Sabbatical 2002-2003

 
Van 1 oktober 2002 t/m 26 maart 2003 hebben we een fietstocht gemaakt door Australië, China, Vietnam, Cambodja en Thailand.
 
10 oktober 2002, Warnambool (Australië)

Het is nu vrijdagavond 10 oktober en we zitten in Warrnambool in een Irish Pub te internetten onder het genot van een rode wijn en een Iers biertje. Zoals jullie nu wel begrijpen zijn we goed aangekomen in Australië, het was wel een lange reis maar die ben je ook zo weer vergeten. De reis verliep verder soepel en ook op het vliegveld in Melbourne gingen we zonder problemen met onze bagage en de fietsen door de douane. Een taxi was zo geregeld en het hotel hadden we in Nederland reeds via internet geboekt dus we werden verwacht!

a1-147-13Wij hebben eerst een paar dagen in Melbourne rondgeslenterd en de mooie stad bekeken. Omdat het in Australië verplicht is om tijdens het fietsen een helm te dragen zijn we maar meteen naar een fietsenzaak gegaan om twee helmen te kopen. Na twee flitsende helmen gekocht te hebben konden we op de fiets. We dachten dat we voor joker zouden fietsen maar dat valt mee en het went snel. We moesten elkaar er in het begin telkens op attenderen dat we de helm nog op hadden anders liepen we gehelmd een restaurant of winkel binnen.

a1-147-16

Op zondag 6 oktober zijn we per trein uit Melbourne vertrokken, daarna een stuk met de bus en in Stawell zijn we op de fietsen gestapt om aan onze tocht te beginnen. Ons eerste doel was The Grampians, een groot natuurpark in Victoria. We zijn naar Halls Gap gefietst en hebben een camping uitgezocht. Terwijl we de tent nog aan het opzetten waren zagen we de eerste kangoeroes al over de camping springen, heel apart. We zijn een paar dagen gebleven en hebben door The Grampians gefietst.
a1-147-28
Daarna hebben we onze tocht vervolgd naar Warrnambool aan de zuidkust van Australië. De weg ernaar toe was lang, heel lang. Met wind voor, heel veel wind voor. We kwamen tijdens de 100 kilometer lange tocht door welgeteld 2 dorpjes. Verder was de weg een rechte streep  met aan beide zijden weilanden met schapen, veel schapen, eigenlijk alleen maar schapen. Nu staan we in Warrnambool op een camping aan zee en het weer is hier mooi. Dat hebben we ook al anders meegemaakt, we wisten al vrij snel dat onze regenpakken waterproof waren!. We blijven een paar dagen hier en beginnen zondag aan onze fietsroute over The Great Ocean Road, dit is een 263 kilometer lange toeristische kustweg met naar het schijnt prachtige uitzichten. Zo, dit was ons eerste berichtje, wij bestellen nog een drankje en gaan daarna de stad in om nog iets te eten.

 

29 oktober 2002, Buchan (Australië)

a2-147-45We hebben na Warrnambool The Great Ocean Road gefietst. Dit was een prachtige route langs de grillige kust met veel kliffen en rotsformaties. Voor deze kust zijn in de 18e en 19e eeuw veel schepen vergaan en dat snappen wij wel want als die wind toen net zo hard waaide als nu dan kun je ook geen koers houden. Wij hadden af en toe ook moeite om de fietsen op de weg te houden. Ook hebben we tijdens deze route veel regen gehad maar de uitzichten maakten alles goed en we hebben er erg van genoten.

a2-148-13In Geelong hebben we 3 dagen op een camping gestaan en een beetje uitgerust. We hebben hier ook de Geelong Show bezocht. Dit was een jaarlijks terugkerend vierdaags evenement waar honderdduizend mensen op afkwamen en dat je niet mocht missen. Het was een soort mengelmoes van de Agrado, de huishoudbeurs, paardenwedrennen en kermis. Ook werden er allerlei wedstrijden gehouden zoals een schapenscheerderwedstrijd, met van die stoere, breedgeschouderde, bruingebrande Ozzie’s (Lucie vond dit het leukste onderdeel) die zo snel mogelijk 3 schapen moesten scheren en dat lukte de meesten binnen de 10 minuten! Verder was het alleen al leuk om te kijken wat er allemaal rond liep.

a2-148-25Daarna zijn we naar Queenscliff gefietst om met de ferry over te steken naar Mornington Peninsula. We dachten dat we de enige fietsers zouden zijn maar toevallig werd er die dag een grote toertocht gehouden “Around the bay in 1 day (210km)” en al die deelnemers moesten ook op die ferry, dus er stonden wel honderden fietsen en wielrenners op die boot. Daarna zijn we in Stony Point weer met een ferry overgestoken naar Philip Island. Voor de motorliefhebbers onder jullie, daar werd op zondag 20 oktober de Grand Prix van Australië gereden. Wij hebben dinsdag 22 oktober het circuit bezocht en toen waren ze nog bezig met de opruimwerkzaamheden na een zeer druk weekend.
Verder hebben we op Philip Island koala’s gezien en  pinguïns. Dit eiland is namelijk bekend om de Pinguïn Parade. Iedere avond als de zon ondergaat komen de pinguïns hier aan land om naar hun nesten te gaan. Het is onvoorstelbaar maar daar hebben ze een hele attractie van gemaakt. Er zijn tribunes op het strand gebouwd met echte stadionverlichting. Het is de meest bezochte attractie van Australië en daar gaan alle toeristen naar toe en wij dus ook. Maar het was ook echt de moeite waard, hebben jullie wel eens een pinguïn zien lopen? Nou wij zagen er honderden voorbij waggelen.

a2-149-03We zijn weer verder gefietst en hebben onderweg in Wonthaggi een kolenmijn bezocht. Er zouden 5 rondleidingen gehouden worden en wij probeerden om die van 14.00 uur te halen. Dat lukte, maar wat  bleek wij waren de enige bezoekers dus wij kregen een private tour door de ondergrondse mijnen, erg interessant. En toen begon het zwaardere werk, een dag fietsen, gedeeltelijk op onverharde weg, door het regenwoud. De naam zegt het al: regen, dus ook veel modder. Maar de tocht was zo mooi, we zagen kangoeroes die sprongen voor ons de weg over. Verder hebben we heel veel vogels gezien en prachtige grote varens en bomen. Naar later bleek hebben wij een zeer zeldzame vogel gezien: The Lyrebird. Daar gingen mensen speciaal naar op zoek en ook deze liep zo voor ons de weg over.

