13-06-2006 Oudomxay (Laos)

Sabaidiiiiii

014-patuxai-vientianeNa een paar leuke dagen in de Thaise grensplaats Nong Khai, fietsen we 25 mei de Thai-Lao Friendship Bridge over de Mekong op naar weer een nieuw land: Laos. De spiegeltjes op onze fietsen hebben we van rechts naar links verplaatst want na zes maanden links fietsen in Pakistan, India en Thailand gaan we nu naar de andere kant van de weg. Aan de overzijde van de brug bij de Laotiaanse douane vullen we een arrivelcard in, betalen € 0,20 per persoon entreegeld, krijgen een stempel in het paspoort en mogen met ons visum 30 dagen in het land blijven.

Laos, het land van bergen en rivieren, is vijf en een half keer zo groot dan Nederland en heeft zes miljoen inwoners. Meer dan de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Het land is ruim 60 jaar (tot 1954) een franse kolonie geweest en heeft eind jaren ’60 veel te verduren gehad in de Vietnam-oorlog. Via de Ho Chi Minh route, die grotendeels door Laos liep, werden de troepen in Zuid-Vietnam bevoorraad door de Noord-Vietnamezen. De Amerikanen hebben zoveel bommen op Laos laten vallen, wat het tot een van de meest gebombardeerde landen ter wereld maakt.   

014-leo-en-robWanneer we de hoofdstad Vientiane binnenfietsen, bekijken we eerst de Patuxai, de Arc de Triomphe. Het is een (slechte) kopie van de Arc de Triomphe in Parijs maar desondanks indrukwekkend.
Daarna gaan we op zoek naar een hotel. Wanneer we ergens een straat in fietsen komt er een ligfietser aanrijden. Het is Leo, die op 2 juli 2005 in ‘s Gravenhage op de fiets is gestapt. Omdat zijn roots in Lochem liggen, kunnen we onder het motto: ‘A-j plat kunt proaten, mo-j ut niet loaten’ even gezellig kletsen over onze fiets- en reiservaringen. 

014-pha-that-luangVientiane heeft veel Franse invloeden, er staan oude koloniale panden en in de winkels vind je stokbrood, paté, camembert en verschillende soorten franse wijn. Op de menukaarten in de restaurants staan veel Westerse gerechten en verder zijn hier prachtige tempels te bezichtigen. Kortom wel een stad om het een paar dagen vol te houden.

We gaan naar het toeristenbureau voor wat informatie over Laos en terwijl we daar rondlopen staat er ineens iemand achter ons met een filmcamera, die opnamen van ons maakt. We hebben hier zojuist de do and dont’s van Laos gelezen. Er wordt onder andere verteld dat je nooit zonder toestemming foto’s van iemand mag maken. Dat geldt zeker niet voor professionals, want het blijkt dat het hier om een reportage van LAO-TV gaat.

014-vientiane-3-boeddhasDe munteenheid van Laos is de kip. Omdat er in heel Laos maar een geldautomaat is waar je als buitenlander kunt pinnen, hebben wij Thaise bath en Amerikaanse dollars meegenomen. Bij een van de vele bank- en wisselkantoren wisselen we deze om. De waarde van 10.000 kip is € 0,80, dus met heel veel kippen in de tas beginnen we als kersverse miljonairs onze reis door Laos.

Na een paar dagen in Vientiane met veel Franse geneugten, fietsen we verder. De dorpjes waar we door komen zijn armoedig, er staan zeer eenvoudige bamboe hutjes, er is meestal een waterput (aangelegd door Unicef), er zijn amper winkeltjes en restaurantjes en de kleine kinderen rennen er in hun blootje rond. Ze hebben vaak dikke buikjes door de eenzijdige voeding die ze krijgen. Er wordt hier hoofdzakelijk kleefrijst gegeten. Voor ons is het ook lastig om onderweg iets te eten te krijgen, vaak is het noodle-soep of kleefrijst. 

014-km-paal-oudomxayIn Phon Hong komen we langs een guesthouse dat er wel aardig uitziet, bij het restaurant brandt de barbecue dus dat belooft wat. Wanneer we na een verkwikkende douche gaan eten, liggen er worstjes op de barbecue en wordt er voor ons een portie van het vuur gehaald. De worstjes worden met een groot hakmes in stukken gehakt. Dat zegt eigenlijk al genoeg! We proberen iets te eten maar we durven onze tanden er niet op stuk te bijten. Er zitten allemaal keiharde stukjes in, wat het is weten we niet, dus we eten eigenlijk alleen de kleefrijst die ook op tafel is gezet.
De volgende morgen fietsen we zonder ontbijt weg, stel je voor dat ze ons weer zoiets voorzetten. Na een paar kilometer zien we een restaurantje. Rob wil graag soep en Lucie wil rijst met een gebakken ei. De vrouw begrijpt het niet helemaal en er wordt een monnik opgetrommeld die gebrekkig engels spreekt. Rob bestelt ‘noodle-soup’ en Lucie ‘sticky rice and fried egg’. De monnik vraagt: “Five eggs?” Met veel gebaren kunnen we hem het onderscheid tussen ‘five’ en ‘ fried’ duidelijk maken. 

