacierNa het bezichtigen van de Franz Josef gletsjer fietsen we op 15 december 23 kilometer verder naar de Fox Glacier gletsjer. De Maori noemen de Franz Josef overigens ‘Ka Ro021-fox-glacier-close-upimata o Hine Hakatere’ ofwel ‘Tranen van het lawinemeisje’. De legende vertelt dat een meisje haar vriend verloor doordat deze van een hoge rots viel, haar tranenvloed bevroor en vormde zo de gletsjer. De gletsjers bewegen zeer langzaam. In 1943 is er middenin de gletsjer een vliegtuigje neergestort en deze kwam 6,5 jaar later en slechts 3,5 kilometer verder aan het eind van de gletsjer weer tevoorschijn. De beweging is dus slechts 1,5 meter per dag. Het uitzicht op de Fox Glacier is minder mooi dan op de Franz Josef maar hier kunnen we wel tot zo’n 100 meter van het einde van de gletsjer wandelen. Het is een immense massa sneeuw en ijs die langzaam afbrokkelt.

021-fietsen-bij-kerkjeLangs de westkust fietsen we verder naar het zuiden door bos en regenwoud en langs verlaten stranden. Met gemiddeld vijf meter regen per jaar aan deze westkust hebben we geluk dat we hier droog kunnen fietsen. Bij Lake Paringa vinden we een leuk plekje om te lunchen. Er staat een picknicktafel aan het meer, het is er rustig en het uitzicht is mooi. We koken water voor een soepje en s021-lucie-haast-passmullen van het roggebrood van Bolletje dat we in een winkel gevonden hebben. Na een paar minuten zien we echter honderden ‘sandflies’ onder de tafel. Dit zijn kleine vliegjes die je in Nieuw Zeeland geregeld tegenkomt en als ze je steken heb je dagenlang jeuk op die plek. Je blijft krabben en dat maakt het alleen nog maar erger. We pakken snel alles in en een paar kilometer verder eten we staand aan de kant van de weg de rest van de lunch.    

Na wat klimwerk komen we bij ‘Knight Point’ met mooie uitzichten op de rotsige kust, verlaten strandjes en de ruige zee. In het uitgestorven stadje Haast blijven we een extra dag. Er is niets te doen maar we hebben een leuke accommodatie en we lezen bijna de hele dag. De route gaat verder langs de Haast River het binnenland in. We zien enkele watervallen en veel besneeuwde bergtoppen. En zeker met de mooie blauwe lucht zijn de uitzichten geweldig.

Dat is een dag later co021-wanakampleet anders. De weg van Makarora naar Wanaka schijnt prachtig te zijn. Wij fietsen 65 kilometer lang door de stromende regen met tegenwind, het is ijskoud en alles ziet er troosteloos uit. Wat021-schapen-bergen zijn we koud, nat en zielig. In Wanaka aangekomen nemen we in het hostel een lange warme douche, trekken dikke kleren aan, drinken hete koffie en komen weer een beetje bij.

Wanaka is een toeristisch stadje, dat schitterend gelegen is tussen de bergen aan een groot meer. We blijven hier een paar dagen en maken enkele wandelingen door de bergen, langs het meer en door de stad.       

Op zaterdag 23 december fietsen we de laatste etappe van 2006 naar Queenstown. De lucht is strakblauw en de temperatuur is aangenaam. De route gaat over een smalle kronkelende weg door groene valleien met koeien, schapen en uitzichten op de besneeuwde bergtoppen. Onderweg drinken we koffie met een muffin erbij in het historische Cardrona Hotel. De weg stij021-cardrona-hotelgt langzaam over een afstand van 40 kilometer naar de pas op 1.080 meter. Het is de hoogst gelegen geasfalteerde weg in Nieuw Zeeland. We komen tegelijkertijd aan de top met Geoff en Georgina, twee Engelse fietsers. Van de andere kant komt ook de Italiaanse fietser Nicola, zodat we hier zowaar een heuse EU-top kunnen houden. We kletsen wat, genieten van het mooie uitzicht,021-cardrona-postoffice eten een boterham en dalen met grote snelheid af naar Queenstown waar we onze “kerstvakantie” gaan houden. 