Momenteel verblijven we in Buchan en afgelopen weekend is de zomertijd hier ingegaan, lekker lang licht ‘s-avonds. Het tijdsverschil met Nederland is nu 10 uur. Het weer is sindsdien ook helemaal omgeslagen. Het is erg warm en de verwachtingen voor morgen zijn 30 graden en geen wind! Dat wordt waarschijnlijk een dagje relaxen.

17 november 2002, Wollongong (Australië)

We hebben inmiddels 2.000 kilometers gefietst op onze push-bikes, zo worden de fietsen hier genoemd, en zijn in Wollongong aangekomen. Het is nog zo’n 80 kilometer naar Sydney, dus de meeste kilometers hebben we in Australië wel gemaakt.

a3-149-09a3-149-12Na ons laatste bericht uit Buchan hebben we door de Snowy Mountains gefietst, waarvan de toppen nog bedekt waren met sneeuw. We moesten voor drie dagen eten en drinken meenemen omdat we daar onderweg niets meer tegenkwamen. Dat eten gaat nog wel, veel (oud) brood en pasta, maar drinken kun je niet genoeg meenemen. Omdat we in Nederland al wisten dat we dit zouden fietsen hadden we onze waterzuiveraar meegenomen en hebben we water uit de rivier opgepompt en gezuiverd.

Ook moesten we wild kamperen, dit was toch een heel avontuur, sta je daar naast elkaar in de rivier je te wassen (na het waterpompen!) je potje te koken en daarna voor het donker wordt snel de tent in. Het was een prachtige maar zware route door de bergen. Bijna alleen maar onverharde wegen met af en toe een verdwaalde jeep met andere toeristen. Maar die kon je beter niet tegenkomen want dat was dan weer even stofhappen.

In Jindabyne aangekomen dachten we dat we het zwaarste wel gehad hadden. We hebben onze tent opgezet op een prachtig plekje aan de rand van het meer. En nu begint het daar ‘s-nachts toch te stormen. Na een paar extra scheerlijnen en haringen hebben we geprobeerd om de tent aan de grond te houden en dat is bijna gelukt. In de morgen brak er echter nog een stok en is er een stukje a3-149-32tentdoek gescheurd. We hebben alles gerepareerd en de tent op een zeer windstil plekje, vast achter een oude stacaravan, neergezet. Want we hadden wel een extra rustdag nodig om de slaap weer in te halen.

Na weer goed uitgerust te zijn hebben we onze route vervolgd en zijn we in een paar dagen naar de kust gefietst. Dit was een route door een droog, dor en verlaten gebied met af en toe een boerderij en veel vliegen. De mensen zitten hier te springen om regen na een hele lange droge periode. Wij vinden het echter prettiger om te fietsen in de zon dan in de regen, dus van ons mag het nog wel even zo blijven.

a3-149-45Aan de kust aangekomen zijn we naar Merimbula gegaan. We kwamen daar pas om 18.30 uur aan en we hadden geen zin meer om de tent op te zetten en het bleek dat alle motels vol zaten. Bij toeval zagen we nog een appartementencomplex waar ze ook appartementen voor een nacht verhuurden. Het was wel duur maar we hebben toch maar een nacht geboekt. Maar toen wij onze fietsen geparkeerd hadden in ons eigen vak in de ondergrondse garage, naar de vierde etage waren gegaan en de deur van ons appartement geopend hadden vielen we van de ene verbazing in de andere. We hadden 2 slaapkamers met queen-size bedden, een grote badkamer met jacuzzi, wasmachine en droger, een compleet ingerichte keuken, een hele grote living en een mooi balkon met uitzicht op zee. Later kwamen we er achter dat er op onze slaapkamer achter een schuifwand nog een badkamer verborgen was. Kortom we hebben er de volgende morgen maar meteen twee nachten bijgeboekt zodat we geestelijk en lichamelijk bij konden komen van alle ontberingen. Ja, het ene moment sta je je in een rivier te wassen en het andere moment lig je languit in de jacuzzi of in het zwembad want dat was er ook natuurlijk.

a3-149-48We hebben in Merimbula ook een excursie geboekt om  te gaan whale-watchen (walvis-kijken). Bij het boeken werd ons gevraagd of we zeeziek werden. Nee, wij niet. Toen we de volgende ochtend aan boord stapten werd het ons weer gevraagd. Nee, wij niet. Net als in het vliegtuig werd het gebruik van de zwemvesten uitgelegd en werden we attent gemaakt op aanwezige pillen tegen zeeziekte en er werd ons medegedeeld waar we de sea-sick bags oftewel kotszakken konden vinden. Toen had ons eigenlijk al een lampje moeten gaan branden, nee bij ons niet.

Toen de catamaran eenmaal op volle zee was leek het net een kermisattractie maar die duurt meestal maar 5 minuten en dit zou 4 uur(!) gaan duren. We hebben walvissen gezien en dat was heel bijzonder. Op een gegeven moment stond Rob voor op het dek foto’s te maken en zat ik al redelijk beroerd achterop. De walvissen konden me al niet zoveel meer schelen, die zou ik thuis op de foto’s wel zien. Even later komt Rob, ook al helemaal wit om de neus, naast me zitten en vraagt of ik toch misschien even zo’n zak voor hem wil pakken. Het is ons gelukt om alles binnen te houden al hoorden we links en rechts om ons heen dat dit niet iedereen lukte. Als twee dode musjes zaten we te wachten tot de boot weer aanlegde (maar 4 uur kan heel lang zijn).

Wat hier trouwens ook heel apart is zijn de drive-in bottleshops. Je kunt daar met je auto (of fiets) inrijden om drank in te slaan. Je hoeft niet eens uit (of af) te stappen. Dit doen wij ook wel eens omdat hier veel BYO (Bring Your Own) restaurants zijn. Dat houdt in dat ze geen vergunning hebben om alcoholische drank te schenken maar dat je wel zelf je drank mee mag nemen. Je betaalt dan een paar dollar kurkgeld, voor het openen van de fles en het gebruik van de glazen. In het begin vonden we dat heel raar maar iedereen doet dat hier. Ze komen met een paar flessen wijn binnen en zetten die dan op tafel. Zo doen wij dat nu ook. Morgen fietsen we verder naar Sydney en hoe het daar zal zijn mailen we wel weer.

4 december 2002, Guangzhou (China)

Na een verblijf van 2 maanden in Australië zijn we inmiddels via Hong Kong in China aangekomen. Wanneer het hier zo staat lijkt dat eenvoudig maar het was een hele onderneming.
ch4-150-28ch4-150-49

Laten we eerst schrijven over onze laatste dagen in Australië. We hadden in Sydney een appartement geboekt voor 10 dagen om lekker uit te rusten van onze fietsreis. Daar was Sydney erg geschikt voor, we hadden een mooie kamer met uitzicht op het Opera House, de Harbour Bridge en de skyline van Sydney. Het hotel was gelegen in een wijk waar de supermarktjes en sommige kroegen 24 uur per dag geopend waren!

