10-07-2006 Lijiang, Yunnan (China)

Met woordenboek en gebarentaal door China

015-border-china-robVanuit Oudomxay is het nog 100 km. naar de Chinese grens. Het is weer een zware fietsdag met lange klimmen. Toch blijven we met plezier aan Laos terugdenken. We hebben er een leuke tijd gehad met mooie fietsdagen, ontspannende dagen in Vientiane, Vang Vieng en Luang Prabang en een vriendelijke bevolking die ons steeds hartverwarmend toezwaaide. 

Zo’n acht kilometer voor de grens overnachten we in een simpel guesthouse en de volgende dag op 15 juni gaan we naar de grensovergang. Hier staan aan Laotiaanse zijde twee stopstrepen zo’n 25 meter na elkaar op de weg. Een irritante douanebeambte laat ons eerst vijf meter teruglopen nadat we de eerste stopstreep overschreden hebben. Daarna mogen we 25 meter verder lopen en laat hij ons weer stoppen voor de tweede stopstreep. Hij kijkt even rond, laat ons een beetje stom staan wachten en zegt dan “go”. Drie kilometer verder bij de Chinese douane moeten we eerst een gezondheidsverklaring invullen en bij het volgende loket constateren ze helaas dat we geen uitreisstempel van Laos hebben. Wij vervloeken de Laotiaanse douanebeambte nog een keer en fietsen drie kilometer terug. Gelukkig voor dat kereltje dat we hem niet meer zien! We halen een stempel, fietsen weer naar de Chinese douane en kunnen dan soepel het land in.                                                   

015-chinees-mannetjeOver een kleine, rustige, met bomen omzoomde weg fietsen we de eerste kilometers door China. De mensen zijn hier wat ingetogener dan de Lao’s. Ze zwaaien en roepen ons niet toe maar als wij een keer zwaaien en “Ni Hao” (=hallo) zeggen, volgt er een brede glimlach. Verderop is de weg geregeld opgebroken vanwege de aanleg van de autobaan die van Kunming in China, dw015-boer-met-mandars door Laos naar Thailand loopt. Op een van die opgebroken stukken over keien en door gaten voelt Rob ineens het zadel onder zijn achterste wegglijden. Wat blijkt, de scharnier van de zadelhouder op de zadelpen is afgebroken. Een noodreparatie lukt niet en Rob fietst zonder zadel, staand op de trappers, nog wel vijf kilometer naar het eerstvolgende dorp. Daar nemen we een brommertaxi met huifkar die ons tien kilometer verder naar de grotere stad Mengla brengt. De eerste twee fietsenmakers kunnen ons niet helpen maar de derde is iets vindingrijker. In een stuk van de oude zadelpen past een Chinese zadelpen met houder en zo kunnen we weer verder.
‘s Avonds om 23.55 uur gaat op onze hotelkamer de wekker voor het WK-duel Nederland-Ivoorkust. ‘Wij’ winnen met 2-1 dus om 02.00 uur kunnen we weer rustig gaan slapen.  

In de 180 kilometer verder gelegen stad Jinghong blijven we een paar dagen. Het is een relaxte stad met brede boulevards met palmbomen en enorm veel kledingzaken waar je voor een paar euro kopieën van bekende kledingmerken kunt kopen. Als we door de stad fietsen, horen we ineens vanaf een terrasje roepen: “Hé Rob”. Het is Leo de ligfietser, die we in Laos voor het laatst gezien hebben. We kletsen wat en ‘s avonds gaan we met z’n drieën gezellig eten bij een Thais restaurantje.  

015-opa-met-kindIn een boekhandel kopen we landkaarten van Yunnan en Sichuan, met de plaatsnamen in Chinese karakters. Deze blijken naast onze Engelse kaarten onmisbaar als we onderweg de weg willen vragen of als we de tekens op de plaatsnaamborden willen vergelijken. Ook ons Engels-Chinese woordenboekje is onmisbaar, willen we nog enigszins met de lokale bevolking kunnen communiceren. Er spreekt hier namelijk bijna niemand Engels.