We gaan op zoek naar onze accommodatie en hopen dat het een leuk hostel is. We hebben het voor tien dagen geboekt dus als het tegenvalt, zou dat vervelend zijn. Bij de Resort Lodge Backpackers worden we verwelkomd door Noël en hij vraagt meteen of we ‘s avonds mee willen doen met de hangi. Ze organiseren een keer per week een hangi voor de gasten in het hostel. Om 15.30 uur worden alle groenten, aardappelen en vlees in manden gedaan, niet in de grond gestopt volgens de Maori-traditie, maar in een apparaat dat blijkbaar dezelfde werking heeft. Om 19.30 uur is alles gaar en kunnen we aan tafel. We zitten met zo’n vijftien mensen ‘from all over the world’  op het buitenterras te smullen van het lekkere eten. Noël en Christie vragen vijf euro per persoon voor het eten, ze willen alleen de kosten gedekt hebben en organiseren deze avonden voornamelijk om alle gasten met elkaar in contact te brengen en samen een gezellige avond te hebben. Er is vanavond ook een vat bier waar je voor vijf euro per persoon onbeperkt van kunt trappen. Lucie houdt het bij een wijntje en Rob haalt de kosten van het bier er wel uit!

De volgende dag wandelen we door de stad die helemaal is ingericht op de vele toeristen die hier komen. Overal zien we boekingskantoren voor de meest spectaculaire activiteiten. Er zijn veel restaurants en souvenirwinkels en in de supermarkt doen we inkopen voor het kerstdiner. Wanneer we eerste kerstdag in de keuken ontbijten, vraagt Noël of we ‘s avonds mee willen doen aan het kerstbuffet dat ze gaan maken. Dat lijkt ons erg leuk en we laten de zalm in de koelkast liggen tot tweede kerstdag.

Het kerstbuffet is een succes, het eten is lekker (voor vijf euro per persoon waarschijnlijk ons goedkoopste kerstdiner aller tijden) en we hebben een gezellige avond in een zeer internationaal gezelschap. ‘s Avonds bellen we onze ouders in Nederland die door de twaalf uur tijdsverschil nog aan de dag gaan beginnen en die nu toch wel echt aan het aftellen zijn tot we thuiskomen.

021-gondola-queenstownIn Nieuw Zeeland spreken we veel jongelui die hier een baantje hebben. De meesten zijn aan het reizen en komen er dan achter dat Nieuw Zeeland best een duur land is en dat het geld erdoor vliegt. Omdat het hier makkelijk is om werk te vinden i021-lucie-lugen winkels en in de horeca, werken ze een paar maanden en reizen dan weer vrolijk verder.

Tweede kerstdag gaan we met de gondola naar Bob’s Peak. Hier hebben we een mooi uitzicht over Queenstown, het meer en de bergen. Dit is ook de plek voor hanggliding en bungyjumpen. We bekijken het even en gaan met de stoeltjeslift verder omhoog voor de Luge, dat lijkt ons veiliger, hoewel we in de kleine karretjes met veel vaart zigzag de berg afgaan. Onder aangekomen kun je met de stoeltjes lift weer naar boven voor het volgende ritje, en het volgende …..             

‘s Avonds zitten we met de jongelui op het terras van het hostel, zij willen vanavond gaan stappen en vragen of we meegaan. Wij hebben daar niet zoveel zin in want we willen op tijd naar bed. Op een gegeven moment wordt er een spel kaarten gepakt en gaan we met z’n negenen enkele drank/kaartspelletjes doen. Het houdt in dat wanneer je slechte kaarten hebt je een slok, twee slokken of drie slokken moet nemen. Wanneer je goede kaarten hebt kun je anderen aanwijzen die moeten drinken. Kortom na een uurtje kaarten willen ze vertrekken en vragen ons of we toch niet meegaan en we laten ons dit keer makkelijk overhalen. We gaan naar bar/disco Winnies en daar is het een gezellige drukte. Op een gegeven moment pakt Tommy (24 jaar) Lucie bij de arm en gaat met haar dansen. Bij de eerste beweging schiet het Lucie in de heup maar dat wil ze natuurlijk niet meteen laten blijken. Ze blijft er de rest van de avond/nacht last van houden en de volgende morgen kan ze bijna niet op haar been staan. Volgens Rob moet Lucie zich erbij neerleggen dat ze toch een jaartje ouder is en niet meer met die jonge jongens moet dansen……..