 

Verder was het shoppen in Sydney erg leuk, ware het niet dat we alles in onze fietstassen mee moeten nemen dus we hebben onze garderobe maar niet uitgebreid. ch4-150-37Wat we hier ook gedaan hebben is het beklimmen van de Harbour Bridge, “the climb of your life” zoals ze dat hier noemen. Wij hadden geboekt voor de eerste klim op maandagmorgen 6.35 uur, want dit is big-business hier, er gaat 800 man per dag die brug op.

Toen wij ‘s-morgens om 5.30 met de metro gingen zagen wij dus nog mensen uit de kroegen komen, jullie dachten toch niet dat wij anders geweten hadden dat die zo lang open waren!
ch4-150-38Maar wij kwamen dus op tijd aan bij de Bridgeclimb en moesten daar eerst een alcoholtest doen, dat wisten wij en wij hadden daar de vorige avond dus rekening mee gehouden. Verder moest je een formulier invullen of je gezond was.
Daarna gingen we naar de kleedruimte en kregen we een speciaal pak aan waar alles aan bevestigd moest worden wat mee naar boven ging. Je kreeg een petje, dat je vast moest maken, je kreeg een zakdoek met elastiek eraan, die je vast moest maken en onze zonnebril moest ook aan het pak bevestigd worden.
Daarna kreeg je een veiligheidsgordel om met een bevestiging die je op de brug aan de railing kon klikken en zo de hele klim dus veilig vast zat. Daarna nog een oortje en een zender zodat je in contact stond met de klimleider. Het zag er allemaal heel professioneel uit.

Onze groep bestond uit 11 personen: 1 Australiër, 4 Amerikanen, 2 Engelsen, 2 Japanners en 2 Achterhoekers. Het was een hele ervaring, we klommen over de bogen van de brug naar boven. Je had een prachtig uitzicht op de haven, de boten en alle gebouwen, ja eigenlijk zag je heel Sydney aan je voeten liggen. Het was jammer dat we onze eigen fototoestellen niet mee mochten nemen maar er zijn wel foto’s van ons gemaakt en die kon ja later kopen, ja het was big-business hier. Maar een onvergetelijke ervaring.

We hebben in Sydney ook ons visum voor Vietnam geregeld, we zijn ‘s-woensdags naar het Vietnamese consulaat geweest en konden ‘s-maandags onze paspoorten met visum weer ophalen. Verder zijn we beiden naar de kapper geweest. Rob eerst, die werd heel kort geknipt, de kapper zei dit is een zesweken kapsel. Daarna was ik aan de beurt, hij vroeg of ik ook een zesweken kapsel wilde maar ik heb het maar iets langer gelaten. Tenslotte hebben we in Sydney via Internet een hotel in Hong Kong geboekt omdat we ‘s-avonds laat aankomen is het wel fijn dat er in ieder geval iets geboekt is. Ook bleek dat het boeken via Internet veel goedkoper was dan rechtstreeks bij de receptie van het hotel.

Op zondag 1 december zijn we uit Sydney vertrokken, we hadden een taxi geregeld en daar konden de ingepakte fietsen zo in en zijn we vertrokken naar het vliegveld. Na 7,5 uur vliegen waren we in Singapore en daarna nog 3,5 uur vliegen en we waren we in Hong Kong. Daar was de transfer naar het hotel wat lastiger te regelen. Aan de balie op de luchthaven zeiden ze dat er geen vervoer was, de shuttlebus was vol en verder was er niets. Dus wij maar naar buiten en daar stonden wel veel taxi’s maar daar pasten onze fietsen niet in. Er was gelukkig iemand die de ernst van de situatie inzag, het was inmiddels 24.00 uur, en die regelde iets en zei dat er om 01.00 uur een busje zou komen dat ons naar het hotel zou brengen. En inderdaad er kwam een busje en alles werd ingeladen. We zeiden de naam en het adres van het hotel maar wat bleek: de chauffeur sprak geen Engels en kon het ook niet lezen. Hij pakte zijn mobiele telefoon en begon te bellen, toen hij verbinding had gaf hij Rob het toestel en toen bleek dat hij zijn zoon (‘s-nachts om 01.00 uur) even gebeld had die wel Engels sprak. Rob heeft de naam van het hotel gespeld, de straatnaam gespeld en dat werd weer via de telefoon vertaald naar onze chauffeur en hij begreep waar we naar toe moesten. Kortom om 02.00 uur werden we keurig bij het hotel afgeleverd.

ch4-150-51We zijn nu maar 2 nachten in Hong Kong geweest en komen hier eind december weer terug om Oud en Nieuw te vieren. We hebben dus nog niet veel van Hong Kong gezien maar wat we wel gezien hebben is de skyline van Hong Kong, en dat was zo mooi! Wij vonden Sydney al een grote stad maar nu we dit gezien hebben is dit bijna niet te vergelijken. Mocht je Hong Kong met Amsterdam kunnen vergelijken dan is Sydney te vergelijken met Gaanderen.

We zouden met de ferry naar Guangzhou (Canton) vertrekken en hadden tickets geregeld. Ook hier was het weer moeizaam om onze fietsen mee te nemen. Na ons vorige hachelijke avontuur op de boot waren we benieuwd hoe dit zou gaan maar dit was heel iets anders. Het was een supersnelle catamaran met turbojet-motoren en eenmaal binnen leek het wel of je in een vliegtuig zat. Totch4-151-13 onze verassing bleek de boot niet helmaal tot Guangzhou te varen maar tot een haven 40 kilometer buiten het centrum. Dus weer moest er iets geregeld worden, het was inmiddels al bijna donker en we hadden nog steeds geen plattegrond van Guangzhou (7,5 miljoen inwoners) weten te bemachtigen, dus fietsen was geen optie. Er stond een gratis shuttlebus die echter bijna vol was maar de chauffeur was erg gewillig en wilde onder protest van de andere inzittenden onze fietsen wel in de bus meenemen, er moesten mensen opstaan en een andere plaats zoeken dus wij werden niet zo vriendelijk aangekeken maar we kwamen wel in het centrum.

We hebben vanmorgen voor het eerst hier ontbeten, dat was wel hilarisch. We werden aan een grote ronde tafel gezet met allemaal Chinezen en je kon hier Dim Sum bestellen maar wij hadden ook wel zin in een gebakken eitje, niet wetende dat we die ook met stokjes op moesten eten. De anderen aan tafel hebben wel gelachen om onze pogingen om de eieren een beetje fatsoenlijk binnen te krijgen met die stokjes!
Vandaag gaan we Guangzhou bekijken (ook hier komen we nog terug) en morgen vertrekken we om aan onze fietstocht in China te beginnen. Jullie worden op de hoogte gehouden.

