18-08-2006 Beijing (China)

De Peking-Express

016-bai-vrouw

Na ons verblijf in de oude stad Lijiang, met de mooie houten gebouwen, kleine kasseien straatjes, kanaaltjes en Naxi-vrouwen in klederdracht, fietsen we verder door de provincie Yunnan. We klimmen naar een hoogte van 2.800 mtr. en krijgen dan een prachtige afdaling van 34 km. naar de brug over de Yangtze River. We stoppen ger016-man-met-muildieregeld voor de mooie uitzichten op de bergen en kloven waar we doorheen gaan. Na de brug gaat het uiteraard weer omhoog en zo blijft het de komende dagen doorgaan. Steeds op en neer door een prachtige natuur met bergen, rivieren, rijstterrassen, maïsvelden en veel boeren op weg met allerlei soorten vee. Ook zijn er her en der grafmonumenten in de rijstvelden gebouwd.   

Na drie dagen fietsen komen we in Rongjiang en overnachten in een eenvoudig hotel. Wanneer we ‘s avonds gaan eten in het ernaast gelegen restaurant, ontmoeten we Joey. Het is een 17-jarig meisje dat tijdens haar schoolvakantie in het restaurant van haar oom werkt. Ze beeft en stottert en vertelt ons dat ze erg nerveus is. Ze heeft wel Engels geleerd maar dit is de eerste keer dat ze echt met buitenlanders praat. Wij stellen haar op haar gemak en hebben een leuk gesprek met haar. De volgende morgen schrijven we op een Nederlandse ansichtkaart (met tulpen, molens etc.) dat we het leuk vinden dat we haar ontmoet hebben en dat ze heel goed Engels spreekt. Ze leest het, is er heel blij mee en zegt trots: “I will keep it forever”.  

016-landschap-yunan

Hierna fietsen we de provincie Sichuan in en komen in het industriegebied rond de grote stad Panzhihua. De ene na de andere kolenmijn verschijnt langs de weg en de zwart kwalmende vrachtwagens met kolen rijden af en aan. De lucht is om te snijden van de verontreiniging en we zijn ‘s avonds helemaal zw016-industrie-panzhihuaart van alle vuiligheid. Zeven van de tien meest vervuilde steden ter wereld liggen in China en de grootste bron van vervuiling is de steenkool. Zeventig procent van China’s energieverbruik bestaat uit kolen en er gaat rond 900 miljoen ton per jaar in rook op.

In Panzhihua besluiten we om een stuk met de bus en trein te doen. Onze fietsen worden voorin de bus stevig vastgemaakt en wij krijgen een plekje op de achterbank. De afstand is zo’n 750 km. en wij denken dat de route grotendeels over de nieuwe snelweg gaat. Niets is minder waar, de snelweg is nog ‘under construction’ en we rijden over een slechte weg met veel kuilen en gaten door de bergen. Na 20 uur (!) hobbelen komen we aan in Chengdu.  

016-big-pandaChengdu is een stad met ruim 4 miljoen inwoners. We fietsen naar het centrum en vinden er een mooi hotel. We zien hier veel toeristen omdat hier het een en ander te bekijken is en omdat het een goede uitvalbasis is om per vliegtuig, bus of fiets naar Tibet te reizen.
016-rode-pandaWe gaan er naar het Giant Panda Breeding Center. Hier leven zo’n 40 reuzenpanda’s in een natuurlijke omgeving. Wij hebben echter pech, het is vandaag te warm voor de panda’s om naar buiten te mogen. Het is ruim 35 graden en de panda’s blijven in hun kooi voor de airco liggen. Voor ons is het een beetje teleurstellend maar we begrijpen dat ze hier veel moeite doen om de populatie van de met uitsterving bedreigde panda’s uit te breiden en dat het niet de bedoeling kan zijn om ze aan de hitte te laten bezwijken omdat de toeristen ze graag buiten zouden zien. We zien nog wel een aantal kleine rode panda’s, waarvan de meeste echter ook een plekje in de schaduw hebben opgezocht.  

Om ook een beetje Chinese cultuur op te snuiven, gaan we in Chengdu een avond naar de Sichuan Opera. We krijgen een voorstelling voorgeschoteld die bestaat uit zang, dans, muziek en acrobatiek. Het is schitterend om te zien en vooral het meisje dat een grote bloempot en een tafel op haar voeten laat dansen maakt veel indruk. Verder zijn de “Changing faces” zeer bijzonder, een aantal mannen wisselt binnen 20 seconden wel tien keer van masker. Het gaat zo snel dat je niet begrijpt hoe ze het doen. Ze lopen zelfs de zaal in om het iedereen van dichtbij te laten zien maar het lijkt wel een goocheltruc die onze pet te boven gaat. 