021-shotoverjet-1Een paar dagen later gaan we met een busje naar Arrowtown, dit is een oud gouddelverstadje met veel historische gebouwen. Als we later op de dag inkopen doen voor het diner, besluiten we om te gaan barbecuen. Op het terras staat een barbecue die iedereen mag gebruiken, dus op 28 december hebben wij onze eerste barbecue in 2006.

Omdat we hier eigenlijk ook nog een adrenaline-activiteit willen doen, gaan we op zoek naar iets spannends. In Q021-shotoverjet-2ueenstown zijn wel erg veel praktijken voor chiropractors en fysiotherapeuten, daarom denken we dat veel activiteiten niet zonder gevaar zijn. En met de wetenschap dat dansen soms al de nodige problemen kan geven, besluiten we om een ritje met de Shotover Jet door de canyons te maken. We worden met een busje naar de Shotover River gebracht waar we regenjassen en zwemvesten aankrijgen. Daarna stappen we met een aantal mensen in een supersnelle boot die met 80 km/uur door de canyons scheurt. Soms gaan we vlak langs de rotsen en wanneer er meer ruimte komt, maakt de boot geregeld een spin van 360 graden (vandaar die regenjassen). Het is een spannende ervaring en alhoewel de adrenaline niet echt door ons lichaam stroomt vinden wij het spectaculair genoeg.         

In ons gastenboek lezen we een berichtje van een klant van Rob uit de tijd dat hij nog bij Deloitte werkte. Ze schrijven dat hun dochter in Queenstown bij het Novotel in het restaurant werkt en dat we daar wel even langs kunnen gaan. Dus op 30 december lopen we daar de trap op naar het restaurant. We zijn amper boven en zien daar een meisje staan die een badge draagt met haar naam. Rob zegt: “Hallo Kristel” ze kijkt even en roept: “Oh, de boekhouder.” Haar ouders hebben haar wel geschreven dat er misschien Nederlanders langs zouden komen maar niet wie. De 19-jarige Kristel loopt een half jaar stage bij het Novotel en heeft het daar geweldig naar de zin. Na een gezellig Twents/Achterhoeks halfuurtje nemen we afscheid van haar en wensen  elkaar een goede jaarwisseling.  

021-rob-door-riviertjeOudejaarsavond staat er in het hostel weer een hangi en een vat bier op het programma. Het gezelschap bestaat, op een paar mensen na, bijna helemaal uit een andere groep maar het is niet minder gezellig. Het is hier nog tot 22.00 uur licht en we zitten de hele avond op het terras. Als het wat frisser wordt wandelen we met het hele stel naar het meer, er treden overal bandjes op en het is erg druk. Wat wij van te voren niet wisten is dat zo’n 10.000 mensen naar Queenstown zijn gekomen om oud en nieuw te vieren. Om 24.00 uur wordt er vanaf een boot op het meer een prachtig vuurwerk afgestoken, wensen we elkaar in alle talen een gelukkig nieuwjaar en nemen nog een afzakkertje in de Irish Pub.

Na tien “rustdagen” staan we te popelen om op 2 januari weer op de fiets te stappen.  Met een heuse stoomboot laten we ons het meer overzetten naar de schapenboerderij Walter Peak. Hier begint een zand- en gravelweg van zo’n 90 kilometer door verlaten gebieden. De weg is slecht met veel keien, gaten, stof en riviertjes waar we doorheen moeten waden maar de natuur en de uitzichten zijn geweldig. Deze route komt zeker in onze Top 10 van mooiste fietsdagen. Geen wonder ook dat hier op verschillende locaties filmopnamen zijn gemaakt voor de ‘Lord of the Rings’ trilogie. 

Het schiet niet echt op want we stoppen geregeld om van de omgeving te genieten en om foto’s te maken. We gebruiken het statief om ons samen op de fiets op de foto te zetten. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Het toestel instellen, de zelfontspanner op tien seconden zetten, als een speer naar de fiets rennen, opstappen, fietsen, lachen en…….te laat. Opnieuw……. en het lukt ook nog.

