06-10-2006 Kyoto (Japan)

Yokoso! Japan (Welcome to Japan!)

Zaterdag 9 september fietsen we in Qingdao naar de haven. Vlak voor we daar aankomen, gaan we voor de laatste keer “Chinees” lunchen, we eten een Big Mac met frites bij McDonalds!

De douaneformaliteiten verlopen soepel en we mogen onder escorte over het haventerrein naar de boot fietsen. De Utopia-2 is een luxe ferry en wanneer we aan boord komen worden we verwelkomd door Alex, die zich opwerpt als onze PA (Personal Assistant).  Hij laat ons de vierpersoonshut zien, die voor ons tweetjes is, het restaurant, de winkel en de verschillende automaten die overal staan. De boot is Japans en het valt ons meteen op hoe schoon en netjes alles is. Door de luidsprekers wordt alles in twee talen omgeroepen: in het Chinees en in het Japans. Daar schieten we dus niets mee op maar….. wij hebben Alex. Telkens als er een boodschap is omgeroepen gaat in onze hut de telefoon en vertelt Alex bijvoorbeeld dat het restaurant geopend is. Als we hem bedanken zegt hij: “It’s my pleasure.” En dat zullen we nog vaak horen deze twee dagen.  

We maken aan boord kennis met een Japans meisje, dat vijf weken heeft rondgereisd in Finland, Rusland, Mongolië en China en nu naar huis gaat. Wanneer de ferry de haven van Shimonoseki binnenvaart staan we samen met haar aan dek en zegt ze “Welcome to Japan.” We gaan naar de hut om onze tassen te pakken en de telefoon gaat, Alex vraagt of we naar de lobby willen komen om de temperatuur te laten opnemen. Iedere passagier moet getemperatuurd worden alvorens hij van boord mag. Gelukkig is onze temperatuur normaal en kunnen we voet aan Japanse wal zetten. We nemen afscheid van Alex en bedanken hem voor de goede zorgen en hij zegt voor de laatste keer: “Oh, it’s my pleasure.” We mogen hier niet zelf over het haventerrein fietsen maar gaan met een bus naar de aankomsthal, waar onze fietsen ons al staan op te wachten. Ook hier verlopen de douaneformaliteiten soepel. Japan is voor ons een van de weinige landen waar we geen visum voor nodig hebben. Er worden ons enkele vragen gesteld en daarna krijgen we een sticker in ons paspoort, waarmee we 90 dagen in Japan mogen blijven. 

018-tempel-shimonosekiTijdens onze voorbereidingen voor Japan hebben we gelezen dat Japan best een duur land is. De drie duurste zaken voor een reiziger zijn de accommodaties, de restaurants en het transport. Wij hebben onze tent, onze kookspullen en onze fietsen, dus om de kosten een beetje binnen de perken te houden willen we veel gaan kamperen en zelf koken.
We hebben via Internet een mooie fietsroute in Japan gevonden, die is gemaakt door een aantal enthousiaste Japanners die over de hele wereld gefietst hebben en vinden dat er eigenlijk maar weinig buitenlanders in Japan komen fietsen. Ze willen de fietsers die voor het eerst naar Japan komen de mooiste stukjes van hun land laten zien en dus gaat de route langs interessante bezienswaardigheden, historische steden en prachtige natuurlandschappen.

018-kenji-en-robOp 12 september (dag 500 van onze reis) vertrekken we uit Shimonoseki. We ontbijten in een parkje waar we ook gekampeerd hebben en als we de ontbijtboel willen opruimen, komt er een motorrijder aan. Het is Kenji, hij reist twee maanden met de motor door Japan. We hebben nog een boterham over en er zit nog wat pindakaas in de pot, we zetten koffie voor hem en praten over onze reiservaringen. Hij woont dichtbij Tokyo en tegen de tijd dat wij daar aankomen is hij wel weer thuis en hierbij nodigt hij ons uit om dan bij hem te logeren. We wisselen onze emailadressen uit, krijgen zijn telefoonnummer, wensen elkaar een goede reis en nemen afscheid.                                      

018-fietsen-bij-automatenIn Japan staan overal automaten met van alles en nog wat. In de meeste automaten die wij zien, zitten warme en koude dranken. Er staan ruim 5,5 miljoen automaten in Japan, dus iedere dag rijden we er tientallen voorbij.