014-rob-op-fietsVang Vieng is een klein stadje aan de Nam Song River. Er zijn geen verharde straten en door de regen, die af en toe met bakken uit de hemel valt, worden de straten veranderd in complete modderpoelen. Het is hier erg toeristisch, het is al lang geleden dat we zoveel toeristen bij elkaar hebben gezien, de een sjouwt met een nog grotere rugzak dan de ander.

Het stadje is helemaal ingericht voor toeristen, er zijn ontelbare guesthouses, restaurants en reisbureautjes. Wanneer we ‘s avonds rondlopen, zien we de vele TV-bars, dit zijn restaurants waar van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, dag in dag uit, week in week uit, afleveringen van ‘Friends’ worden vertoond. Iedereen ligt in de kussens TV te kijken. Wij vinden het geen gezicht, al die mensen die hier voor de buis hangen.

014-rijst-plantenWe fietsen wat rond in de omgeving van Vang Vieng. Eerst met fiets en al in een smal wankel bootje de Nam Song over en daarna over slechte, hobbelige wegen door dorpjes en over het platteland met steeds het indrukwekkende karstgebergte op de achtergrond. De rijstvelden worden omgeploegd en hier en daar wordt de eerste rijst van het nieuwe seizoen al geplant.

014-koeien-met-karstgebergteOp een avond lopen we langs een TV-bar en besluiten om hier ook maar eens te gaan liggen. En we vinden het nog leuk ook. In Nederland hebben we destijds nooit naar ‘Friends’ gekeken maar we moeten geregeld lachen om de humor die er in zit. Dus ver van huis, toch een avondje languit voor de buis. Na tien afleveringen ‘Friends’ rollen we verzadigd uit de kussens.
Het hoogtepunt van Vang Vieng is echter: ‘Tubing’. Met twee grote tractorbinnenbanden laten we ons in de snelstromende Nam Song glijden. Heerlijk relaxt, met ons achterwerk in het water, zien we het mooie landschap aan ons voorbij gaan. Af en toe enkele stroomversnellingen maken het feest compleet. Aan de waterkant zijn overal terrasjes aangelegd, waar je onder het genot van een Beer Lao de kayakkers en tubers voorbij kunt zien varen. Omdat het een hele toer is om uit de stroming aan wal te komen, tuben wij verder en drinken achteraf een Beer Lao op de goede afloop. 

014-tubing

Vanuit Vang Vieng fietsen we door het karstgebergte en langs mais- en rijstvelden, omzoomd met bananenbomen, naar Kasi. De omgeving wordt steeds bergachtiger en we krijgen al geregeld een flinke klim voor de kiezen.
In Kasi komen we terecht in een guesthouse met een eenvoudige kamer. ‘s Avonds na het eten, strekken we onze benen op het bed. Er lopen enkele grote zwarte mieren rond en Lucie pakt de bus met insectenverdelger uit de tas om ze te bespuiten met een heerlijk geurtje. Wat een ramp! Er komen opeens duizenden 014-lucie-op-fietsmieren in paniek onder de matras vandaan die over de bedden en over onze openstaande tassen en kleren krioelen. De vloer ziet zwart van de mieren, die een ware doodstrijd voeren. We halen snel de eigenaar erbij die zich rot schrikt en ons meteen een andere kamer geeft.  De volgende dag gaat de bergachtige route weer verder met als hoogtepunt een 17 km. lange klim naar Phou Khoun op 1.400 mtr. We hebben schitterende uitzichten op de omliggende bergen en fietsen door kleine dorpjes met bamboe hutjes op palen waar steeds alle kinderen ons enthousiast toezwaaien en luid roepen: “Sabaidiiiiii…” (=hallo). Voordat we een dorpje binnenfietsen hoor je ze eerst al roepen:  “falang” (=westerling), zodat iedereen naar de weg komt rennen. Wij zwaaien steeds vriendelijk terug en roepen ook hele dagen “Sabaidi”.                                         

014-zwaaiende-kinderenOp Eerste Pinksterdag lopen we ‘s avonds in Phou Khoun nog even langs de stalletjes met groente, fruit, kleding, etc. en kijken verrast op als we ineens twee falangs met een fiets zien aankomen. Het zijn Rob en Aranka, die 1 februari 2005 vanuit Haarlem zijn vertrokken om de (verlengde) zijderoute te fietsen. ‘s Avonds drinken we samen een biertje en wisselen onze ervaringen uit. 