016-sichuan-opera-1Chengdu is een moderne stad met veel grote luxe winkelcentra. En of het nu ochtend, middag of avond is, wanneer we een boetiekje binnenlopen, roept het enthousiaste personeel altijd: “Good morning”. Hieraan kun je merken dat het niveau van het Engels minimaal is. Wanneer we ‘s avonds een keer begroet worden met “Good afternoon” gaan we ervan uit dat het meisje de cursus ‘Engels voor Gevorderden’ al heeft gevolgd.  016-sichuan-opera-2

Hier in China kan het je niet ontgaan dat de Olympische Spelen in 2008 in Beijing worden gehouden. Op TV is er veel aandacht voor de Spelen met als thema: “One world, One dream”, die op 08-08-2008 beginnen. De winkels liggen overal vol met de vijf mascottes in allerlei vormen en maten en afgedrukt op T-shirts, sleutelhangers, speldjes, etc. De mascottes heten Beibei, Jingjing, Huanhuan, Yingying en Nini. Achter elkaar gelezen vormt dit de Chinese zin: “Beijing huanying Ni”. Dit betekent: “Beijing welcomes you”. Dat Beijing er tegen die tijd spik en span uit moet zien, laat geen twijfel. 

Zaterdag 22 juli fietsen we naar het station voor de treinreis naar Xi’an. We moeten onze fietsen afgeven bij het bagagedepot en hopen dat we ze in Xi’an (onbeschadigd) terugkrijgen. De trein vertrekt exact op tijd om 19.42 uur. We hebben een hard-sleeper geboekt en dat ziet er prima uit. Er liggen schone kussens, lakens en dekbedden op de ligbankjes waarvan er zes in een open coupe hangen. Zeventien uur en 950 km. verder komen we per expresse aan in Xi’an. 

016-begin-silkroadXi’an is een eeuwenoude stad met veel historische plaatsen en heeft thans 6,6 miljoen inwoners. Het was vroeger het beginpunt van de zijderoute. Van hieruit vertrokken karavanen met kamelen, volgeladen met exotische handelswaar naar Centraal-Azie, het Midden-Oosten en zelfs Rome. Tijdens onze fietsreis hebben we geregeld delen van de zijderoute gefietst, langs de vele karavanserais, dus bezoeken we uiteraard het monument dat is opgericht bij het beginpunt van de Silkroad. 

016-terracotta-legerEen van de topattracties van China is het nabij Xi’an gelegen “Army of Terracotta Warriors”. In 1974 ontdekten boeren bij het boren naar een waterbron levensgrote terracotta soldaten en paarden. Het blijkt een heel leger van wel 6.000 figuren in aanvalsformatie te zijn. De beelden zijn zo’n 2.000 jaren oud en het is indrukwekkend om te zien, alhoewel de omgeving weer veel teniet doet. De Chinezen hebben er lelijke moderne hallen omheen gebouwd. Volgens de autoriteiten zijn de opgravingen nog niet voltooid, wat natuurlijk wel vreemd is omdat alles al is aangelegd met parken, bestratingen, souvenirshops en restaurants en er geen archeoloog meer te bekennen is. Waarschijnlijk weegt het commerciële belang toch zwaarder.

Anderzijds is het goed dat de beelden zijn ontdekt na de Culturele Revolutie. Toen in de jaren zestig de macht van partijleider Mao tanende was, vormde hij nieuwe legers: The Red Guards. Vanaf 1966 trokken deze legers een aantal jaren door China met voor het land rampzalige gevolgen. Scholen werden gesloten, intellectuelen, schrijvers en artiesten werden ontslagen, naar werkkampen gestuurd of vermoord. Tempels en kloosters werden gesloten en vernield en alle culturele objecten van muziekinstrumenten tot monumenten werden vernietigd. Er was veel onrust in het land en miljoenen mensen vonden de dood. Mao kwam na deze periode echter weer sterk aan de macht. 

016-xian-bell-towerIn Xi’an maken we ook een wandeling door de moslimwijk met haar smalle straatjes, leuke winkeltjes en vele barbecues op straat waarop van alles gebakken wordt. Bij de Grote Moskee voegen we ons even bij een grote Italiaanse toeristengroep en lopen zo, zonder te betalen, langs de kassa. Het complex lijkt in zijn geheel niet op een moskee met al die in de Chinese bouwstijl opgetrokken gebouwen. Er ligt een mooie tuin bij waardoor het leuk wandelen is. We ‘nemen afscheid van de Italianen’ en lopen samen verder.    

