08-09-2006 Qingdao (China)

Van hier tot Tokyo

017-rob-sizzler-1958Met Rob’s verjaardag gaan we lunchen bij Sizzler’s. Dit is een van oorsprong Amerikaans restaurant dat, kan het toepasselijker, ook sinds 1958 bestaat. Er staat een geweldig saladebuffet opgesteld waar je voor drie euro per persoon onbeperkt van kunt eten. We gaan ons helemaal te buiten aan al dat lekkers. Eerst champignonsoep (dat is lang geleden) en daarna verschillende soorten salade en fruit.
“Zullen we nog een keer opscheppen?”
“Ik zit al best wel vol maar het is wel erg lekker.”
“Nou, zullen we dan van alles nog een klein beetje nemen……?”
We kunnen geen ‘pap’ meer zeggen. ‘s Avonds hebben we natuurlijk nog helemaal geen trek en we verzetten het verjaardagsdiner naar de volgende dag.

Telkens wanneer we een internetcafé bezoeken, zien we dat er veel reacties binnenkomen op onze aankomst in Beijing en voor Rob’s verjaardag. Het is voor ons fijn om te weten dat zoveel mensen ons via deze website volgen. En dat zoveel bekende en (voor ons) onbekende mensen een bericht in het gastenboek plaatsen of ons een mail sturen, vinden we hartstikke leuk. Bedankt allemaal! 

017-great-wall-lucieTen noorden van Beijing bezoeken we uiteraard de als wereldwonder beschouwde “Great Wall”. Als een stenen draak slingert het kolossale bouwwerk zich over steile bergen en door verlaten woestijnen van de Gele Zee in het oosten tot in het moslimgebied van de provincie Gansu in het westen. De lengte ervan is minstens 6.000 kilometer.

017-great-wallDe muur werd al in de 3e eeuw voor Christus aangelegd om de Chinezen, die van de akkerbouw leefden, te scheiden van de zwervende noordelijke stammen. Daarnaast had het een militaire functie, om de Han-Chinezen te beschermen tegen de gevreesde Hunnen en Mongolen. In de 15e eeuw werden de aarden wallen uitgebouwd met rotsblokken en bakstenen. Later raakte de muur in verval, vooral omdat de boeren uit de omgeving de stenen gebruikten als bouwmateriaal.
De toeristenindustrie heeft nu een aantal delen van de muur gered. Deze stukken zijn prachtig gerestaureerd en veelal omgeven met een heel circus van souvenirstalletjes, restaurants, kabelbanen, amusementsparken, etc. Wij bezoeken een wat minder toeristisch deel bij de plaats Mutianyu. Het is er rustig en we wandelen en klimmen kilometers over de muur zonder veel andere toeristen te zien. Het is een imposant bouwwerk en het is een indrukwekkende ervaring om er overheen te lopen. We houden van het vele klimwerk nog wel twee dagen spierpijn over!!                                                   

017-ritanpark-zingende-mensenIn Beijing zijn veel parken en dat zijn oases van rust in deze drukke stad. We wandelen af en toe door zo’n park waar een ontspannen sfeer heerst. Net als overal in China zien we ook hier veel grootouders met kleinkinderen wandelen. Ze hebben meestal maar een kind en ook maar een kleinkind omdat in de jaren vijftig de één kind politiek is ingevoerd met als doel de bevolkingsgroei af te remmen. Volgens berekenin017-ritanpark-dansende-mensengen destijds zou het aantal inwoners van China in het jaar 2000 de 1 miljard niet overschrijden (2005: 1,3 miljard inwoners).
Is het eerste kind een jongetje dan is dat prima, dat is een goede investering voor de toekomst. Is het eerste kind echter een meisje wordt dat soms te vondeling gelegd en ter adoptie aangeboden. Inmiddels zijn de regels voor sommige bevolkings-groepen versoepeld omdat men nu denkt dat deze één kind politiek in de toekomst voor problemen kan zorgen: er zijn naar verhouding te veel oudere mensen en er is geen goede balans tussen het aantal jongens en meisjes (117:100). En mede door de economische groei in China worden de kleine kinderen op dit moment zo ontzettend verwend dat men bang is dat hier straks een hele generatie egotrippers rondloopt. 

In de parken wordt veel aan beweging en ontspanning gedaan. Er staan overal fitnessapparaten die veelvuldig worden gebruikt en er wordt Tai Chi beoefend. Ook wordt er ‘s morgens vroeg al gezongen, gedanst en muziek gemaakt.