Japan bestaat uit 4 grote en zo’n 3.900 kleine eilanden. We hebben een Japanstalige en een Engelstalige kaart waar we de route goed op kunnen rijden. Op deze kaarten staan ook de campings aangegeven maar we komen er al snel achter dat veel campings niet meer bestaan of dat het gewoon recreatieparken zijn. We hebben gelezen dat je in Japan bijna overal mag wildkamperen als je de tent aan het eind van de middag opzet en ‘s morgens vroeg weer afbreekt.   

018-tempel-hagiIn Hagi gaan we naar het Tourist Center om te informeren naar een camping. Daar zeggen ze ons dat de camping er niet meer is maar als we het niet verder vertellen, we er wel naar toe kunnen om onze tent op die plek neer te zetten maar “It’s a secret” fluisteren ze ons toe. We fietsen door het mooie stadje met veel witte Samurai-huizen en bezoeken de Enseji Tempel. Vlak voordat we naar (de niet meer bestaande) camping fietsen, vullen we onze bidons en waterzakken met water. Dat is hier wel makkelijk, we kunnen sinds lange tijd weer gewoon water uit de kraan drinken. In Japan heb je op veel plaatsen openbare toiletten die altijd brandschoon zijn, overal hangt toiletpapier en af en toe tref je zelfs toiletten met allerlei toeters en bellen. Wil je een muziekje of niet? Wil je een warme of een koude (traploos instelbaar) Wc-bril? Wil je na ‘de boodschap’ wel of geen douche? Verder zitten er soms nog meer mogelijkheden op die we nog niet geprobeerd hebben.                                      

018-schoolmeisjes-hagiDe fietspaden in Japan zijn niet geweldig, het zijn soms net hindernisbanen, dan liggen ze rechts van de wegen en even verder weer links van de weg. We moeten slalom om paaltjes fietsen en er zijn veel in- en uitritten, op- en afritten waar je telkens stoepje op en stoepje af moet rijden. De automobilisten zijn echter zeer correct, ze kijken links en rechts en stoppen zelfs voor ons! Dat zijn we niet meer gewend. De Japanners zijn sowieso een uiterst vriendelijk, beleefd en behulpzaam volkje. Ze zwaaien niet maar ze glimlachen, knikken en buigen naar ons. Wij zitten nu dus hele dagen glimlachend, knikkend en buigend op de fiets. Het geeft ons zo’n Alexander en Maxima gevoel.

Omdat de camping in Nichihara op een heuvel ligt en we niet weten of deze wel open is en of we er anders water kunnen krijgen, gaan we bij de politie informeren. De agent belt de camping en deelt ons mee dat we er naar toe kunnen. Omdat de weg er naar toe lastig te vinden is, pakt hij zijn helm en zijn motor en rijdt met ons door de stad. Onderaan een steil bergweggetje beduidt hij ons dat we hier naar boven moeten en hij rijdt terug naar het bureau. Over vriendelijk en behulpzaam gesproken….

018-castletower-hiroshimaIn de stromende regen komen we in Hiroshima aan en gaan op zoek naar accommodatie. We komen terecht bij een Ryokan, dat is een soort pension. We krijgen een kleine kamer met tatami-matjes op de vloer, twee futons die we uit moeten rollen om op te slapen en er liggen twee kimono’s klaar. Wanneer wij met onze dertien tassen daar ook nog bij moeten is het kamertje propvol. 