016-lucie-dumpling-familieVanuit Xi’an fietsen we in twee dagen de 130 km. naar Huashan. De tweede dag lunchen we in een klein plaatsje bij een dumpling-restaurant. Als we goed en wel aan tafel zitten komt er een 10-jarig jongetje bij ons, die in perfect Engels vraagt of we iets willen eten. Even later komt zijn 11-jarig zusje bij ons en die vraagt waar we vandaag komen. Volgens eigen zeggen hebben ze op school zo goed Engels geleerd. Tijdens het eten komen ze ons met z’n tweetjes nog een grote schaal druiven brengen. Vader en moeder (die geen woord Engels spreken) blijven trots op de achtergrond toekijken. Als Rob na het eten de rekening vraagt, komt de dochter ons vertellen dat we niet hoeven te betalen en het meisje geeft Lucie nog een ‘mooi’ porseleinen vogeltje. Daarna pakken ze nog twee flesjes frisdrank uit de koeling die we mee mogen nemen. Dit hebben we in China nog niet meegemaakt. Als we buiten zijn wil Lucie een foto van de kinderen maken. Vader en moeder komen ook naar buiten en als de foto gemaakt is neemt vader de regie over. Hij pakt het toestel van Lucie en geeft het aan Rob. Lucie moet tussen hen in gaan staan. Daarna moet Lucie nog een foto maken van de familie met Rob erbij. We hebben dus genoeg herinneringen aan deze gastvrije mensen. We bedanken ze nogmaals hartelijk en fietsen verder.   

016-huashan-uitzichtZoals we veel meemaken in toeristische plaatsen, worden we vlak voor Huashan al steeds lastig gevallen door “touts”. Dit zijn jongens op brommer en fietsen die ons een bepaald hotel aanraden. Als we daar dan op in zouden gaan, krijgen die jongens provisie van de hoteleigenaar. Onze kamerprijs wordt dan uiteraard verhoogd met die provisie dus is het zaak die jongens kwijt te rak016-huashan-locksen.
Als we de hoofdstraat van Huashan in fietsen is het helemaal feest. Er zijn weinig buitenlandse toeristen, veel hotels en nog meer touts. In optocht rijden we door de straat en van alle kanten worden ons kaartjes en folders onder de neus gedrukt. We sturen ze met veel moeite weg, wachten aan het eind van de straat even en fietsen dan sneaky naar het hotel dat we op het oog hadden. Rob gaat naar binnen en Lucie maakt de jongens buiten duidelijk dat ze niet achter Rob aan hoeven te lopen. 

Huashan is bekend om de religieuze Taoïstische tempels die boven in de bergen op verschillende rotsformaties zijn gebouwd. We gaan met een kabelbaan in tien minuten naar 1.600 mtr. hoogte, dat scheelt mooi een paar uurtjes klimmen. We klauteren samen met duizenden Chinezen over uitgehouwen treden in de rotsen naar 2.100 mtr. Het is soms zo steil dat we ons aan een ketting op moeten trekken. De hele dag lopen we door de bergen langs monumenten en tempels en hebben prachtige uitzichten.

Voor de Chinezen is dit een soort bedevaartsoord, ze bevestigen hangsloten met hun namen erop en rode linten eraan, aan de kettingen die overal hangen. Wij kennen er de betekenis niet van en kunnen het ook aan niemand vragen. Later zien we op het internet dat dit “Lovers Locks” heet. Als je slot er eeuwig gesloten blijft hangen zal de liefde ook eeuwig duren. Gemiste kans, wij wisten dat niet.

016-jongetje-vogelkooiDe volgende dag willen we verder fietsen maar als we ‘s morgens uit bed proberen te stappen, twijfelen we even. We hebben beiden zo’n spierpijn dat we het ene been bijna niet voor het andere kunnen zetten (toch weer andere spieren gebruikt met klimmen). Met fietsen valt het mee maar op- en afstappen is lastig en als we in het volgende hotel een paar treden moeten lopen, lijken we wel een oud stelletje.