017-forbidden-city-gate017-forbidden-cityDe Poort van de Hemelse Vrede aan het Tiananmenplein opent de weg naar een voorbij verleden: “De Verboden Stad” ofwel het keizerlijke paleis. Vanaf het begin van de 15e eeuw was dit 500 jaar lang het domein van de keizerlijke families en absoluut taboe voor het gewone volk.
Wij bezoeken natuurlijk ook deze topattractie in Beijing. Binnen de stadsmuren staan honderden gebouwen en het keizerlijke geel van de daken en het gelukbrengende rood van de muren zorgen voor een kleurrijk geheel. Het valt even tegen dat de twee belangrijkste en mooiste gebouwen in de steigers staan met groene doeken er omheen. Ze zijn tijdelijk gesloten in verband met restauratiewerkzaamheden.

017-lama-temple
Het is leuk rondwandelen door de smalle straatjes met steeds mooie doorkijkjes. We gaan ook af en toe op een bankje zitten om de duizenden andere toeristen te bekijken017-monniken-lama-tempe die net als wij volop fotograferen. We maken een fietstochtje door Beijing en rijden door de hutongs (=smalle steegjes) waar nog traditionele huizen rond binnenplaatsjes zijn gebouwd.
Om van Beijing een moderne stad te maken moeten deze oude wijken met hutongs steeds vaker plaats maken voor torenhoge flats en brede straten. Ook nemen we een kijkje bij de Lamatempel, dit is een belangrijk boeddhistisch tempelklooster waar veel monniken wonen.                                                

017-beijing-duck-lichtreclame017-beijing-duckOmdat we beiden even genoeg hadden van het Chinese eten gaan we hier vaak Westers eten. Het mag ons echter niet gebeuren om Beijing te verlaten zonder de beroemde Beijing Duck ofwel Pekingeend te hebben gegeten en daarom gaan we de laatste avond naar een restaurant waar Pekingeend wordt geserveerd.De maaltijd bestaat uit een schaal met kleine stukjes eend met een heerlijk krokant vel, die we samen met lente-uitjes en een donkerbruine zacht-zoete saus in flinterdunne pannenkoekjes wikkelen en opeten. Het is om je vingers bij af te likken!                                                

017-rob-op-fiets-beijingOp zaterdag 26 augustus fietsen we Beijing uit, richting de havenstad Qingdao. Het is een stuk van zo’n 750 kilometer over saaie, vlakke en stoffige wegen met weinig bezienswaardigheden onderweg. Wel is de bevolking vriendelijk en enthousiast. Als we voorbij fietsen roepen ze “hello”, steken een duim omhoog of kijken ons in ieder geval met grote ogen na.
Chauffeurs zitten achterwaarts op hun stoel en geregeld worden we vanuit een auto gefotografeerd met een mobieltje. De sterrenstatus is ons niet vreemd meer. 

Als Rob in de stad Wudi een hotelkamer bekijkt, komt Lucie tijdens het wachten “aan de praat” met een Chinese vrouw die hier op vakantie is en een paar woorden Engels spreekt. ‘s Avonds komt ze onze kamer binnenvallen, gaat zitten en overhandigd ons cadeautjes, Lucie krijgt een spiegeldoosje en beiden krijgen we een Mister Mao speldje voor “good luck”. Erg leuk van haar maar we kunnen moeizaam een Engels gesprek met haar voeren en we krijgen ze ook niet meer van de kamer af. Na veel gegaap en gedrentel van ons heeft ze uiteindelijk toch in de gaten dat we naar bed willen en vertrekt ze met de mededeling dat ze snel zal mailen. We zijn nu al benieuwd hoe dat bericht er uit zal zien………..

017-chinese-man-met-hoed
Wanneer we tijdens het fietsen willen lunchen, komen we geregeld in een fonduerestaurant terecht. Nu gingen we thuis ook wel eens Chinees fonduen maar dan was het meer een avondvullend programma en hier gaat het even snel tussen de middag.
017-chinese-man-met-hondjeWe krijgen een pan bouillon, verschillende soorten groenten en sausjes en dan is er meestal een specialiteit zoals kip, vlees of vis. We komen ook een keer in zo’n restaurant en het is ons niet helemaal duidelijk wat hun specialiteit is. Op een gegeven moment wijst de man naar een stenen herdershond die bij de ingang staat. Nu kennen wij natuurlijk ‘de hond in de pot vinden’ maar om nu daadwerkelijk rauwe stukjes hond in de pot te gooien en deze er even later weer uit te vissen en op te eten, vinden wij niet erg aanlokkelijk. We bedanken vriendelijk en gaan op zoek naar een ander restaurant.                                                  

In Weifang komen we terecht in een groot driesterren hotel. Het personeel is erg vriendelijk. Onze bemodderde fietsen (vanwege de regen vandaag) mogen zelfs in een ruimte achter de receptie staan. ‘s Avonds kunnen we even internetten in het “businesscenter” van het hotel en vervolgens vraagt de hotelmanager of we even mee willen lopen naar zijn kantoor. Wij kijken elkaar aan en vragen ons af wat hiervan de bedoeling is.
In het kantoor wordt thee geserveerd en de manager vertelt in zijn gebrekkige Engels dat hij ‘business’ wil doen met Nederland. Het maakt hem niet uit of het om in- of verkoop gaat. Het maakt hem niet uit of het om kleding, kunst of meubels gaat. Hij wil zijn plannen verder uitwerken en die ons toesturen. Wij zeggen dat we voorlopig nog niet naar Nederland terugkeren maar zelfs dat maakt hem niet uit. Hij is helemaal gelukkig dat hij hierbij ‘contacten heeft gelegd’ met Nederland.