25 december 2002, Wuzhou (China)

ch5-153-40Het is nu Eerste Kerstdag en we zitten in een hotel in Wuzhou. Er hangt hier en daar wat kerstversiering in het hotel en in de stad maar verder gaat alles gewoon zijn gangetje, het is hier voor iedereen een gewone werkdag.

Gisteravond zijn we, na de Chinese fondue,  naar de hotelbar gech5-151-47weest en daar kregen we, net als alle andere aanwezigen, een rode kerstmuts, we zijn dus helemaal in de stemming.

Begin december zijn we begonnen aan onze fietstocht in China en we hebben inmiddels 1.100 km. gefietst. De eerste paar dagen door stedelijk gebied, miljoenen Chinezen gezien, en daarna door de countryside. Vanaf die tijd sprak er ook niemand meer Engels. Wij spreken nu ook maar gewoon Achterhoeks tegen de Chinezen want verstaan doen ze ons toch niet.

 Het eten bestellen gaat vaak zeer moeizaam, soms wijzen we maar aan wat anderen op tafel hebben staan maar wanneer we de herkomst daarvan niet kunnen achterhalen pakken wij ons taalgidsje er maar bij en wijzen we aan: rice, pork and egg. Je staat er versteld van wat voor lekkere schotels er dan steeds weer op tafel worden gezet.  Kortom het eten in China is voortreffelijch5-151-17k en erg goedkoop, voor een paar gulden heb je een complete Chinese rijsttafel. En voor Rob ook niet onbelangrijk: bier is na thee de tweede Chinese volksdrank!

In het begin ging het met stokjes eten wat moeizaam en moesten de tafelkleden, indien aanwezig, meteen de was in wanneer wij vertrokken maar ook dat hoeft nu niet meer. Wanneer ze ons een bakje pinda’s voorzetten eten we die zelfs met stokjes op. Want de eetgewoonten zijn hier erg anders, niemand raakt hier met zijn handen het eten aan, de restjes mag je op de grond laten vallen maar…. snuit nooit je neus aan tafel dat vindt men niet netjes (toch wel lastig als je verkouden bent geweest).

ch5-153-03In de hotels waar we komen worden we altijd verwelkomd door een groot aantal receptionistes, die ons vriendelijk toelachen maar wel angstig kijken als we op ze afstappen want ook hier spreekt niemand Engels. We kunnen altijd een kamer krijgen want het is hier nu laagseizoen. Er zijn wel andere toeristen maar die komen veelal uit Taiwan, Hong Kong en Macau. En dat blijven voor ons toch Chinezen.

ch5-152-33Voor wat het weer betreft: volgens de statistieken zou het hier 20 graden zijn en 2 regendagen in december. Ook hier kun je daar net als in Nederland dus niet veel van op aan. We hebben het al erg koud gehad. We fietsten met halflege tassen want de rest van de kleren hadden we over elkaar aangetrokken om warm te blijven. Ook de 40mm. die in december zou moeten vallen klopte niet. We hebben dagen gehad dat we die 40mm. al in een uur naar beneden zagen komen. Gelukkig hebben we pas een dag in de regen gefietst, de rest viel op onze “vrije” dagen.

ch5-153-19We hebben een week door het prachtige karstgebergte gefietst, daar zagen we puntige rotsformaties overal in het landschap herrijzen. Dit is een heel bijzonder, bijna onwerkelijk landschap waar ook veel VIP’s op afkomen. Er hingen foto’s van Richard Nixon, Jimmy Carter, George Bush Sr., Bill Clinton, President Jiang Zemin en andere Chinese partijbonzen die een boottocht maakten op de Li River. Ook wij hebben deze boottocht over deze rivier door het karstgebergte gemaakt en hebben zelfs in hetzelfde hotel overnacht waar Bill Clinton in 1998 heeft overnacht (hopelijk deed de warmwaterkraan het toen wel).

Ons plan is nu om in twee dagen naar Zhaoqing te fietsen om daar op 29 december met de ferry naar Hong Kong te vertrekken. Oud en Nieuw zullen we dus in Hong Kong vieren, we zijn benieuwd hoe het vuurwerk daar is!

Op 3 januari vertrekken we dan naar het, volgens de statistieken, warme Vietnam. Daar zullen we op 4 januari Annette en Leo ontmoeten die vanuit Amsterdam ook naar Vietnam vliegen. We kunnen dan gezellig even bijkletsen met andere wereldfietsers.

18 januari 2003, Saigon (Vietnam)

v6-153-39We zijn nu weer een paar dagen in Ho Chi Minh City ofwel Saigon in Zuid-Vietnam. Het weer in Vietnam is hier prima. Sinds 3 januari hebben we nagenoeg alleen maar blauwe luchten gezien en iedere dag is het weer 30 graden (Celsius wel te verstaan).

Met kerstmis waren we nog in Wuzhou in China waar het nog lange broeken en truien weer was. Op eerste kerstdag hebben we in het restaurant van het hotel uiteraard Chinees gedineerd. Het diner bestond uit witte rijst met diverse schalen vlees waaronder roasted duck, beef en sweet en sour pork. Daarbij een 7-up en een biertje. Voor f 15,– waren wij klaar. Het zal wel het goedkoopste kerstdiner ooit voor ons zijn.

Tweede kerstdag was erg nat. Niet van de drank maar wel van de regen. We vertrokken om 09.00 uur ‘s morgens voor een fietstocht van 85 km. Na tien minuten begon het te regenen en het werd van kwaad tot erger. De vooraf met zorg uitgekozen regenpakken bleken toch niet zo waterdicht als wij gedacht hadden. Na 60 km waren we door en door nat en stonden we te bibberen als een rietje. We hebben het toen maar voor gezien gehouden en een busje aangehouden welke ons nog 100 km verder heeft gebracht naar een mooi hotel in Zhaoqing waar we weer lekker konden bijkomen.

v6-153-47Zondag 29 december zijn we met de Jetcat Ferryboot in 4 uur van Zhaoqing weer terug naar Hong Kong gevaren. In Hong Kong zijn we naar de Victoria Peak geweest van waaruit je een prachtig uitzicht hebt op Hong Kong met zijn honderden wolkenkrabbers. Verder hebben we er wat gewinkeld (de stad is eigenlijk 1 grote shopping mall), wat uitgerust en wat rondgelummeld.