Wanneer we in een restaurant komen, wijzen we soms in het woordenboekje de gerechten aan die we willen eten. Het is in China ook een normale zaak om naar de keuken te lopen en aan te wijzen wat je wilt. De koelkastdeur gaat open en er staat meestal wel een schaaltje met varkensvlees dat we dan aanwijzen. Verder staan er namelijk vaak schaaltjes met voor ons onduidelijke organen of andere voor ons onbekende vleessoorten die we liever niet willen proberen. Het aanbod van groente is groot, alles gaat in de wok, een bak rijst erbij en er staat altijd weer een lekkere maaltijd op tafel. Daarbij wordt natuurlijk thee geserveerd, nou ja thee, er worden een paar groene blaadjes in een glas gedaan waar kokend water op wordt gegoten. Veel smaak zit er niet aan.

015-boer-met-buffelVoor het woord tafelmanieren is waarschijnlijk geen Chinese vertaling. Wanneer we in een restaurant zitten, ‘genieten’ we van de Chinezen die om een grote ronde tafel zitten die vol staat met allerlei gerechten. De Chinezen smakken, slurpen, rochelen en spugen. Het eten raken ze echter nooit met de handen aan, een stukje vlees met een botje wordt met de eetstokjes gepakt, in de mond gestopt en even later wordt het botje er netjes met de stokjes weer uitgehaald en ……….. op de grond gegooid. Ze gooien namelijk alle etensresten en servetten op de grond. Wanneer ze van tafel gaan is het op en onder de tafel een grote bende.  

015-lucie-op-fietsHet fietsen in de provincie Yunnan is wat zwaarte betreft hetzelfde dan in Laos. Steeds op en neer met kilometerslange klimmen en afdalingen. We fietsen door een natuurpark, langs de Mekong, langs vele berghellingen met theeplantages, door kleine dorpen met boerderijtjes en markten, langs zeer veel rijstterrassen en mais- en tabaksvelden. Er lopen veel buffels, koeien en varkens op straat, dus helaas ligt er ook veel ‘shit’ op de weg. Hoe noordelijker we in Yunnan komen, des te meer mensen we zien in traditionele klederdracht van de minderheidsgroep waartoe ze  behoren.

In Sanchahe Wild Elephant Valley nemen we een kamer in een bungalow in het park. We zijn er de enige buitenlandse toeristen naast de bussen vol Chinezen die af en aan rijden. We bekijken er een zang- en dansshow, een klein dierenpark en een olifantenshow, waar Rob het samen met tien Chinezen met touwtrekken niet kan winnen van een olifant. We wandelen door tropisch regenwoud en met een kabelbaan gaan we ook nog twee kilometer over het bos heen. Van de wilde olifanten die hier rond zouden moeten lopen, zien we echter niets.  

015-sanchahe-dansen‘s Avonds gaan we vroeg naar bed en beleven een onrustige nacht. Om 21.45 uur schrikken we wakker van de telefoon. Rob neemt op en hoort een hoop Chinees gewauwel van een vrouw en hij gooit de hoorn weer op de haak. Om 23.00 uur vliegen we overeind van de deurbel die aanhoudend blijft klingelen. Rob schiet zijn broek aan, opent de deur en ziet drie beeldschone Chinese meisjes in lange jurken voor de deur staan. Omdat ze naast veel Chinees steeds “photo, photo” roepen, denkt Rob dat ze met hem op de foto willen maar ze kunnen ook andere bedoelingen hebben…….. Rob maakt duidelijk dat hij wil slapen en gooit de deur dicht.
Om 03.00 uur zitten we rechtop in bed omdat de wekker afloopt voor de voetbalwedstrijd Nederland – Argentinië: 0-0. Overigens zien we de wedstrijd Nederland – Portugal niet door het ontbreken van een TV op de kamer. De volgende dag zien we in een samenvatting dat ‘zij’ verloren hebben, dat is jammer voor Nederland maar voor onze nachtrust is het beter zo. Met zes uur tijdsverschil blijft het toch lastig om de wedstrijden ‘live’ te volgen.   