018-childrens-peace-memOp 6 augustus 1945 is op Hiroshima de eerste atoombom gevallen. Er vielen 200.000 doden en gewonden en alle gebouwen in de wijde omgeving werden verwoest. In de loop der jaren overlijdt er nog een groot aantal mensen als gevolg van de straling destijds. In het Peace Memorial Park staan verschillende monumenten voor de vele slachtoffers.

Toen bij de tienjarige Sadako leukemie werd geconstateerd, besloot ze 1.000 papieren kraanvogels te vouwen (dit is een oud Japans gebruik om een wens uit te laten komen). Sadako was ervan overtuigd dat wanneer ze het aantal van 1.000 zou halen, ze beter zou worden, Ze stierf echter voor ze haar doel bereikte en haar klasgenootjes hebben de rest gevouwen. Tot op de dag van vandaag worden er door scholieren in heel Japan kraanvogels gevouwen en opgestuurd naar Hiroshima als teken voor hun wens van vrede. De aaneengeregen papieren vogels worden opgehangen in vitrines bij het Children’s Peace Memorial. 

018-abomb-dome-nacht018-abomb-dome-dagNet buiten het Peace Memorial Park staat de A-Bomb Dome, dit is de ruïne van de vroegere handelskamer. Men heeft deze bouwval laten staan als symbool van de verwoesting. Dat een gedeelte van dit gebouw destijds als enige is blijven staan komt waarschijnlijk omdat de atoombom precies 700 meter boven deze plek is ontploft.  In de reisgids staat een nachtfoto van het gebouw waar het groen verlicht is. Wanneer wij er ‘s avonds naar toe gaan is het jammer genoeg amper verlicht. We maken toch maar een foto en ontdekken tot onze verbazing dat ook wij een groen verlicht gebouw op de foto hebben staan…..                                                      

We blijven een dag langer in Hiroshima omdat er een tyfoon aan komt. De vrouw van de Ryokan raadt ons af om verder te fietsen. We zien op TV dat er al veel schade is aangericht op het eiland Kuyshu. Op het laatste moment wijkt de tyfoon af en gaat westelijk langs Hiroshima. We krijgen er nog iets van mee want ‘s nachts stormt het enorm en zijn we blij dat we niet in ons tentje liggen.

018-rob-op-de-fietsVanuit Hiroshima fietsen we over de kustweg naar Onomichi, waar we beginnen aan een 80 kilometerlange speciale fietsroute “fietsen op de zee” geheten. Van het hoofdeiland Honshu gaan we via acht bruggen en zeven eilanden naar het grote eiland Shikoku. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, temperatuur 25 graden, glad fietspad, mooie uitzichten…….Dit is het! Geweldig mooi fietsen.                                      

018-zonsopkomst-brugOp een van de eilanden vinden we een camping waar we weer de enige gasten zijn. We zetten onze tent boven op een heuvel op een overdekt platform, compleet met tafels en stoelen en een geweldig uitzicht. We blijven er een paar dagen om te lezen, Rob poetst de fietsen, Lucie doet de was en we bekijken de zonsopkomst, de voorbij varende schepen en de zonsondergang. We krijgen slechts een keer bezoek van een viertal Japanners die ‘s middags het mooie uitzicht komen schilderen. Een van hen kent Holland en schetst een molen op papier. Lucie geeft hem een ansichtkaart van Holland met een molen, bruggen en tulpen, waarmee hij erg in zijn sas is.  Daarop bladert hij in zijn collectie en geeft Lucie een aquarel van een Japans landschap. Dat is een goede ruil, al vragen we ons af hoe we deze ongeschonden in de fietstassen meekrijgen. 

018-brug-met-fietsenWe fietsen verder over de eilanden en komen zowaar weer eens Nederlandse fietsers tegen. Het zijn Ad en Mirjam uit Purmerend, die dezelfde fietsroute door Japan van Internet geplukt hebben. Ze hebben echter maar een maand voor de route van zo’n 2.000 kilometer, dus ze willen hier en daar wat afsnijden of de trein nemen. Dat geeft ons weer eens dat lekkere gevoel van vrijheid Het maakt ons niet uit wanneer we Tokyo binnenfietsen.

