25-04-2006 Koh Chang (Thailand)

Water, sex en zon012-victoria-memorial

Onze laatste dagen in India brengen we rustig door. We wandelen een beetje rond in Calcutta en bezoeken onder andere St. Paul’s Cathedral en het Victoria Memorial. Beide bouwwerken stammen uit de tijd dat India nog een Eng012-st-pauls-cathedralelse kolonie was. Verder regelen we een 60-dagen visum voor Thailand en kopen een vliegticket naar Bangkok. Calcutta is de enige plaats in India waar mannen nog lopend een riksja voorttrekken. Iedere morgen als we ons hotel verlaten staat dezelfde riksjaloper ons op te wachten en zegt: “Hello Boss” en vraagt ons vriendelijk voor een ritje. We begrijpen wel dat het zijn bron van inkomsten is maar we vinden het gênant om met z’n tweeën in de riksja plaats te nemen en hem te laten sjouwen. De laatste morgen vragen we of we een foto van hem mogen maken en geven hem daar wat geld voor.                                                                                    

012-calcutta-riksjaloperZaterdagavond 1 april laten we ons met een jeeptaxi naar het vliegveld brengen. Bij het inchecken hebben we nog een ‘mazzeltje’. Een paar weken geleden hebben we via de mail al contact gehad met Thai Airways over de kosten voor het vervoer van de fietsen. Dit zou € 4,00 per kilo kosten, dus in totaal voor twee fietsen inclusief verpakkingsmateriaal zo’n 40 kilo ofwel € 160,00. Als we inchecken vraagt de baliemedewerkster: “Wat weegt zo’n fiets?” Wij zeggen tegelijk: “15 kilo”. Ze wil toch dat de fietsen op de weegschaal gaan. Met de achterwielen nog een beetje op de grond komt de teller op 29,7 kilo. We merken dat ze niet goed weet hoe ze ermee aan moet en we zeggen dat er al contact is geweest met Thai Airways over de fietsen (we zeggen er echter niet bij dat het ons € 4,00 per kilo zou kosten). Ze overlegt met haar collega en zegt ineens dat het zo akkoord is. We durven elkaar niet aan te kijken, pakken snel onze instapkaart en vertrekken als een speer naar de vertrekhal.  ‘s Nachts om 2.30 uur vertrekken we met het vliegtuig vanuit Calcutta om 1.600 km. verder en twee uur later in Bangkok te landen.

012-bangkok-pakketje-rob ‘s Morgens om 7.30 uur checken we in bij het hotel waar we in 1993 en 2003 ook al geweest zijn. Omdat we de meeste toeristische bezienswaardigheden toen al gezien hebben, doen we het wat dat betreft nu even rustig aan. We hebben sowieso nog het een en ander te regelen. Met de River-express gaan we maandagmorgen eerst naar het postkantoor. De River-express vaart over de grote Chao Phraya rivier, die dwars door Bangkok stroomt, en steeds even aanlegt bij verschillende steigerplaatsen waar je er dan op en af kunt springen. Het is een leuke en snelle manier van openbaar vervoer. Bij het postkantoor halen we een groot pakket van 12 kilo op, dat hier poste restante naar toe is gestuurd. In het pakket zitten onder andere nieuwe buitenbanden, tandwielen, kettingen, remblokjes, olie voor de naven, landkaarten, Nederlandse leesboeken en nog wat kleine dingen. We zijn blij dat het pakket is aangekomen, omdat je af en toe ook nog wel eens meemaakt dat het mis gaat.  

Met de taxi gaan we naar de ambassade van Laos, aan de andere kant van de stad, om een visum te halen. Dat gaat hier supersnel. Formulier invullen, pasfoto erbij, half uur wachten, betalen en binnen het uur staan we weer buiten met ons 30-dagen visum. Bij de Chinese ambassade gaat het ook eenvoudig. Bij een loket in een grote drukke zaal leveren we het aanvraagformulier met pasfoto in. Wanneer we het visum pas over vier dagen komen ophalen scheelt ons dat de helft van het geld dan wanneer we het morgen op willen halen. Dat is dus voor ons geen moeilijke keuze. Vier dagen later gaan we weer terug met de River-express en de metro naar de ambassade. We betalen € 23,00 per persoon en krijgen een 90-dagen visum, dat we voor 2 juli 2006 in moeten laten gaan.