014-kiou-ca-cham-badkamerDe volgende morgen fietsen we verder in de mistige wolken en na een afdaling van enkele kilometers zien we alles weer helder. Het blijft klimmen en dalen in een mooie omgeving. In het guesthouse in Kiou Ca Cham krijgen we weer een eenvoudige kamer maar wel met een super-de-luxe badkamer. Natuurlijk is er maar een voor het hele hotel. Deze is echter voorzien van een badkuip met heerlijk ijskoud water, waar je met een Tupperware bakje jezelf kunt verwennen met het zuiverste bergwater. Aan de muur hangt een designrekje met tientallen, weliswaar gebruikte, zeepjes en tandenborstels, die je gratis mag gebruiken! 014-kindje-in-bad
Met een lekker zonnetje fietsen we vervolgens naar Luang Prabang. Eerst 21 km. dalen, daarna 15 km. klimmen en zo blijft het de hele dag op en neer gaan. We fietsen steeds over rustige bergwegen met af en toe een toeristenbusje of een vrachtwagen. Het valt ons op dat de helft van de vrachtwagens die hier rijden beladen zijn met kratten Beer Lao, de nationale drank, die wij ook lekker vinden. 

De oude koningsstad Luang Prabang ligt aan de Mekong en is een Unesco World Heritage Site, door de mooie oude boeddhistische tempels en de Franse koloniale arc014-lp-wat-xieng-thonghitectuur van vele panden. Met 26.000 inwoners is het een klein stadje met voor toeristen veel guesthouses, hotels, restaurants en souvenirshops. We maken er leuke wandelingen, zien enorm veel monniken en bezoeken prachtige tempels. De mooiste tempel vinden wij de Wat Xieng Thong uit het jaar 1560.     

014-pak-ou-cavesLeo, Rob en Aranka blijven ook een paar dagen in Luang Prabang, dus we komen elkaar regelmatig tegen op terrasjes. We eten af en toe samen en kletsen veel over het reizen per fiets en alles wat daarbij komt kijken. Vooral de verhalen over de darmflora leveren onder het diner nogal wat lachwekkende situaties op. We zullen elkaar hierna ongetwijfeld nog eens tegenkomen omdat we allemaal de neus richting China hebben staan.  

Met een kleine motorboot en wat andere toeristen maken we een boottocht over de Mekong. We bezoeken een simpel dorpje met bamboe hutten waar ze Lao-Lao (rijstwhisky) maken. Op een houtvuurtje staat een oude pikzwarte olieton waar ze met rivierwater en rijst het drankje distilleren. Wij proberen om 9.45 uur(!) allebei een beetje van 014-distilleren-lao-laohet sterke spul maar we worden er al snel lao-lao van. Ook bekijken we de Pak Ou caves. Deze grotten staan vol met boeddhabeelden in alle soorten en maten.                                                         

Op 11 juni staan we om 6.00 uur op voor de 112 km. lange tocht naar Pak Mong. Als we vanuit ons hotel naar buiten kijken, zien we een stoet van honderden in het oranje geklede monniken voorbijkomen. Een goed teken nu Nederland vandaag aan het WK begint?

014-monniken-met-bedelnapDe lokale bevolking deelt iedere morgen eten uit aan de monniken, die deze aalmoezen in hun bedelnap stoppen. De monniken eten slechts twee keer per dag, vroeg in de morgen en om 12.00 uur ‘s middags. Na die tijd mogen ze de hele dag niet meer eten.   

‘s Avonds om 20.00 uur zitten we in het guesthouse in het dorpje Pak Mong voor de buis om naar de voetbalwedstrijd Nederland – Servië-Montenegro te kijken. Met de satelliet kunnen ze eerst de goede zender niet vinden en om 20.30 uur valt de stroom uit. Bij kaarslicht en een Lao-biertje zitten we ongeduldig te wachten op elektriciteit. Om 21.00 uur blijkt er verderop in het dorp weer stroom te zijn en brengen ze ons naar een klein restaurantje waar we alsnog de goede afloop van de voetbalwedstrijd zien.

014-lao-vrouw-1De volgende dag beginnen we aan een van de zwaardere etappes van deze reis tot op heden, 29 km. klimmen, 6 km. dalen, 11 km. klimmen en daartussen nog veel heuvels. Omdat er onderweg nagenoeg geen winkels en restaurants zijn, sjouwen we ook nog eens vele liters extra water en eten mee.

014-lao-vrouw-2In de buurt van Oudomxay zien we al veel uithangborden en vrachtwagens met Chinese karakters. Een teken dat we China naderen. Vanaf Oudomxay is het nog 100 km. naar de Chinese grens.
Vandaag en morgen moeten we onze laatste kippen zien kwijt te raken en nemen we afscheid van een indrukwekkend land. Daarna beginnen we onze tocht door China in de provincie Yunnan.