Op het eiland Shikoku fietsen we twee dagen voornamelijk langs de kust, bezoeken wat tempels en staan met ons tentje op leuke plekken. Met een veerboot hoppen we over naar Shodoshima Island. Dit eiland heeft een mediterraan klimaat, er staat een Griekse molen, er groeien olijven en het heeft zelfs het Griekse eiland Milos als zustereiland. We fietsen door de bergen en gaan een stuk van 3,5 kilometer zigzaggend over de weg omdat het stijgingspercentage 18% is. In onze reisgids hebben we gelezen dat op Shodoshima de Dutch Pancake Camping ligt (zie website). Daar willen we natuurlijk wel even naar toe en na een supersnelle afdaling komen we terecht bij Michel Habets, zijn Japanse vrouw Mio, hun zoon Yuusuke (13) en dochter Saaya (4). Michel is een gemoedelijke Limburger die twintig jaar geleden Nederland heeft verlaten om te gaan reizen. Na een paar jaar ontmoet hij Mio in Nieuw Zeeland en reizen ze samen verder. Vijftien jaar geleden zijn ze in Japan gaan wonen en zo’n zeven jaar geleden hebben ze op dit eiland een stuk grond gekocht met als doel een camping te beginnen.                                      

018-dutch-pancake-campingMichel heeft in de loop der jaren eigenhandig een Veluwse boerderijwoning met windmolen gebouwd, alleen de wieken ontbreken nog. Ook is hij volop bezig met het afbouwen van het restaurant: nog geen pannenkoeken dus! We zijn de enige gasten en vinden een mooi plekje voor onze tent met uitzicht op zee. Dichtbij is een onsen (hotspring) complex waar we gratis kunnen internetten. Het is voor ons nog wel eens lastig om te internetten in Japan omdat er hier niet zoveel internetcafe’s zijn. We besluiten om maar een paar dagen op de camping te blijven. Michel geeft ons de volgende dag een rondleiding over de camping langs alle018-fam-habets gebouwen. Indrukwekkend om te zien wat hij er allemaal van gemaakt heeft en welke plannen hij nog heeft. Daarna pakken we de fiets en gaan naar Eigamura. Dit is een dorpje dat gebouwd is als filmdecor voor de meest geprezen Japanse film “Twenty-Four Eyes”. De film gaat over een lerares en haar twaalf leerlingen (24 ogen) en volgt hun leven op Shodoshima Island vanaf de jaren twintig tot na de Tweede wereldoorlog. We hebben gelukkig het verhaal gelezen dus we kunnen het redelijk volgen. Het bezichtigen van het dorp is ook leuk omdat we nu alle gebouwen en vervoermiddelen uit de film terugzien. Als we terugfietsen naar de camping bezoeken we nog het Soy-sauce Museum en dat levert weer extra bagage op: twee flesjes soja-saus (die bij de entreeprijs inbegrepen waren). Aan het eind van de middag gaan we op de Dutch Pancake Camping bij onze tent zelf pannenkoeken bakken, daar hadden we ons hier immers zo op verheugd!

018-lucie-op-de-fietsNa een dag wat luieren, wassen en internetten gaan we ‘s avonds met Michel naar Engelse les. Hij geeft iedere avond op verschillende plaatsen op het eiland les aan Japanners. Deze avond heeft hij drie leerlingen en eerst stelt iedereen zich aan elkaar voor. Michel heeft de routekaartjes van onze website uitgeprint en we018-himeji-castle praten met z’n allen over onze fietsreis. Vervolgens vertellen zij wat van de Japanse gewoonten, gebruiken en plannen voor de toekomst. Wij vinden het een interessante avond. Na een paar leuke dagen nemen we afscheid van Michel en zijn familie en gaan met de ferry naar Himeji op het hoofdeiland Honshu. Volgens de reisgids staat hier het mooiste kasteel van Japan. We wandelen er door een park naar toe en het ziet er echt prachtig uit. De hele constructie van het zes verdiepingen hoge gebouw is van hout. Van onder tot boven zien we gigantisch grote boomdikke balken. We beklimmen alle houten trappen en hebben op de bovenste verdieping een mooi uitzicht over het park en de stad. 