012-singha-biermeisjeWe vinden Bangkok een geweldige stad. Het is net of het iedere dag Koninginnedag is. Er lopen veel monniken in oranje kleding en overal langs de straat vind je eetstalletjes met tafels en kleine plastic stoeltjes, kraampjes met kleding, horloges, souvenirs en wat al niet voor rommel. Het is net één grote braderie. En natuurlijk zijn de Thaise mensen zelf enorm vriendelijk, bescheiden en gedienstig. Wat ook erg leuk is in veel cafés, dat zijn de ‘biermeisjes’. Dit zijn slanke Thaise meisjes in een kort strak jurkje van het biermerk dat zij probeert te verkopen, zo zie je vaak Singha-meisjes, Tiger-meisjes en Chang-meisjes. Heb je een koud biertje besteld dan giet zij hem voor je in en als je een paar slokken hebt genomen dan schenkt zij ook weer bij. Je hoeft alleen nog maar te drinken en te kijken. Rob probeert Lucie nog over te halen om te zijner tijd in Nederland een Grolsch jurk(je) aan te schaffen. 

012-abc-fietstochtWe maken nog een fietstocht door Bangkok naar de fietsenzaak Probike. Het verkeer in Bangkok is meestal druk en hectisch maar doordat we de kleine wegen door de verschillende wijken nemen is het goed te doen. We laten bij Probike het oude tandwiel eraf nemen omdat we het hiervoor benodigde gereedschap niet bij ons hebben en we kopen nog wat reserve-onderdelen.  Met de sky-train, een soort metro maar dan op een verhoogd railnetwerk boven de straten, gaan we naar Amazing Bangkok Cyclist. Dit is een activiteit van een Nederlander die een fietstocht voor toeristen heeft uitgezet in en nabij Bangkok. Wij zijn die middag de enige deelnemers en samen met onze gids Apple stappen we op een Thaise stadsfiets met mandje. We gaan door een chique wijk met enorme villa’s, een middenklasse wijk met flats en een arme wijk met houten ‘woninkjes’ waar gezinnen van tien personen op een paar vierkante meter wonen. Met een longtail-boot steken we de Chao Phraya rivier over en komen verrassend in een soort tropisch regenwoud terecht waar we over verhoogde betonnen fietspaden rijden. Apple vertelt ons over de planten en dieren en laat ons verschillende fruitsoorten proeven. Terug in Bangkok bezoeken we samen met haar nog enkele kleurrijke groente- en fruitmarkten.

012-songkran-offerenVan 13 tot 15 april is het Songkran in Thailand, dan viert men het begin van het nieuwe jaar. Van oudsher worden dan alle Boeddhabeelden met water overgoten en worden de handen van de ouderen respectvol met water besprenkeld. We komen er al snel achter dat dit feest in de loop der jaren de nodige veranderingen heeft ondergaan. Reeds op 12 april wordt er door jongelui met water gegooid naar alles en iedereen. Verder hebben ze talkpoeder, waar een papje van wordt gemaakt, dat bij iedereen in het gezicht wordt gesmeerd. Met de ervaring van de Holi in India nog vers in ons geheugen, kopen we alle twee een goedkoop shirtje dat na de Songkran zo de prullenbak in kan. Vandaag hebben we nog een fototoestel bij ons en kunnen we af en toe voorzichtig een foto maken maar omdat we ook na de Songkran foto’s willen blijven maken lijkt het ons verstandig om de toestellen de komende dagen in het hotel te laten.      

012-songkran-spandoekTijdens de Songkran rijden pick-ups, met een aantal jongeren en een grote bak water achterop, door de straten en wordt iedereen nat gegooid. Aan de kant van de weg staan ook groepjes jongelui die met water gooien en spuiten. Omdat we gehoord hebben dat het deze dagen een hele happening is in Khao San Road, lopen we daar naar toe. Het is zo’n tien minuten wandelen vanaf ons hotel en we zijn nog geen twintig meter van het hotel verwijderd wann012-songkran-meisje-talkeer we de eerste bak water over ons heen krijgen en er zullen er nog vele volgen……….  In Khao San Road lopen duizenden mensen en echt iedereen zit onder de talk en is kletsnat van het water. We lopen van kroeg naar kroeg en vinden het een geweldig feest. Het doet ons denken aan een gezellige Achterhoekse kermis. We praten met andere toeristen, die soms speciaal voor de Songkran naar Bangkok komen. We spreken een Amerikaanse journalist die al 30 jaar in Bangkok woont en, nadat hij ons helemaal heeft natgespoten, vertelt dat hier in de buurt van Khao San Road nu zo’n 25.000 mensen op de been zijn, die samen feest vieren en waar alles vreedzaam verloopt. Waar maak je dat nog mee? We komen ook nog bij een Thaise familie aan tafel te zitten en wanneer er een bloemenverkoper voorbij komt, kopen ze twee bloemenkransen, hangen ons die om en wensen ons Happy Songkran!  

Het is bijna niet voor te stellen maar soms zitten we gewoon op een terrasje en gaat er iemand achter je staan en gooit zo een fles koud water over je heen of iemand spuit een waterpistool leeg in je gezicht. Misschien komt het ook door het bier en de Breezers maar we gaan het steeds leuker vinden en genieten enorm van dit feest. Het wordt later en later en op een gegeven moment springen er mannen en vrouwen (en alles wat daar tussen in zit) op tafel om een spetterende dansact op te voeren. Ja, de Thais kunnen er wat dat betreft wat van! De volgende dag zijn we doodmoe en omdat we morgen verder willen fietsen doen we het vandaag maar kalm aan, beetje lezen, beetje zwemmen, beetje eten, beetje (fris) drinken.