Oudejaarsavond hebben we eerst gegeten in een Duits café-restaurant (erg hè). Maar de Käse- en Wurstplatte was erg lekker en ook de wijn en het bier (Bittburger van de tap) smaakte boven verwachting. Daarna hebben we de fles champagne in onze hotelkamer opgehaald die we ‘s middags gekocht hadden en in de mini-bar hebben laten koelen. We hadden van tevoren al een mooi plaatsje in gedachten op een bankje aan de kade van Kowloon waar je een prachtig uitzicht hebt op de skyline van Hong Kong Island. Dat plaatsje hadden echter 299.998 anderen (lazen we de volgende dag in de krant) ook in gedachten. Het was dus dringen geblazen. Om 23.59 begon aan de overkant van het water op een enorme wolkenkrabber in duizenden lichtjes de countdown van 59 naar 0. v6-153-50Alle Chinezen telden luidruchtig af van 59 naar 0, tenminste dat veronderstelden wij. Bij 0 was er een enorm gejuich, geen vuurwerk gezien en na 5 minuten was nagenoeg iedereen weer verdwenen. Wij hebben toen de fles champagne maar soldaat gemaakt en zijn toen, heel origineel, weer terug gegaan naar de Duitse kroeg.

v6-154-15Op 3 januari zijn we ‘s morgens vroeg naar het vliegveld gegaan voor onze vlucht naar Saigon. Singapore Airlines had volgens ons per 1 januari de puntjes weer eens op de i gezet voor wat betreft de overbagage. We mogen samen 60 kg. (inclusief fietsen) meenemen, terwijl de teller bij het inchecken op 74 kg. bleef steken.  We hebben toen maar een fietstas van 8 kg. meegenomen als handbagage waarna ze weer tevreden waren. Het maakt echter allemaal geen donder uit, want per saldo sjouwen we natuurlijk evenveel kg. mee in het vliegtuig. Toen we in Saigon uit de aankomsthal stapten was het een grote hectiek. Buiten stonden honderden Vietnamezen te kijken naar iedereen die naar buiten liep. Ze hadden er zelfs een kleine tribune bij gebouwd. Volgens ons was dit “aapjes kijken” een plaatselijk tijdverdrijf. We waren blij dat we vooraf via internet een transfer en een hotel geregeld hadden want nu zagen we ergens in de mensenmassa gelukkig een bordje met “Welcome Rob and Lucie Helmink”.
Hoe raar kan het lopen, de volgende dag stonden wij bij dezelfde tribune te kijken. Leo en Annette kwamen uit Amsterdam om ook in Vietnam te gaan fietsen. Ze wisten niet dat wij op het vliegveld zouden staan, dus dat was een leuke verrassing. Vooraf had Leo ons verzocht het bier maar vast koud te zetten, dus wij hadden wat koude blikjes bier op het vliegveld gekocht. Na 1,5 uur wachten waren wij en de blikjes bier inmiddels aardig verhit. We hebben de blikjes gelukkig weer even om kunnen ruilen voor wat koude exemplaren, zodat we ze toch koel aan konden bieden.

v6-154-24v6-154-37We hebben samen eerst een paar dagen in Saigon doorgebracht. Veel op terrasjes gezeten, gezellig bijgekletst en lekker gegeten. Ondertussen hebben we ook nog even een visum voor Cambodja geregeld bij het consulaat. Dat ging erg soepel. ‘s Morgens het paspoort brengen en ‘s middags weer ophalen. Vervolgens hebben we een aantal dagen samen door de Mekong-delta gefietst. De Mekong is een van de ‘s-werelds grootste rivieren, welke begint op het Tibetaanse plateau en dan 4.500 km door China, Birma, Laos, Cambodja en Vietnam stroomt naar de Zuid-Chinese zee. Vanaf Cambodja splitst de rivier zich  in verschillende zijvieren. Met alle andere rivieren en kanalen betekent dit dat je veel langs rivieren fietst, ontelbare bruggen over gaat en veel ferry’s moet pakken. Uiteraard stond er geregeld vis bij ons op het menu. De mensen zijn erg vriendelijk hier. De hele dag hoor je “hello” en zwaaien ze naar je. Op het einde van een fietsdag in de hitte kan dat groeten erg vermoeiend worden.

v6-154-26De wegen in Vietnam barsten uit hun voegen van de vele brommers. Saigon heeft 7 miljoen inwoners en drie miljoen brommers. Al die brommerrijders willen ons laten weten dat ze ook een toeter hebben. Soms wordt je er bijna gek van. Overigens zijn de verkeersregels hier erg simpel. Het grootste gaat altijd voor. Dit betekent dus dat de bus voor de vrachtauto gaat. De vrachtauto voor de auto. De auto voor de brommer etc. Wij hebben alleen voorrang op de voetgangers.

v6-154-44v6-155-10Samen met Leo en Annette hebben we ook nog een boottocht gemaakt op de, naar onze mening, langzaamste boot van de hele Mekong-Delta. We vertrokken om 07.00 uur om de floating- markets te gaan bekijken in twee verschillende plaatsen.

Al die verkopers en restaurantjes op het water waren erg leuk om te zien. De hele tocht voor die paar kilometer duurde echter tot 14.30 uur. Een hele zit hoor. We hebben inmiddels weer afscheid van Leo en Annette genomen, die nog naar Dalat en Nha Trang fietsen. Wij zijn van plan om zondag vanuit Saigon weer verder te fietsen. In twee of drie dagen fietsen we dan naar de grens met Cambodja en nog eens twee dagen naar Phnom Penh.


5 februari 2003, Siem Reap (Cambodja)

We zitten nu al weer een paar dagen in Siem Reap in Cambodja. Sinds begin januari zit er weinig verandering in het weer hier. Iedere dag weer een blauwe lucht met een mooi zonnetje en rond de 30 graden. Dat verveelt ons trouwens helemaal niet.

ca7-156-04ca7-155-44Op 19 januari zijn we vertrokken uit Saigon. Eerst zijn we naar Cu Chi gefietst waar we het tunnelstelsel van de Vietcong in de oorlog met de imperialist US hebben bekeken. Dit was erg indrukwekkend. De ondergrondse tunnels strekten zich uit over een afstand van wel 250 km. van Saigon tot de Cambodjaanse grens. Er waren ondergrondse hospitaals, keukens en vergaderruimten. De tunnels zijn echter door en voor Vietnamezen gemaakt zodat wij Westerlingen er niet of nauwelijks in of door kunnen. Echter ze hebben op een aantal plaatsen een paar aanpassingen gemaakt zodat de toeristen er ook enigszins in kunnen. Rob heeft er een aantal meters doorgekropen met als resultaat twee dagen spierpijn in de bovenbenen.