We fietsen via een brug de Gele Rivier over, die overigens modderbruin van kleur is. We komen nu in een gebied met bijzondere rotsformaties, canyons en grotwoningen. Even verder lijkt het wel of we door de Betuwe van China fietsen, aan beide kanten van de weg zien niets anders dan appel- en perzikenbomen. Wanneer we ergens stoppen om een foto te maken van vrouwen die perziken in kratjes stoppen, worden onze tassen volgestopt met kilo’s gratis fruit.

In Ruicheng vinden we een leuk hotel maar de fietsen mogen helaas niet naar binnen en moeten buiten op de parkeerplaats blijven staan. Af en toe komen we wel eens in zo’n hotel waar ze niet begrijpen hoe belangrijk een veilige stalling van de fietsen voor ons is. Meestal mogen de fietsen wel op de kamer staan of is er binnen ergens een opslagruimte. Een ander hotel in de stad heeft meer begrip voor onze zorgen om de fiets en hier mogen ze bij de receptioniste achter de balie staan!
016-pagoda-anyangWanneer we in China in de wat grotere hotels overnachten, schrikken we ‘s avonds en ‘s nachts vaak wakker van de telefoon. Als Rob opneemt en “Hello” zegt, hoort hij Chinese vrouwen verleidelijk praten. Hij vraagt of ze echt geen Engels kunnen omdat hij eigenlijk toch wel graag zou weten wat ze hem in het oor fluisteren. Waarschijnlijk willen ze zichzelf uitnodigen op de kamer. Na een tijdje gooit Rob de hoorn op de haak maar ze blijven lief terugbellen. 016-mannetje-zhengdingAls Lucie dan echter opneemt en “Hello” zegt, wordt aan de andere kant meteen de hoorn op de haak gegooid. We trekken nu meestal de stekker uit de telefoon als we gaan slapen.

Wanneer we in Sanmenxia ‘s morgens ons hotel verlaten wordt een kilometer verder de weg versperd door een grote menigte mensen. We worden met een warm applaus ontvangen. We moeten stoppen en iedereen komt om ons heen staan, roept  en wijst naar de toegangspoort van een overheidsgebouw. Wij denken dat er dadelijk een of andere hoge pief naar buiten komt rijden waar ze op staan te wachten en wij willen verder gaan. Maar we mogen niet verder, de stemming wordt grimmiger en iedereen begint te roepen en te schreeuwen. Er komt iemand uit de menigte naar voren die ons duidelijk maakt dat “de regering de arbeiders vermoordt” en dat deze mensen daar tegen protesteren. En nu willen ze dat wij even bij de autoriteiten naar binnen gaan om hun woorden kracht bij te zetten. Nou, daar voelen wij ons niet voor geroepen. We proberen weg te komen maar ze beginnen aan onze fietsen te trekken. Opeens komt er politie aan, die op een afstand toezicht hielden, en worden we onder politiebegeleiding door de menigte geloodst. De politieman mompelt steeds: “sorry, sorry” en zo kunnen wij onze weg vervolgen. Toch even een angstige situatie.  

016-longmen-caves-2016-longmen-caves-1
Vanuit Luoyang gaan we met de bus naar de nabij gelegen Longman Caves. In de 5e en 6e eeuw zijn hier door gelovigen meer dan 100.000 Boeddhistische afbeeldingen in de rotsen uitgehouwen. De afmetingen variëren enorm, soms zijn de figuren maar enkele centimeters groot maar we zien ook een gigantische Boeddha van 17 meter hoog. Het is jammer dat veel afbeeldingen zijn beschadigd en vernield tijdens de Culturele Revolutie maar desondanks is het een indrukwekkende plek. 

Vanaf Luoyang lijkt onze fietstocht wel de Peking-Express. De route is vlak, de weg is glad, de zon schijnt en de wind staat niet ongunstig. We vliegen over de kaart en in een week fietsen we de resterende 850 km. naar Beijing. Het is saai fietsen door een eentonig landschap en we hebben veel last van stof en uitlaatgassen.

016-aankomst-beijing
Woensdag 16 augustus is een bijzondere dag. We fietsen de laatste kilometers naar Beijing en met kaart en kompas vinden we onze weg naar het centrum van de stad. Met een trots gevoel fietsen we over het immense Tiananmen Plein naar het nationale symbool: “De Poort van de Hemelse Vrede’.

Na 18.211 fietskilometers hebben we een belangrijke mijlpaal in onze reis bereikt! 

Vandaag is het 18 augustus en vieren we weer een feestje want Rob is jarig. Rob wil vanavond op een dinertje trakteren en we gaan op zoek naar een Westers restaurant want we willen alle twee wel eens iets anders dan gerechten uit de Chinese keuken.