015-poort-in-weishanVia Jingdong en Nanjian komen we terecht in het historische stadje Weishan. Het centrum bestaat uit kleine straatjes met houten woningen die zijn voorzien van daken met gekrulde uiteinden en veel Chinese tekens. Omdat er in deze oude huizen geen toiletten zijn, vind je in veel Chinese steden openbare toiletten waar de plaatselijke bevolking dus altijd naar toe moet. Voor Lucie is het eerste bezoek aan zo’n toilet een hele ervaring. Ze komt binnen in een grote open ruimte waar wel vijftien muurtjes van amper een meter hoog staan, daartussen zit een sleuf in de grond. Ze ziet veel vrouwen gehurkt zitten, dus verstand op nul, broek naar beneden, niet naar rechts of naar links en al helemaal niet naar beneden kijken, en pas weer ademhalen als je buiten bent.

015-south-gate-daliIn de reisgids Lonely Planet wordt vermeld dat Dali een leuke plek is om even vakantie te houden tijdens je reis. Dat lijkt ons wel wat na tien zware fietsdagen vanaf Jinghong. De oude stad is ommuurd en heeft vier prachtige stadspoorten, waarvan vooral de South-gate ‘s avonds sprookjesachtig verlicht is.

Dali is erg toeristisch en we slenteren door de straatjes met veel souvenir- en kledingwinkeltjes. Er zijn maar weinig Westerse toeristen, we schatten dat er zeker zo’n 95 procent Chinese toeristen zijn. De straten zijn mooi aangelegd met veel waterpartijen, plantenbakken en verlichting.

015-chongcheng-temple-dali-1Twee kilometer verder ligt het Chongsheng tempelcomplex met drie pagoda’s waarvan de hoogste 71 meter is. We willen er naar toe wandelen maar wanneer we buiten de stadspoort komen, wordt ons door iemand aangeboden ons er voor 0,50 euro naar toe te brengen. Wij vinden dat niet duur en wanneer we oké 015-chongcheng-temple-dali-2zeggen, rent de man als een speer weg om zijn paardenkar op te halen, waarschijnlijk toch goed betaald!

De entree voor het tempelcomplex is een heftige 12 euro per persoon, dat hier toch veel geld is. We twijfelen even, deze prijzen zijn we niet meer gewend, maar we besluiten om toch naar binnen te gaan. Er staan tientallen gerestaureerde tempels, het ziet er soms bijna te gelikt uit maar we hebben geen spijt dat we hier naartoe zijn gegaan.

015-minority-vrouwIn Dali boeken we ook een dagtocht met een busje rond het Erhai Meer. We rijden van het ene naar het andere stadje en zien achtereenvolgens een Bai-woning, een markt waar veel vrouwen in klederdracht rondlopen, een batikatelier, een aantal tempels en we bezoeken een lifestyle woning van een Chinese architect/kunstenaar. Het is een gigantisch groot modern huis aan het meer, waar we onze ogen uitkijken. Het is zo smaak- en stijlvol ingericht en gedecoreerd dat Jan de Bouvrie er volgens ons nog veel van kan leren. Heel bijzonder om zoiets in China tegen te komen.

015-twee-minority-vrouwenIn het busje is het ook gezellig. We zijn vandaag samen met de Nederlandse Anita uit Drunen en de Chinese Kent en Josie uit Shanghai. Kent werkt bij Philips in Shanghai, hij vindt het een goede werkgever want hij heeft onder andere twaalf vakantiedagen per jaar. Bij veel andere werkgevers in China krijg je maar tien of zeven(!) vakantiedagen per jaar. Hij is ook al eens op werkbezoek bij Philips in Eindhoven geweest en heeft een toer door Nederland gemaakt. Volgens hem wonen er weinig mensen in Nederland, maar 17 miljoen, dat zijn er net zoveel dan er in de stad Shanghai wonen. Hij zegt dat je in China al over een kleine stad spreekt als deze maar 3 miljoen inwoners heeft. Verder is hem van Nederland bijgebleven dat er veel mensen met hun huisje achter de auto rijden. Dat vond hij wel grappig.
Kent en Josie vinden het jammer dat onze route niet via Shanghai loopt, ze hadden ons graag de stad willen laten zien. Al zeggen ze zelf dat het goed is om er te werken maar niet om er te wonen.