Ook zijn we nog naar een oorlogsmuseum geweest waar onder andere foto’s te zien waren van de oorlog tegen de Amerikanen en de gevolgen daarvan. Met name de foto’s van de gevolgen van het besproeien met 72 miljoen liter ontbladeringsmiddel Agent Orange waren verschrikkelijk. Zelfs nu nog worden er misvormde baby’s geboren doordat de Amerikanen destijds dit middel hebben gebruikt.

ca7-158-28ca7-156-19Vervolgens zijn we richting Cambodja gefietst. We hadden aan de grens nog wat problemen verwacht met de hier zeer corrupte politie en beambten, maar we zijn zonder steekpenningen te hoeven betalen toch de grens over gekomen. Het contrast met Vietnam was meteen enorm. De highway 1 van Saigon naar Phnom Penh veranderde na de grens van een gladde asfaltweg in een brede zandweg met veel gaten, kuilen en stenen. Al het verkeer ging links en rechts over de weg om maar de meeste gaten en kuilen te ontwijken. Voor ons was het vooral stof happen.

ca7-156-36De huizen werden weer hutjes (van leem en riet) en het landschap veranderde van groen naar geel. In Vietnam hebben ze de irrigatie al helemaal onder de knie, terwijl ze daar in Cambodja nog niet zo ver mee zijn.

Na een aantal zeer eenvoudige en sobere “hotelletjes” hebben we in Phnom Penh een hotel met een zwembad gevonden. We zijn hier vijf dagen gebleven zodat we alle stof weer van ons af konden spoelen. De hoofdstad Phnom Penh is eigenlijk een groot en gezellig dorp met twee grote boulevards en voor de rest veel zandwegen.

Er zijn hier ook honderden hulporganisaties, op allerlei gebied, aanwezig om de Cambodjanen te helpen het land weer op te bouwen na de gevolgen van het Pol Pot (brother number one) regime, de Khmer Rouge en de burgeroorlog.

In de jaren 1975 tot en met 1979 heeft hier de grootste genocide ter wereld plaatsgevonden met naar schatting 2,5 miljoen dodelijke slachtoffers. Het is onvoorstelbaar dat hier, tot op de dag van vandaag, nog nooit iemand voor berecht is. Er zitten zelfs nog handlangers van Pol Pot in de huidige regering.

We hebben hier het kamp S21 bezocht waar gruwelijke martelingen hebben plaatsgevonden en zijn naar de “Killing Fields” geweest waar enorm veel massagraven zijn en waar een monument is opgericht met de opgegraven schedels en beenderen van de slachtoffers. Deze bezoeken waren niet prettig maar wel nodig om een indruk te krijgen van wat de mensen hier in de zeer recente geschiedenis allemaal hebben meegemaakt.

ca7-156-18ca7-156-44Tijdens onze fietstocht zien we veel voor ons ongebruikelijke vervoermiddelen. De brommer (125 cc) met aanhanger is hier bijvoorbeeld zeer populair. Deze wordt gebruikt als taxi waarbij er met gemak 20 mensen in de aanhanger kunnen. In een kleine personenauto kunnen hier met gemak 13 mensen: 4 voor, 6 achter en 3 in de kofferruimte met openstaande deksel. Ook hebben we gelezen dat alcohol in het verkeer een probleem is hier. Echter er zijn nog geen veroordelingen geweest omdat er in heel Cambodja nog geen apparatuur is om het promillage vast te stellen.

ca7-157-13Hadden we in Vietnam nog de langzaamste motorboot, in Cambodja hebben we de snelste gevonden. Vanuit Battambang zijn we met een supersnelle speedboot (200 pk) over een kronkelende rivier en het Tonle Sap meer naar Siem Reap “gevlogen”. Miami Vice (wie kent die serie nog?) was hierbij vergeleken kinderspel. Door de golfslag van de speedboot werd het hele leven langs de rivier ontregeld. Bootjes sloegen om en veel boze mensen aan de kant en in het water.

Vanuit Siem Reap hebben we een groot aantal tempels bezocht die hier in de omgeving liggen. De meesten dateren uit de 9e tot de 11e eeuw. Sommigen zijn nog in zeer goede staat terwijl anderen regelrechte ruines zijn. De bekendste tempel is Angkor Wat, het grootste religieuze bouwwerk ter wereld.

Hier is vorige week ook het tumult over ontstaan tussen Thailand en Cambodja. Een of andere soapster, een Thaise Katja Schuurman, heeft gezegd dat Angkor Wat bij Thailand zou moeten horen. Dit is de Cambodjanen in het verkeerde keelgat geschoten omdat deze tempel hun nationale trots is. De Angkor Wat staat zelfs op de nationale vlag. Het gevolg was dat de Thaise ambassade en diverse Thaise bedrijven in Phnom Penh in brand zijn gestoken. Ook was er een dode te betreuren. Daaropvolgend is de grens tussen beide landen gesloten. We hoorden dat er mogelijk alleen toeristen doorgelaten worden en dat komt goed uit want volgende week gaan wij over die grens naar Thailand. Dus we hopen maar dat het dan goed gaat.

Gedurende drie dagen hebben we hier van zonsopgang tot zonsondergang de vele tempels bekeken. We hebben nu beiden een lichte “tempel burn-out”. Na een dag bij het zwembad van ons hotel gaat het gelukkig alweer de goede kant op, voorlopig kunnen we echter geen tempel meer zien.

ca7-157-51

Morgen gaan we verder met onze tocht over de stoffige wegen en de sobere hotelletjes richting Thailand. Van daaruit berichten we wel weer over onze belevenissen van deze voor ons fantastische reis.


3 maart 2003, Chumpon (Thailand)

We zijn inmiddels al weer zo’n drie weken in Thailand (het vroegere Siam). Het weer is hier nog steeds uitstekend, iedere dag zon, zo’n 35 graden en sinds 26 december hebben we al geen regen meer gehad. Dit bevalt ons toch beter dan die winters in Nederland! Na onze tempel burn-out in Cambodja hebben we de cultuur op een wat lager pitje, doch daarentegen de zwembaden op een wat hoger pitje gezet.
th8-158-19th8-158-20Donderdag 6 februari zijn we vanuit Siem Reap in Cambodja in drie dagen naar de grens met Thailand gefietst. Onderweg hebben we nog een silk-farm bezocht waar we het hele proces van rupsje, cocon, zijdespinnen tot eindproduct (jurken, blouses, kleedjes etc.) hebben bekeken. Erg arbeidsintensief allemaal maar erg interessant.
Via wat zeer simpele “hotelletjes” (geen douche/wc  maar een gat in de grond en mandi in de tuin) en veel stoffige en slechte wegen kwamen we uiteindelijk bij de grens met Thailand. Die dag was ook net de grens voor de Cambodjanen weer opengesteld, na het incident met betrekking tot de Angkor Wat, zodat het er een drukte van jewelste was compleet met verschillende TV cameraploegen.