Zaterdag 2 september fietsen we Qingdao (spreek uit Tsingdao) binnen. Het is een moderne havenstad met hier en daar nog gebouwen van Duitse architectuur, dat is wel apart om te zien. In het begin van de 20e eeuw was dit namelijk een Duitse kolonie. Geen wonder natuurlijk dat de Duitsers hier in 1903 de beroemde Tsi017-bruidspaar-qingdaongtao-bierbrouwerij hebben opgericht. Wij hebben daar nu nog plezier van want het is een lekker biertje.  

We wandelen door de oude stad en langs de kleine zandstrandjes, fietsen wat rond en bezichtigen de mooie katholieke St. Michael kerk. We vinden er ook we017-duits-pand-qingdaoer supermarkten met Westers eten zoals stokbrood, bruinbrood, kaas, pindakaas etc. Dat is een leuke afwisseling op het Chinese eten.
Tijdens een van onze tochtjes door de stad zien we opeens van alle kanten bruidsparen aankomen die richting strand gaan, wij dus ook. Er worden trouwfoto’s gemaakt van wel honderd paartjes maar volgens ons gaat het alleen om de foto’s en trouwen ze vandaag niet. De bruidjes dragen vaak lange broeken en sportschoenen onder de jurk en deze is aan de achterkant soms met grote veiligheidsspelden vastgemaakt. Er zijn talloze fotografen aan het werk die aanwijzingen geven hoe er geposeerd moet worden. Ja, en als je dan naast zo’n fotograaf gaat staan, kun je leuke plaatjes maken.                                                        

In Qingdao sluiten we ook drie maanden reizen door China af. Dat reizen was wel eens lastig door het taalprobleem van beide kanten. Alhoewel wij inmiddels toch zeker tien woorden Chinees kennen, deze in de goede klank uit kunnen spreken en ook al tot drie kunnen tellen.
Het verkeersgedrag leverde nogal eens irritaties op want de verkeersregels in China zijn er om genegeerd te worden. De Chinezen kijken niet naar links of naar rechts, ze rijden met oogkleppen op. Er wordt door rood gereden, spookgereden en onverantwoord ingehaald.
Ook de milieuvervuiling is hier enorm door de kwalmende motoren en vrachtwagens, veel zware industrie en bergen afval door het hele land.
Wat we niet altijd prettig vonden was het feit dat de Chinezen alles eten wat kruipt, loopt, zwemt of vliegt en dat assortiment vaak bij de ingang van het restaurant in bakken en aquaria wordt tentoongesteld.
Wat we hier het allerergste vonden en waar we nooit aan hebben kunnen wennen is het spugen dat bijna iedereen hier doet. Eerst halen ze op alsof het uit de grote teen moet komen en dan spugen ze de klodder op de grond. Het maakt niet uit of dit toevallig in een bus, restaurant of op straat is. Bah!   

017-japan-boekenWat het reizen door China echter leuk heeft gemaakt was het fietsen door de prachtige natuur van Yunnan en Sichuan, de vele mooie bezienswaardigheden die we bezocht hebben en het lekkere eten dat ons meestal werd voorgezet. Een leuke bijkomstigheid hierbij is dat China voor ons een erg goedkoop land was.
Maar wat we het leukste van China vinden, is dat er zoveel lieve mensen wonen. We hebben het vaak meegemaakt dat we de weg vroegen, een hotel zochten of iets te eten wilden bestellen en iedereen was altijd vriendelijk en behulpzaam.
We hebben cadeautjes, gratis maaltijden, drankjes en fruit gekregen en wat we nooit zullen vergeten zijn al die stralend lachende gezichten en zwaaiende handjes wanneer we voorbij kwamen fietsen.

Zaterdag 9 september om 20.00 uur vertrekt de ferry die ons in 40 uur naar Japan zal brengen. We hebben een paar maanden geleden besloten om, voordat we naar Nieuw Zeeland gaan, eerst door het land van de rijzende zon te reizen. Vanuit de havenstad Shimonoseki willen we naar de hoofdstad Tokyo fietsen. We hebben inmiddels een reisgids, een woordenboekje en we hebben er zin in!