015-aalscholver-2Na de lunch maken we een boottocht over het meer en aan het eind van de middag krijgen we nog een demonstratie ‘vissen vangen met aalscholvers’. We stappen in een roeiboot waar tien vogels op de rand zitten, waarvan de kelen zijn dichtgeboden met een touwtje zodat ze de vissen wel kunnen vangen maar niet kunnen doorslikken. Om van hun last bevrijd te worden, zwemmen z015-aalscholver-1e terug naar de boot waar de visser de vis uit hun keel haalt. Het is wel leuk en interessant om te zien maar we vinden het natuurlijk erg zielig voor die aalscholvers. Ze zien er echter goed uit dus af en toe zal het touwtje wel verwijderd worden zodat ze ook echt iets in de maag krijgen.
Wanneer we aan het eind van de dag bij het hotel aankomen, spreken we af om ‘s avonds met ons vijven ergens te gaan eten. We laten Kent bestellen, dat is lekker makkelijk voor ons, en we hebben een leuke avond.

Wat het klimaat betreft, zitten we in dit deel van China nu in het regenseizoen. We hebben echter pas een hele dag in de regen gefietst en verder krijgen we af en toe een buitje over ons heen. Dat valt dus gelukkig nog mee. De temperatuur is echter zeer aangenaam. Ondanks dat we geregeld boven de 2.000 meter zitten, fietsen we nog steeds in korte broek en shirt. Het is wel jammer dat de lucht iedere dag zo grijs is, dat levert toch iets minder mooie plaatjes op.

In twee dagen fietsen we 165 kilometer naar het op 2.400 meter hoogte gelegen Lijiang. Het oude centrum is een wirwar van kasseien straatjes, oude houten gebouwen, kanaaltjes, bruggen, restaurants, souvenirwinkels en een lokale bevolking in klederdracht. Lijiang is de Chinese versie van Volendam en Valkenburg, we zien horden Chinese toeristen achter de vlaggetjes van de gidsen aanlopen. 

015-black-dragon-pool-parkOmdat het tijd wordt weer wat model in de haren te krijgen, stappen we in het nieuwe gedeelte van de stad een grote kapperszaak met een leger aan kappers binnen. We worden alle twee tegelijk geholpen. Eerst worden onze haren uitgebreid gewassen, daarna krijgen we een hoofd-, arm- en schoudermassage van ruim een half uur, we worden door twee hippe Chinezen geknipt, de haren worden weer gewassen en tenslotte gaat de föhn er overheen. Kosten 1,80 euro per persoon!

015-tiger-leaping-gorgeIn Lijiang lopen we geregeld door de leuke straatjes en boeken er ook een dagtocht. Zaterdag 8 juli stappen we samen met 30 Chinezen en een gids die geen woord Engels spreekt in een bus. We lopen achter het vlaggetje aan en zien in een dorp een orkestje van oude mannetjes lokale Naxi-muziek spelen, we zien de eerste bocht in de Yangtze River en bezoeken verplicht een winkel waar ze ons zonder succes juwelen proberen te verkopen. Het valt allemaal wat tegen maar het middagprogramma maakt het goed. Eerst krijgen we een lunch waarbij drie oudere Chinese vrouwen uit ons gezelschap ervoor zorgen dat wij maar niets tekort komen. Daarna wandelen we een paar kilometer langs de Yangtze River in de Tiger Leaping Gorge. Dit is een van de diepste kloven ter wereld. De totale lengte van de kloof is 16 kilometer en het grootste hoogteverschil van rivier tot bergtop is 3.900 meter. De uitzichten zijn prachtig en het is indrukwekkend om te zien en te horen met wat voor geweld de rivier zich tussen de bergen door wringt.015-mao-standbeeld

De afbeeldingen van Mao komen we geregeld tegen op T-shirts, vlaggen, vazen en andere prullaria. Het Rode Boekje is ook overal te verkrijgen, zelfs in het Engels vertaald. In Lijiang staat op het Mao-plein een groot standbeeld van hem want ondanks zijn omstreden optreden hebben veel Chinezen nog een diep respect voor hem

We rusten in Lijiang nog een paar dagen uit en stappen dan weer op de fiets richting Chengdu.