                              021-rob-lucie-op-fiets

 ‘s Avonds vinden we een kampeerplek aan de Mavora Lakes. We wassen ons in het heldere koude water van het meer en pompen met de waterzuiveraar onze bidons vol. We koken spaghetti en duiken vroeg in de tent om de ‘sandflies’ te ontwijken.

021-milford-soundDe volgende dag fietsen we het laatste stuk over de gravelweg en gaan dan verder over de drukke weg naar Te Anau. Op de camping poetsen we eerst alle stof van onze tassen en fietsen en nemen daarna zelf een verfrissende douche.021-milford-sound-zeehonden
Te Anau is een drukke toeristenstad omdat bijna iedereen van hieruit een van Nieuw Zeelands grootste toeristenattracties ‘Milford Sound’ gaat bezoeken.  Dat doen wij dus ook. Met een busje gaan we ‘s morgens zo’n 120 kilometer door de bergen naar de haven van Milford. Hier stappen we op een boot die ons ruim twee uur door het fjord rondvaart. Het is bijzonder dat het hier vandaag zonnig is met een blauwe lucht, omdat het hier meestal regent. De boot vaart langs hoge kliffen, ontelbare watervallen en we zien zeehonden die op de rotsen liggen te zonnen. De hele omgeving straalt veel rust uit. Op de terugweg naar Ta Anau houdt het busje geregeld een fotostop bij mooie uitzichten, zoals onder andere bij een veld met kleurrijke lupinen.   

021-lucie-tussen-lupinesNa Te Anau fietsen we in twee dagen via de Southern Scenic Route naar Invercargill. Dit is bijna de meest zuidelijke plaats op het Zuidereiland, veel verder kunnen we niet meer van huis fietsen. Omdat het hier hoogseizoen is, hebben we gisteren al een hostel besproken en als we met de fiets aankomen, vraagt de eigenaar of we Geoff en Georgina zijn. Het blijkt dat ook zij een kamer in dit hostel besproken hebben. Southern Comfort Backpackers heeft aan de overkant van de straat nog een Victoriaanse villa waar wij slapen. Het is een knus huis en we voelen ons er helemaal thuis. Als wij in de luie stoelen zitten en koffie drinken, arriveren Geoff en Georgina die we 23 december ook al ontmoet hebben. We hebben een gezellige avond en praten over onze fietsreizen.

Het is heel bijzonder dat zij in 1975 (ook op de fiets) voor een lange reis zijn vertrokken. Ze zijn hun fietsreis destijds in Noord-Amerika begonnen, wilden naar Zuid-Amerika fietsen en aansluitend in Nieuw Zeeland en Australië.  Na zes weken werd Geoff echter aangereden door een dronken automobilist en heeft hij drie weken in het ziekenhuis gelegen waar hem verteld werd dat hij waarschijnlijk nooit meer zou kunnen lopen. Gelukkig was de diagnose onjuist en konden ze na drie maanden revalidatie hun reis in Amerika voortzetten, hetzij niet met de fiets maar met het openbaar vervoer. Na 18 maanden reizen door Noord- en Zuid-Amerika zijn ze weer teruggekeerd naar Engeland. Inmiddels zijn ze (vroeg) gepensioneerd en hebben besloten om hun plan om in Nieuw Zeeland te fietsen eindelijk ten uitvoer te brengen. Ze fietsen nu drie maanden over het Noorder- en Zuidereiland.    

021-bergen-met-koeienWanneer we in Invercargill in een supermarkt lopen zien we ineens een schap met allemaal Nederlandse producten zoals (gevuld) speculaas, ontbijtkoek, Melba toast, erwtensoep, boerenkool, zuurkool etc. Alles met Nederlandstalige etiketten, we kijken onze ogen uit. Als we even later met een vol mandje door de winkel lopen ziet de eigenaar ons en vraagt: “Holland?” Hij vertelt dat zijn ouders in 1952 vanuit Nederland naar Nieuw Zeeland zijn geëmigreerd en dat hij hier geboren is. Wij zijn blij met het Nederlandse assortiment en eten ‘s avond erwtensoep uit blik en vinden het nog lekker ook!

We waren de afgelopen maand op het Zuidereiland en zijn erg onder de indruk van de prachtige natuur hier. Waar je ook kijkt, het landschap lijkt overal net een schilderij. Gelukkig hebben we hier nog een tijd(je) te gaan.