Na al het gehobbel in Cambodja was het oog van het frame waaraan de bagagedrager bevestigd zit bij de fiets van Rob afgebroken. Het mooie in deze landen is dat ze overal langs de kant van de weg zitten te lassen. Dus op zondagmorgen vroeg even door het dorp gereden en met een kwartiertje was het probleem weer verholpen .

Nadat we in Australië links van de weg reden, in China rechts, in Hongkong links, in Vietnam rechts, in Cambodja links en rechts, moesten we in Thailand weer links rijden. Zeer afwisselend toch dat fietsen.
Tien jaar geleden waren we ook in Thailand maar sindsdien is het land wat betreft de economische ontwikkelingen erg vooruitgegaan. Inmiddels zijn er strakke asfaltwegen, goede hotels, schone restaurants en goede winkels met, niet onbelangrijk, gekoelde drankjes. Eigenlijk probleemloos fietsen dus hier. En voor ons Nederlanders ook niet onbelangrijk, de prijzen zijn nauwelijks gestegen. Thailand is een erg goedkoop land gebleven.

th8-159-23th8-158-41In de nabijheid van Bangkok werd het uiteraard wel steeds drukker op de zes- en achtbaanwegen maar er was steeds een brede vluchtstrook waar we relatief veilig konden fietsen. Bangkok is qua oppervlakte ongeveer zo groot als de provincie Overijssel. Toen we het bord “Welcome in Bangkok” bij het begin van de bebouwde kom tegen kwamen moesten we nog 60 km. fietsen tot in het centrum waar ons hotel zich bevond. We hebben in Bangkok weer hetzelfde hotel genomen dan 10 jaar geleden en zijn daar een week gebleven.

We hebben de belangrijkste bezienswaardigheden zoals de Grand Palace, Wat Pho en Wat Arun (toch weer tempels) nog een keer bezocht en zijn daarnaast ook nog naar de Floating Market geweest. Hier gebeurt alle handel in roeibootjes door vrouwen (mannen zie je er niet) wat een erg leuk en kleurrijk gezicht is.

Ook zijn we in Bangkok uiteraard naar de Pat Pong-wijk geweest, waar mooie meisjes in zééér luchtige kleding in de barretjes op een podium staan te dansen. Ze hebben een nummertje op de tanga zitten voor het geval je er een uit zou willen zoeken. Ook is er in deze wijk een gigantische markt waar je allemaal copy’s  kunt kopen van bekende merken (horloges, kleding, zonnebrillen, boeken, cd’s etc.). Lucie loopt inmiddels heel trots met een Cartier-horloge om haar pols.

Vanuit Bangkok zijn we verder naar het zuiden gefietst richting Phuket. De route loopt grotendeels langs de kust zodat we geregeld door leuke vissersdorpjes en langs verlaten stranden fietsen. We zijn ook nog twee dagen in Cha-am geweest, dat is het Zeddam van Thailand. Voor niet-ingewijden, dit is een plaats met veel hotels en zeer veel toeristen met een hoog 65+ gehalte. Hier hebben we beiden nog een cursus gevolgd (ja, we zitten niet stil) welke uiteindelijk is gehonoreerd met een diploma! Het was wel even afzien maar het resultaat was er naar. We hebben de klaargemaakte culinaire wonderen tijdens de cursus “Thai cuisine” ook nog zelf opgegeten.

th8-159-43th8-159-48We fietsen nu ook veel langs rubber- en kokosplantages. Vooral die kokosplantages zijn soms erg leuk. Ze gebruiken hier apen aan een touwtje die in de palmboom klimmen en de rijpe kokosnoten naar beneden gooien.
‘s-Morgens zie je dan al bromfietsers met een aapje voor- of achterop de brommer op weg naar hun werk. Als we stoppen bij een familie die de kokosnoten voor hun huis verder verwerken krijgen we vaak een verse noot aangeboden om te drinken. En dat is lekker!

We zitten nu een paar dagen in een bungalow in het Cabana Beach Resort in Chumpon. Ze hebben hier 25 bungalows en 108 hotelkamers en zowaar een computer. Na lang wachten konden wij deze gelukkig ook even gebruiken zodat jullie weer helemaal op de hoogte zijn.

 
23 maart 2003, Phuket (Thailand)

De laatste weken van onze reis hebben we het rustig aan gedaan. De fietsafstand tot Phuket was niet meer zo ver. We hadden goede accommodaties langs de kust van Thailand met bijna altijd een zwembad, palmenstranden en een lekker zonnetje. Dus was kan men zich nog meer wensen. Ja, wat koude biertjes en wijntjes maar ook daar ontbrak het gelukkig niet aan. Het was allemaal lekker relaxed.

th9-160-27th9-160-28Als Nederlander mag je in Thailand 30 dagen verblijven zonder visum. We wisten vooraf niet hoe lang we zouden blijven maar we dachten dat we de termijn van 30 dagen in Bangkok zouden kunnen verlengen. Dit kon echter, afhankelijk van de betreffende beambte, 5 tot 10 dagen en wij bleven totaal 45 dagen. We moesten dus tussentijds het land even uit anders zouden we illegaal in Thailand zijn. Je kunt achteraf op het vliegveld wel een boete betalen voor de overschreden dagen maar als je dan tussentijds een keer aangehouden wordt door de politie pakken ze je op!  Via via hoorden we dat je in Ranong, een Thaise grensplaats waar wij toevallig na zo’n vier weken toch doorfietsten, met een bootje over kon varen naar Birma. Wij dus eerst met een songthaew (pick-up auto) naar het haventje in Ranong. Eerst even naar de Thaise douane om een stempel voor vertrek te halen. Een bootje geregeld en in 20 minuten naar het “Immigration Office” in Birma gevaren. Dit office was een hutje op palen op een eilandje voor de kust. De douanebeambten waren zeer casual gekleed, een broek met daarop alleen een wit hemdje. We hebben 5 US $ betaald voor een dagpas, zodat je Birma zonder visum 1 dag in kunt,  daarna kregen we een stempel voor binnenkomst in ons paspoort. Vervolgens zijn we naar een andere douanepost gevaren en kregen alvast weer een stempel voor vertrek uit Birma en konden toen het land in. Daar hebben we een uurtje rondgelopen op de lokale markt, iets gedronken en vervolgens weer met het bootje naar Thailand waar we twee uur later weer bij diezelfde douanebeambte stonden maar nu voor een stempel voor binnenkomst zodat we weer 30 dagen in Thailand konden blijven.