018-akashi-kaido-bridgeOp 30 september fietsen we van Himeji naar Kobe, waar in 1995 een grote aardbeving is geweest die het leven heeft gekost aan 6.000 mensen. De afstand is niet ver dus we kunnen het kalm aan doen. Wanneer we om 16.00 uur bij het Tourist Center naar accommodatie vragen blijkt dat in de hele stad alle hotels vol zitten omdat er dit weekend een sportevenement wordt gehouden. Dat valt even tegen, Lucie heeft haar verjaardag toch anders voorgesteld: leuk hotelletje, lekker uit eten, even de mail bekijken, maar dat alles zit er helaas niet in. We kopen twee flessen wijn, een paar bakjes Sushi’s en wat Japanse zoutjes en gaan op zoek naar een kampeerplek. We vinden een plek in een park waar op dat moment nog veel mensen wandelen. Iemand vraagt of we hier gaan kamperen en als we hem vertellen dat alle hotels vol zitten heeft hij waarschijnlijk spijt met ons. Even later komt hij terug met een kilo appels en een liter melk die hij in een winkel heeft gekocht. Omdat het in Japan al vroeg donker is, zitten we om 18.00 uur al in de tent en maken er een gezellige avond van. Om 20.30 uur is alles op en gaan we slapen.

018-umeda-sky-buildingVanuit Kobe is het niet zo ver meer naar Osaka. we komen nog langs de Akashi Kaikyo Bridge. Met een lengte van 3.910 meter is dit de langste hangbrug ter wereld. Het ziet er imposant 018-uitzicht-umeda-osakauit. In Osaka, een stad met 2,5 miljoen inwoners, nemen we een hotel voor een paar dagen. In een fotolab laten we onze diarolletjes van het laatste halfjaar ontwikkelen en zijn zeer tevreden over het resultaat. We maken een wandeling naar het kasteel door een mooie parkachtige omgeving maar het gebouw kan toch niet tippen aan de schoonheid van het kasteel in Himeji. Ook bekijken we de stad van boven uit de Twintower Umeda Sky Building.                                       

We winkelen wat, lopen door de trendy wijk America Mura met haar vele Amerikaans georiënteerde shops en bekijken vanaf een bankje de vele hippe jonge Japanners. In Osaka gaan we ook sinds lange tijd weer eens naar de kroeg. In de Irish Pub “The Blarney Stone” is live music. Vijf Japanners spelen zeer traditionele instrumentale Ierse muziek. Het is er gezellig, het bier en de wijn smaken goed en we hebben een leuke avond.

Donderdag 5 oktober gaan we verder richting Kyoto, de afstand is zo’n 50 kilometer en gaat bijna geheel door stedelijk gebied. In Kyoto bekijken we een mooie tempel en fietsen door naar het Tourist Center om een hotel te reserveren. Er staat een lange rij toeristen en volgens de dame achter de balie zitten alle hotels vol omdat de Japanners een lang weekend hebben in verband met een nationale feestdag op maandag. We gaan naar een reisbureau en daar kunnen ze nog een nacht voor ons boeken in het Holiday Inn. Dat doen we dus, maar het is wel een tegenvaller om zo kort in zo’n historische stad te zijn met 2.000 tempels. Gelukkig hebben we nog een mooie route in het vooruitzicht met veel bezienswaardigheden en bovendien de Japanse Alpen.

018-boeddhabeeldje