012-songkran-pick-upZaterdag 15 april fietsen we Bangkok uit, het is nog vroeg en het is rustig op de weg. Na 25 km. zegt Rob dat het gelukkig meevalt met de Songkran maar dat had hij beter niet kunnen zeggen. Als we in de voorsteden van Bangkok komen, staan de bakken water al weer klaar en rijden de pick-ups weer rond. En wat is er dan leuker dan twee van die fietsende toeristen nat te gooien………. De mensen vinden het geweldig dat we ons nat laten gooien en dan 012-songkran-waterpistoolook nog vriendelijk blijven zwaaien en lachen. Het scheelt natuurlijk wel dat de temperatuur boven de 35 graden ligt en het af en toe ook best verkoelend is. Maar toch, als we na 96 km. kletsnat bij een hotel in Chontaburi aankomen zijn we blij dat de Songkran voorbij is. De volgende dag fietsen we Pattaya binnen en tot onze grote schrik viert Pattaya op twee afwijkende dagen Songkran: morgen en overmorgen. Er wordt niet zoveel met water gespeeld dan in Bangkok maar geregeld worden we toch weer natgespoten of krijgen we een veeg talk in ons gezicht. Na al die dagen gaat voor ons de lol er een beetje af. Lucie blijft steeds bezig om de talk weer uit de kleren te wassen (wat gelukkig goed lukt).

012-pattaya-red-lightPattaya was ooit een klein vissersdorpje maar tijdens de Vietnam oorlog kwamen Amerikaanse soldaten hier vakantie houden en genoten van een cocktail van zon, zee, drank en sex. In de jaren daarna is Pattaya uitgegroeid tot een gigantisch toeristenoord met honderden hotels, restaurant, (go-go)bars, souvenirshops en alles wat daarbij hoort. Er komen nu meer dan een miljoen bezoekers per jaar, de geur van zonnebrandolie hang in de lucht en je ziet veel zongebrande lichamen om je heen. ‘s Avonds komt Pattaya echt tot leven in de bars, met vele jonge Thaise meisjes, de openlucht dance clubs en de straatstalletjes met eten en souvenirs. Het is leuk om op een terrasje te zitten en naar alle voorbij komende mensen te kijken. In de meeste gevallen zijn dat Westerse mannen van bovengemiddelde leeftijd met een jong Thais meisje aan de hand. Als sex-toerist is dit natuurlijk ‘The place to be’. Wij hebben het hier met een paar dagen wel gezien en fietsen verder langs de kust.    

012-monnik-wat-wang-waIn Klaeng bezoeken we de Wat Wang Wa, dit is een prachtig Boeddhistisch tempelcomplex. We ontmoeten er de 30-jarige Pong, hij is monnik en heeft veel belangstelling voor onze reis. Hij vraagt of we de Phi Phi Islands kennen en als we zeggen dat we daar drie jaar geleden zijn geweest, begint hij te vertellen. Hij heeft daar met zijn vrouw gewoond en toen in december 2004 tijdens de tsunami een tien meter hoge golf over hun huis kwam, konden ze niet naar buiten. Het water in de kamer steeg en hij dacht dat het met hem gebeurd was. Na enige tijd kwam hij weer bij kennis in zee. Het lichaam van zijn vrouw is echter nooit gevonden. Hij wilde niet op de Phi Phi Islands blijven wonen omdat hij daar teveel slechte herinneringen had. Omdat in Thailand iedere man minstens een keer in zijn leven monnik moet zijn, besloot hij deze periode ervoor te gebruiken. Hij geniet nu van de stilte en de rust en dat is goed voor hem, zegt hij. Hij hoopt dat hij over enkele jaren de kracht heeft om terug te keren naar de Phi Phi Islands. Na dit emotionele verhaal nemen we afscheid van hem en wensen hem veel sterkte en geluk in zijn verdere leven. We vragen of we een foto van hem mogen maken. Hij zegt dat hij zich vereerd voelt dat wij zijn foto willen meenemen naar Nederland. 

012-koh-chang-sunsetVrijdag 21 april maken we de oversteek per ferry naar het tropische eiland Koh Chang. Hier willen we een poosje ‘vakantie houden’. Wanneer we uit de haven wegfietsen, blijkt het toch nog even hard werken te worden want de hellingen zijn zo steil dat we amper op de fiets kunnen blijven zitten. Na zo’n zes kilometer zwoegen en ploeteren komen we bij White Sand Beach en dat spreekt ons wel aan. We vinden een leuk hotel met zwembad en palmbomen aan het strand en verwachten het hier wel even vol te kunnen houden……………