th9-161-43De laatste twaalf dagen hebben we op het alom bekende eiland Phuket doorgebracht. Eerst drie dagen in het noorden aan het rustige Nai Yang Beach. Hier hebben we beiden nog een motorbike (125cc) gehuurd. Vooral het “beklimmen” van de heuvels was erg leuk. Even een beetje gas erbij en je was weer boven. Vervolgens zijn we de laatste dagen neergestreken in het zeer toeristische Patong Beach. Hier zijn honderden hotels, restaurants, barretjes, souvenirwinkeltjes en verder alles wat je als toerist maar kunt wensen.
We zien hier bijvoorbeeld erg veel Europese mannen op leeftijd met een jong Thais meisje (of jongen) aan de arm rondlopen. Er is hier zelfs een Nederlandse kroeg “Old Dutch” waar we geregeld even de Telegraaf gaan lezen. Dit is de eerste keer dat we in een half jaar een Nederlandse krant lezen! Ook de Irish Pub met live music is erg leuk.

th9-161-28Vanuit Patong hebben we ook nog een aantal excursies gemaakt. Een touroperator organiseerde een dagtocht naar de tropische Phi-Phi Islands.

De slogan van de operator was: “Better a bad day on the beach, than a good day in the office”. Op de een of andere manier sprak ons dat wel aan dus zijn we maar meegegaan. Het was een flitsende dag. Eerst 45 minuten met een supersnelle speedboot (2x 200pk) naar de eilanden, daar konden we zwemmen bij een “verlaten” strand (met 100 andere toeristen!) waar overigens de film “The Beach” met Leonardo di Caprio is opgenomen. Daarna, hup weer in de boot en daarna snorkelen, hup weer in de boot en een grot bekeken, hup weer in de boot en naar een strandje waar kano’s klaar lagen om zelf op zee te gaan kanoën. Daarna hup weer in de boot en op weer een ander gedeelte van het eiland lunchen, hup weer in de boot en snorkelen, hup weer in de boot en zwemmen en eindelijk even relaxen (daar waren we inmiddels ook wel aan toe) op weer een ander leuk strandje. Ja, je bent “jong” en je wilt wat!

th9-161-18We zijn ook nog naar het theater van het Simon Cabaret geweest. We hebben een schitterende voorstelling gezien met allemaal zeer attractieve jonge vrouwen in prachtige gewaden met veel zang en dans. Echter aan de voorstelling deden alleen maar mannen mee!

th9-161-40Het waren allemaal travestieten en transseksuelen. Je kon het verschil beslist niet zien, behalve Lucie (geloof het of niet) zij zag het aan de knieën! Volgens Lucie hadden deze “vrouwen” allemaal erg hoekige knieën. Als Rob nu hier op straat een mooie vrouw ziet lopen (geloof het of niet) kijkt hij eerst naar de knieën!

Verder zijn we nog met een longtailboat door het Ao Phang Nga National Park gevaren met veel karstgebergte en mangrovebossen. Hier zijn we ook naar James Bond Island geweest. Dit onbewoonde eiland hebben ze zo genoemd omdat hier destijds filmopnamen zijn gemaakt voor de film “The Man with The Golden Gun” met Roger Moore.

Maar helaas aan alles komt een eind en we zijn blij dat we geen gezondheidsproblemen hebben gehad  tijdens deze reis. Ook de fietsen hebben zich kranig gehouden. Geen enkele lekke band over een afstand van ruim 6.200 km.! Slechts drie spaakbreuken en een afgebroken frameoog waren de enige mankementen die we echter snel weer hadden opgelost. En dan te bedenken over welke verschrikkelijk slechte wegen in Cambodja en dirt-roads we in Australië gefietst hebben. In Nederland zullen we er wel weer even aan moeten wennen dat we niet meer de hele dag uitbundig worden toegezwaaid, toegeroepen en begroet zullen worden. Al viel het na een lange fietsdag niet altijd mee om terug te zwaaien en hello te roepen, het bleef steeds erg leuk.

th9-161-48We stellen het zeer op prijs dat onze beide werkgevers ons in de gelegenheid hebben gesteld om een half jaar verlof te nemen om deze reis te kunnen maken. Ook willen we iedereen hartelijk bedanken voor de mailtjes die we steeds weer onderweg mochten ontvangen. Het was erg fijn om onderweg op de hoogte te zijn van de zowel prettige als minder prettige berichten vanuit onze directe omgeving in Nederland.

De verwachtingen die we vooraf van deze reis hadden zijn meer dan overtroffen.
In Australië hebben we genoten van de prachtige natuur in de Grampians, de Great Ocean Road en de verlaten Snowy Mountains. De kangoeroes, de koala’s en de vele kleurrijke vogels die we onderweg zagen waren zeer bijzonder. Sydney met onder andere de Harbour Bridge en het Opera House is een onvergetelijke stad.

In China waren we fietser tussen de duizenden andere fietsers. De taalproblemen zorgden telkens weer voor leuke situaties met de vriendelijke Chinezen. Culinair was China geweldig. Helaas hadden we het weer niet altijd mee. Het was soms erg koud en naar onze zin viel er teveel regen. Hong Kong was ook een hoogtepunt met alle wolkenkrabbers, shopping malls en havens.

In Vietnam bekeken we het leven op en langs de vele rivieren in de Mekong Delta. We zagen vissers aan het werk en hebben de floating markets bezocht. In Saigon werden we overweldigd door de vele brommers. We kwamen onder de indruk van de gebeurtenissen tijdens de oorlog tegen de Amerikanen in de musea en de Cu-Chi tunnels.
Cambodja was bijzonder door de slechte wegen en het stof happen maar ook door de uitzonderlijke vriendelijkheid van de bevolking. Dit was echt hartverwarmend. Phnom Penh was een aangenaam groot dorp waar we o.a. de verschrikkingen van het Pol Pot regime hebben bekeken in de musea. In Siem Reap hebben de vele tempels zoals de Angkor Wat, Angkor Thom en Bayon erg veel indruk op ons gemaakt.

Thailand tenslotte was een genot met al die goede accommodaties, zwembaden, palmenstranden en ook erg vriendelijke bevolking. Bangkok met de vele bezienswaardigheden was ook zeer de moeite waard. Op het toeristische eiland Phuket hebben we uiteindelijk deze reis uitermate relaxed kunnen afsluiten.

Al met al hebben we een fantastische en onvergetelijke reis gehad en hopen we woensdag 26 maart weer veilig in Nederland aan te komen.

th9-161-49